حمیرا سیدزاده
ساعت یېتّی تانگ. رۉمالیمنی آینهگه قرهب ترتیبلهیمن. شالیم نینگ چېتیگه قۉل تېککیزهمن. ساچیم تشقریده قالمهگنیگه ایشانچ حاصل قیلهمن. جمپریم نینگ باغیچینی یوقاریراق تارتهمن. هوا حلی بیرآز سلقین و تومنلی. حویلی دروازهسیدن تشقریگه چیقهمن. آیاقلریم آستیدهگی توپراق یۉل نم، گۉیا کېچه کېچهسی میین یامغیر یاغگندېک. دستکولم نینگ تسمهسینی یېلکهمده تۉغریلب، بیلیم یورتی تامانگه یۉل آلهمن. بیرینچی سمستر نینگ یکوني امتحانیگه اتیگی ایکّی کون قالدی. قدملریمنی تېزلشتیرهمن. خَیالیم بند، تخمین و ایکّیلنیشلرگه تۉله. بلکه بیرینچی امتحان حقوق اساسلریدن بۉلر، یۉق، بلکه اسلامي مدنیتدن. یاکه احتمال، جنایت حقوقی تاریخیدن.
اۉشه پیت نگاهیم بیر کیچکینه اۉغیل بالهگه توشهدی. او یۉل چېتیده آنهسینینگ قۉلیدن اوشلب، سېکین یوریب باریپتی. قباقلری آغیر گۉیا حلی تۉلیق اویغانمهگن. شیشیب تورگن کۉزلرینینگ یلتیرهشی، یوز افادهسی، ساچلری، حتا یوریشی هم… اونده نیمهدیر بار بو مېنگه مصطفینینگ بالهلیک ییللرینی اېسلهتهدی. قندهی غلطی، یورهگیم بې اختيار سیقیلیب کېتهدی. خَیاللریم مېنی اۉن تۉرت ییل آرتگه آلیب بارهدی. اۉشه کونلرنی اېسلهیمن، اینیقسه اۉشه تانگنی، هوا حلی سلقین اېدی. آشخانه نینگ نریگی تامانیدن، یریم اویقودهگی اوینینگ سکونتی ایچیده آنهم نینگ تنیش آوازی ساکن، اما قطعي ینگرهیدی:
– مرجان! اویغن، کېچ بۉلیپتی. مصطفی مېن بیلن کلینیکگه باریشی کېرهک.
کۉزلریم یریم آچیق حالده شیفتگه قدهلگندی. پتونینگ ایسسیغیدن اجرهلگیم کېلمسدی. ینه بیر نېچه دقیقه کۉزلریمنی یومیب یاتیشنی ایستردیم. اما آنهم نینگ قطعیتلی و شاوقینلی آوازی ایکّینچی بار خانهده ینگرهدی. اېندی قاچیب قوتولیش نینگ علاجی یۉق اېدی. پتونی چېتگه سوردیم. آنهم هر دایم همهدن آلدین اویغآنردی. گۉیا تانگ اونینگ اوچون بیر جنگ نینگ باشلنیشی اېدی. شاشیلینچده دېوار-او اېشیکلرگه اوریلگن تاووشلر، برچهسی ینگی کون باشلنگنیدن درَک بېرردی. آتهم هم عادتده جوده اېرته اویغنردی، اما او جیمجیتلیکده چای ایچر، بیر نېچه دقیقه اۉز خَیاللری بیلن یالغیز قالردی. اما مېن اوچون اویغانیش تانگ نینگ اېنگ آغیر قِسمی اېدی؛ اینیقسه ینه بالهلر باغچهسیگه باریشیمنی بیلگنیمده، او جاینی یخشی کۉرردیم، اما اوییمچهلیک اېمس.
