احمدغنی خسروی
امروز کرونا جهان را زمینگیر کرده است؛ ویروس هولناکی که هرگز مرز و نژاد و طبقه و سن و جنس، نمیشناسد. امروز این مشکل به قدری حاد و همهگیر شده که سراسر دنیا را زیر چتر خود قرار داده است و هیچ شهر و کشوری هم، راه فراری از آن ندارد؛ چیزی که انسان مدرن دنیای ما، شش ماه قبل از امروز، تصورش را هم نمیکرد.
جدا از تئوری توطیه، انسان دنیای ما حق دارد بداند که عامل و حامل این ویروس چه کسانی بوده، از کجا و کدام کشور آمده، چه کسانی در جلوگیری از آن در همان آغاز که میشد جلوی آن را گرفت، کوتاهی کردهاند؟ در نهایت چه کسی باید پاسخگو باشند؟
میبینیم که با شیوع این ویروس، شهرهای دنیا سوتوکور شده است. از لندن تا نیویورک و از توکیو تا شانگهای به مراکز ارواح بدل شده است؛ حتا شهرهای مقدسی چون مکه و مدینه و نجف و کربلا در کشورهای اسلامی و واتیکان و بیتاللحم مراکز مسیحیان، با خلوت تمام بهسر میبرند. تمام این مکانها خالی از مردم شده، شور و شوق زندگی از همه جا رخت بربسته است.
همه چشمانشان را دوختند به سایتهایی که آمار و ارقام را ساعتوار نشر میکنند. رقم جانباختهها و تعداد مصابشدگان به این ویروس وحشتآور است. در بعضی کشورها در یک روز بیش از چندصدنفر تلفات جانی داشته است. با این وضعیت گویا بشر با همهی امکاناتش از مقابله در برابر کوید19، حداقل تا امروز عاجز مانده، با اظهار عجز و قبول شکست، راه چارهای در وضعیت موجود سراغ ندارد.
این حالت وحشتناک و سردرگم، تقریبا تمام دنیا را در خود پیچانده، حدود دوصد کشور جهان کارشان شده اعلام حالت اضطرار، ساخت شفاخانههای موقت و صحرایی، احضار هزاران داکتر و پرستار بازنشسته به کار در شفاخانههای موقت جهت تداوی مصابشدگان به کرونا و دفن مردگان.
با این وضعیت خیلی از کشورها گویا فراموش کردند که وظایف دیگری هم دارند که باید به آنها بپردازند. تدریس در دانشگاهها، آموزش در مکاتب، پژوهشهای علمی، ورزش، موسیقی، سینما، تحقیقات فضایی، تولیدات صنعتی و کار در عرصههای فنی کاملا به دست فراموشی سپرده شده است. مردم هم فقط به ضدعفونیکردن، شستن دستها، پوشیدن ماسک و ذخیرهی مواد غذایی فکر میکنند. آنهایی هم که دستشان به جایی نمیرسد، به فکر غذای بخورنمیر هستند و نگرانند که این ویروس به سراغشان نیاید.
واقعیت این است که دنیای ما، با مواجهه به ویروس کوید19، با بحران بس عمیق و بیسابقهای گرفتار است. بحران وحشتناک و دردآوری که بهزودیها، نه امیدی برای رهایی از آن وجود دارد و نه تا این لحظه راه و چارهای برای مداوای آن یافت شده است.
بشر با این وضعیت در چرخه و غرقاب هولناکی گرفتار شده که هرقدر پیش میرود، این چرخاب، سریعتر، خطرناکتر و گودال آن عمیقتر میشود. این مشکلی نیست که بشود از کنار آن بهراحتی، یا با بیتفاوتی گذشت. این معضل جهانی، مشکل این یا آن کشور، این و یا آن ملت نیست. این دردی است که هرگز، غنی و فقیر، توسعهیافته و توسعهنیافته، جهان اول و دوم و باسواد و بیسواد نمیشناسد. باید همه با آن به دیدهی واقعنگری و عمیق بنگریم. بنابراین باید نسبت به آن نگران شد، چون عمق این فاجعه، با گذشت هر ساعت و هر روز در جهان، وخیمتر و پیچیدهتر میشود.
باید بپذیریم که ما در مواجهه با واقعیت تلخ کرونا، به جایی رسیدهایم که هرگونه مخفیکاری، بهجای حل مشکل، بیشتر ما را دچار فرورفتن در غرقاب بحران میکند. شرایط حاد و بحرانی موجود جهانی، از همه میطلبد، تا همه روزه و ساعتوار، عملکرد، تجارب، داشتهها و امکاناتشان را در قسمت مقابله با ویروس کرونا، با دیگران شریک کنند؛ چرا که این مصیبتی است که هیچ کشوری به تنهایی، قادر به حل آن نیست. امروز دیگر زمانی نیست که بگوییم، هرکس باید گلیم خویش را از آب بیرون کند. اکنون که در برابر شیوع جهانی این ویروس خطرناک هستیم، نیاز به مشارکت همگانی و شکستن مرزهای سیاسی، جغرافیای داریم. همه باید، دستبهدست هم دهند و برای محو این مصیبت فراگیر جهانی کاری کنند.
آیا این ویروس واقعا بهگونهی طبیعی از حیوان به انسان منتقل شده و بعد از انسان به انسان سرایت کرده است؟ یا نه، این ویروس منشأ بیولوژیک داشته و در لابرتوار توسط انسان ساخته شده است؟
چین در جایگاه شروع این ویروس، چقدر در مهار آن احساس مسئولیت کرده و یا هم مقصر بوده است؟ آیا در همان آغاز، امکان پیشگیری از آن وجود داشت و میشد از پاندمیکشدن جهانی آن جلوگیری کرد؟ سازمان صحی جهان، چقدر در این زمینه احساس مسئولیت کرده و برای مهار آن مسئولانه کوشیده است؟ کشورهای قدرتمند جهان از جمله امریکا و کشورهای مقتدر اروپایی، چقدر جهت حل این مشکل جهانی تشریک مساعی داشتهاند؟
این پرسشها باید پاسخ پیدا کند. آنچه روشن است اینکه، چینیها، مدتها انتشارویروس کوید19 را از همگان، چه مردم خود و چه مردمان جهان مخفی کردند. در ماه دسامبر2019 لی ولینگ، طبیب 31 ساله چینی، دوستان خود را از طریق اپلیکیشنی از شیوع ویروسی مطلع کرد. او در زمان انتشار ویروس سارس هم داکتر بود و موضوع پنهانکاری سارس در آن زمان، موجب قتل 774 نفر در چین شد. لی ولینگ با تجربهی تلخی که از پنهانکاری ویروس سارس در چین داشت، نمیخواست این بار نیز به علت مخفیکاری، مردم به کام مرگ فرو روند.
به محض اینکه لی دوستان خود را از این ویروس خطرناک مطلع میکند، پولیس فورا وارد عمل میشود. لی از یک طرف از سوی رییس خود مورد خشم و غضب قرار گرفته، از جانبی هم توسط پولیس دستگیر شده به زندان میافتد. او با فشار پولیس ندامتنامهای را در برابر رسانهها به خوانش میگیرد که گویا اظهارات ضدونقیض او مبنای درست علمی ندارد. در ضمن پولیس وقتی وارد دفتر و محل کار لی میشود، برای اینکه موضوع خطرات ویروس کوید19، افشا نشود تمام مدارک و تحقیقات لی را نیز از بین میبرد تا سرنخ همه چیز گم شود. چند روز بعد هم لی به شکل مرموزی تحت نام مصابشدن به ویروس کوید19 میمیرد و موضوع مختومه اعلام میشود.
وقتی اوضاع مناطق اطراف چین، به وخامت میگراید، کشور تایوان که تلفاتی را به سبب شیوع ویروس کرونا متحمل شده، در اواخر ماه دسامبر2019 سازمان صحی جهان را از موضوع باخبر میکند و به سازمان صحی جهان میگوید که ویروس کرونا از یک شخص به شخص دیگر قابل انتقال است. دولت چین که قبلا موضوع انتقال ویروس کرونا از یک شخص به شخص دیگر را رد کرده بود و با کمکهای که به سازمان صحی جهان داشته، متأسفانه سازمان صحی جهان نیز دیدگاه چینیها را مورد تأیید مجدد قرار میدهد. این زمانی است که کار از کار گذشته و ویروس کوید19 تقریبا به بیرون مرزهای چین از شخص به شخص منتقل و منتشر شده است.