مصطفی آلتی یاشلی اوکم، ساچلری تۉزغیگن، کۉزلری حلی اویقوگه تۉیمهگن حالده، شۉخ تبسم بیلن خانهدن آتیلیب چیقدی. آشخانه تامانگه یوگوردی. او هر دایم قوّتگه تۉله اېدی. اونینگ اوچون کلینیکگه باریش گۉیا اتّرهسیونلر باغیگه باریشدېک اېدی. او یېرده تاووشلرگه، غلطی اسبابلرگه و آق خلت کيگن آدملرگه تۉله بیر دنیا بار اېدی. عادتدهگیدېک، مېنی هم بالهلر باغچهسیگچه آلیب باریشلری کېرهک اېدی، هر کونی بۉلگنی کبی. گۉیا هر کیم نینگ اۉز یۉلی بار اېدی: آتهم ایشیگه، آنهم و مصطفی کلینیکگه، مېن اېسه بالهلر باغچهسیگه. مېن مصطفیدن بیر یاش کیچیک اېدیم، شو نینگ اوچون بلند جایلردن ییقیلیب کېتمسلیگیم اوچون مېنی هېچ قچان کلینیکگه آلیب باریشمسدی. اما مصطفی نینگ یۉقلیگی هر دایم ایچیمده غلطی، بۉش بیر تویغو قالدیرردی. اۉشه کونی هم یورهگیمده اۉشه تنیش حس پیدا بۉلدی. لېکن گۉیا بونگه کۉنیکیب قالگن اېدیم. کون عادي، عادتدهگی بیر کون بۉلیب تویولردی.
بالهلر باغچهسیده زهرا و زینب بیلن اۉینب بند اېدیم. اولر اېگیزهک اېدی. آرهمیزدهگی یقینلیک کوچلیراق اېدی، اما هر بیر ثانیه اۉتگن سیین خَیالیم مصطفی گه تارتهوېرردی. بیلردیم، او حاضر کلینیکده آنهم نینگ یانیده، هر دایمگیدېک طبي اسبا-اسکونهلرگه قیزیقیب قرهیپتی، شفاکارلر بیلن گپلشیپتی و او یېردهگی محیطدن ذوقلنماقده. اما گۉیا بو سفر باشقهچه اېدی. ساعت تۉرتلرده بالهلر باغچهسی نینگ ترانسپورتی بیلن اویگه قَیتگنیمدن کۉپ اۉتمهی، آنهم و مصطفی شاشیلینچ و خواطرلی چهرهلر بیلن اویگه کیریب کېلیشدی. آنهم مېنگه ملایملیک بیلن دېدی:
مرجان! آنه جانیدن خواطر آلمه. مصطفی فقط بیرآز حساسیت قیلیبدی، جدّي نرسه اېمس. فقط اونی کۉپراق احتیاط قیلیشیمیز کېرهک.
اما آنهم نینگ آهنگی و نگاهیده نیمهدیر بار اېدی. بو یورهگیمنی لرزهگه سالدی. مصطفی نینگ قۉللریده ميده قیزیل تاشمهلر پیدا بۉلگندی؛ گۉیا هر قرهگنیمده اولر کۉپهییب بارهیاتگندېک اېدی. آنهم هر قچانگیدن هم کۉپراق خواطرده اېدی. آتهم هم بو شونچهکه یېنگیل حساسیت، دېدی. لېکن آنهم پریشان چهرهسی، خواطرلی کۉزلری و پست، اما قطعي آواز بیلن ینهده سینچیکلب تېکشیریش کېرهکلیگینی تأکیدلهدی. گرچه حاضرچه همهسی عادي حساسیتگه اۉخشب تورگن بۉلسه-ده. اېرتهسی تانگ، هېچ ایکّیلنمهی، اولر مصطفینی تېری کسللیکلری بۉییچه متخصص داکترگه آلیب باریشدی.
اېشیک یاپیلیب، آنهم بیلن مصطفی نینگ قدملری زینهپایهلرده یۉقالگنیده، اوی آغیر بیر سکونتگه چۉمدی. آشخانهدن حلی هم ینگی دَملنگن چای نینگ هیدی کېلیب تورردی، اما تانگگی ایلیقلیک اۉرنینی قندهیدیر بۉشلیق اېگهلهگندی. مصطفی یۉق اېدی، گۉیا اوی نینگ بیر بورچهگی ساویب قالگندېک.
آتهم هم خواطرده اېدی، لېکن بونی بیلدیرمسدی؛ مېنی خفه قیلمسلیک اوچون. قۉلیمدن اوشلب دېدی:
آتهسی نینگ جانی، بوگون سېنی اۉزیم آلیب بارهمن.
بالهلر باغچهسیگچه بۉلگن یۉل قیسقه اېدی، اما مېن اوچون او هر قچانگیدن هم اوزاقراق تویولدی.
بالهلر باغچهسیده بالهلرنینگ آوازی هر دایمگیدېک اطرافگه یاییلیب، رنگلر و کولگیلر هواده آقیب یورر اېدی، اما مېن او یېرگه فقط اۉزیم نینگ بیر بۉلهگیمنی آلیب کېلگندیم. قالگن بۉلهگیم اېسه اۉشه یېرده، مصطفی نینگ یانیده قالیب کېتگندی.
ایچیمده بېزاوتهلیک پیدا بۉلدی. نیمهدیر صادر بۉلگنینی حس قیلردیم، او قدَر کتّه اېمسکی، کیمدیر بقیرسین، اما شونچهلیک مهم اېدیکی، آنهم اېندی کولمهیاتگندی.
کېچگه یقین اویگه قَیتگنیمده، آنهم نینگ یوزی رنگسیز اېدی. نگاهیده ایکّیلنیش بار اېدی، خودّی ایتیش بیلن ایتمسلیک آرهسیده قالیب کېتگندېک. او اېگیلیب، قۉلیمنی اوشلهدی-ده، پست آوازده دېدی:
اېشیت، جانیم، داکترلر بو فقط حساسیت، دېیدی. بیر هفته ایچیده بوتونلهی توزهلیب کېتهدی. حتا قۉلیده هېچ قندهی داغ هم قالمهیدی.
اما مېن آنهم نینگ کۉزلرینی یخشی تنیردیم. او یېرده، تینچ قالیشگه حرکت قیلهیاتگن قباقلر آرهسیده یشیرین بۉلگن بیر بۉران بار اېدی. مصطفی خانه نینگ بورچهگیده اۉتیریب، برماقلریگه قرردی. نه سۉزلردی، نه هر دایم قیلگنیدېک کولردی.
کېچه توشگنیده، مېن یاتاغیمگه سوینماقچی بۉلدیم، لېکن یېنگیمنی کۉترگنیمده، قۉلیمنی یوویشگه کېتهیاتگنیمده نگاهیم موزلب قالدی. قیزیل، ترقهلگن داغلر، اېرتهلب مطفی نینگ قۉلیده کۉرگن داغلر سینگری، اېندی مېنینگ تېریمده پیدا بۉلگندی.
قۉرقوو بیلن آنهم تامان یوگوردیم. حاضر درحال کیمدیر مېنی قوچاقلب، بو فقط توش، دېسه دېیدیم. اما آنهم، هر دایمگی چرچهگن کۉزلری بیلن، مېنگه قرهدی. او تینچ بۉلیشگه حرکت قیلدی. تبسم قیلدی، یوزیمگه قۉل تېککیزدی و دېدی:
بو هم شونچهکه عادي حساسیت، جانیم. خواطر آلمه. فقط اونی کۉپراق احتیاط قیلهیلیک.
اما آنهم نینگ نگاهی بیر نرسه بیلن باشقهچه اېدی. او تبسم قیلسه-ده، کۉز بورچکلری نم اېدی. بلکه اۉزی هم بیلمسدی، خواطر آلیشی کېرهکمی یاکه بیزنی تینچلنتیریشی کېرهکلیگینی. اۉشه کېچهده، آتهم و آنهم بیرگه یانیمده اۉتیریب شوندهی دېدیلر: احتمال، بو داغلر کلینیکدهگی اسبابلرگه بالواسطه تېگیش نتیجهسیده پیدا بۉلگن.
داکترلرگه بارگنیمیزده اېسه او دېدی:
بو شونچهکه حساسیت. بیر آز دارو بېردیم، بیر هفته ایچیده داغلر قوريدی. حتا ایز هم قالمهیدی
اویگه قَیتگنیمیزده، آنهم قۉللریمنی آق و یوپقه متاع بۉلهکلری بیلن اۉرهب قۉیدی. گۉیا کېچهلری مېنی عذابلهیدیگن قیچیشیش آغریغینی کۉریشنی ایستهمسدی، یاکه کیچکینه قۉللریم یره بۉلیب قالیشیگه یورهگی چیدمهسدی؛ بلکه باشقه قۉلیم بیلن او تاشمهلرنی اوشلب، ینهده کۉپهیتیریب یوبارمسلیگیمنی خواهلهگن دیر. اۉشه تون قۉللریم باغلنگن، خَیالیم سواللرگه تۉله حالده کۉزلریمنی یومدیم. اویقو کېلمهدی، نه تاشمهلر سبب، نه اولرنینگ آغریغی طفیلی، بلکه قهیېردن پیدا بۉلگنینی حلی انگلهمهگن، بیزنی قهیېرگهدیر باشلب کېتهیاتگندېک تویولگن اۉشه موهوم حس سببلی.
اما حقیقي آغریق نه ميده، قیزیل تاشمهلر اېدی، نه تونگی قیچیشیشلر.
آغریق باشقهلرنینگ نگاهیده اېدی.
تۉرت کون اۉتیب، بالهلر باغچهسیده دۉستلریم مېنگه گپیرمهدی، لېکن همهسی اۉز-اۉزیدن ایتیلدی. کېین، تاشمهلر آق متاع بیلن اۉرهلیب، یشیرینیب قالگن و حتا توزهلیب بارهیاتگن بۉلسه-ده، بیز، مېن و مصطفی قووانچ بیلن بالهلر باغچهسیگه یۉل آلدیک. لېکن کیرگنیمیزده لبیمدهگی تبسم قوریب قالدی. دایما بیرگه اۉینهیدیگن دۉستلریم، زهرا و زینب، اېندی بیرین-کېیتن یانیمدن اوزاقلشیب باریشردی. اولرنینگ نگاهی قۉرقووگه تۉله اېدی. گۉیا مېن اولردن چېکینیش کېرهک بۉلگن بیر جانذاتگه ایلنگن اېدیم.
اۉقیتووچیم پست، اما جدّي آواز بیلن دېدی:
-مرجان جانیم! بوگون باشقهلردن بیرآز اوزاقده بۉلسنگ معقول، فقط احتیاط اوچون.
اوزاقلیک اوّل هم بار یورهگیمگه اۉریندی.
غیبتلر قوروق تختهلردهگی آلاو کبی آنهلر آرهسیده ترقهلدی. توش پیتی، اولرنینگ بیر نېچتهسی قتّيق قیافهلی و خواطرلی کیریب کېلدی. اولردن بیری بلند آواز بیلن سۉردی:
بو بالهلر کسل اېمسمی؟
آنهلر فرزندلرینی مېن و مصطفی دن اوزاقلشتیریشگه کیریشیشدی. هېچ کیم بیلمسدی یاکه بیلیشنی خواهلهمسدی، بو فقط عادي حساسیت اېدی. اما قۉرقوو منطقنی کۉر بۉلیب قۉیگن اېدی.
بیر زومده مېن عادي بیر باله اېمس، بلکه «باشقه بیری»گه ایلندیم.
مصطفی بیلن مېن یالغیز قالدیک، دۉستسیز، اۉیینچیسینی یۉقاتگن. حتا یقینلشیش هم تعقیقلنگن اېدی. بیر کیشی پست آوازده شوندهی دېدی:
بلکه میمون سووچېچک کسلی دیر.
مېن شونچهکه جیم توردیم. گۉیا حتا آوازیم هم تعقیقلنگن اېدی.
اۉشه کونی، یاش و چرچب اویگه قَیتگنیمیزده، آنهم شاشیلیب بیز تامان یوگوردی:
-مرجان! مصطفی! نیمه بۉلدی؟
اونینگ نگاهی خواطرلی، لبلری تیترر اېدی. مېن بیر نېچه ثانیه شونچهکه جیم توردیم. مصطفی یانیمده ساووق و سکوت بیلن تورردی، باشی اېگیلگن، کۉزلری یېرگه تیکیلگن اېدی. مېن ملایم آهنگده دېدیم:
هېچ کیم بیز بیلن اۉینهمهدی.
آنهم بیر آه تارتدی، قۉلینی یېلکهمگه قۉیدی و دېدی:
مېن سیزنینگ اۉقیتووچینگیز بیلن گپلشگن اېدیم. اونگه بو شونچهکه حساسیت اېکنینی توشونتیرگندیم. جانیم! آدملر نیمه دېیدیلر، مهم اېمس، مېنگه ایشا نینگ. سیز ساغلام اېکنسیز. هېچ قندهی خوفلی کسللیگینگیز یۉق.
اونینگ آوازی مېنی تینچلنتیردی، لېکن یورهگیمده حلی هم نیمهدیر قَینهب تورردی؛ سۉزلر بیلن دوالب بۉلمهیدیگن کۉرینمس یره.
بیر هفتهدن کۉپراق وقت اۉتدی. داغلر کېتدی، اېندی ایز هم قالمهدی. نگاهلر تینچلندی. گۉیا هېچ نرسه بۉلمهگن اېدی.
اما مېن اېندی بېش یاشلی، آق یوزی، قیزریب تورگن یاناقلری و بۉینیمگه توشگن قاره ساچلری بیلن قیز باله اېمس اېدیم. ایچیمده بیر پیشیق تویغو یانیب کېتدی. توشوندیمکی، بعضاً قۉرقوو اېنگ شفقتسیز کسللیکدیر، و باشقهلر نینگ نگاهی شوندهی یره بېریشی ممکنکی، اونی هېچ قندهی دارو دوالهی آلمهیدی.