جالب است که باز به تاریخ 14جنوری 2020، با وجود علایم و نشانههای مشخص موجود انتقال ویروس کرونا از شخص به شخص و تأکید بیشتر تایوان، باز هم سازمان صحی جهان حرف چینیها، مبنی بر عدم انتقال ویروس کرونا از شخص به شخص را مورد صحهی مجدد قرار داد. دلیل اینکه چرا سازمان صحی جهان این همه تحت تأثیر چینیهاست، این است که تقریبا بالای 80 درصد امکانات دارویی این سازمان را چین تأمین میکند.
متأسفانه موضوع ویروس کرونا از زمان شیوع آن که بعد از اواسط سال 2019 بوده تا آخر جنوری 2020 یعنی به مدت تقریبا چند ماه، از مردم چین و جهان مخفی نگه داشته میشود؛ معلوماتی که در صورت شریککردن با کشورهای دیگر میتوانست از یک فاجعهی بزرگ جهانی که امروز دچار آن هستیم، جلوگیری میشد.
در ماههای دوم و سوم 2020 چینیها که دیگر قادر به مخفیکاری در این زمینه نبودند، از جانبی هم صدها تن از مردم چین، جانشان را به علت ابتلا به این ویروس از دست داده بودند، شی جی پینگ مجبور شد که در اواخر جنوری 2020 اعلام کند که با یک فاجعه انسانی روبهروست که بیش از چندصد نفر بهشمول دکتر لی جانشان را به علت آن از دست دادهاند؛ آن هم چندین ماه بعد از شیوع کرونا در چین.
چین به کشورهای همسایهی خود، تایوان و تایلند اخطار داده که اگر به کمپین جهانی تبلیغات علیه چین، منحیث کشور منتشرکنندهی ویروس کرونا، در جهان بپیوندند، چین آب مصرفی کشورهایشان را قطع خواهد کرد.
از جانبی دولت چین جمعی از هواخواهان خود را تحت نام دانشجو، به انگلستان فرستاده است که هرگاه در آن کشور کسانی بخواهند علیه سیاستهای چین در قسمت انتشار ویروس کرونا تظاهرات کنند، آنان نیز به دفاع از سیاستهای حکومت چین، دست به تظاهرات در لندن و سایر شهرهای انگلستان بزنند.
چین امروز که به فکر راهاندازی سیستم پیشرفتهی فایف جی است، به صراحت اعلام کرده کسانی که بخواهند سیاستهای مقابلهگرایانهی دولت چین در برابر کرونا را نفی کنند، هرگز برایشان رحمی نخواهد شد.
در همین زمان با افزایش حملات نژادپرستانه در غرب بر علیه زردپوستان، چین خواست از وضعیت موجود، حداکثر استفاده را ببرد و با ماستمالیکردن، اذهان را از پیگیری قضایای کرونا در چین منحرف کند.
شی جی پینگ، ربیسجمهور چین بهجای اینکه از جهان و مردم جهان معذرت بخواهد، طوری وانمود کرد که گویا جهان مقروض معذرتخواهی از چینیهاست. چیزی که متأسفانه اتفاق افتاد و همین امر باعث مرگ هزاران انسان در اروپا، از جمله فاجعه انسانی در ایتالیا و اسپانیا شد.
با افزایش حملات نژادپرستانه علیه زردپوستان و چینینژادها، نخستوزیر ایتالیا از مردم آن کشور خواست تا بهجای دوریگزیدن از آنها، آنان را به آغوش بگیرند و با آنها ابراز محبت و همدردی کنند که مردم هم به این خواست فرد اول مملکتشان لبیک گفته، هزاران چینی را به آغوش گرفتند و این امر باعث انتقال ویروس به هزاران فرد اروپایی شد.
در اواسط ماه مارچ 2020 وزیر خارجه چین با یک دیپلمات برجستهی وزارت خارجهی آن کشور، در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که گویا توطیههای لابراتواری بیولوژیک امریکاییها عامل شیوع ویروس کرونا در کشور چین بوده است؛ چون امریکاییها میخواستند جلو رشد فزایندهی اقتصاد چین را بگیرند. حرفی که باعث اغفال بسیاری از کشورها شد.
ماریو وگاس در یک مقاله نوشت که هیچ یک از این اتفاقات در جهان نمیافتاد، اگر چین یک مملکت آزاد و دموکراتیک میبود و موضوع ویروس کوید19 را از مردم خود و جهان مخفی نمیکرد. ماریووگاس که دارندهی جایزهی بهترین نویسندهی جهان است، بعد از نوشتن این مقاله مورد حملهی شدید رسانههای چینی قرار گرفت. آنان میخواستند تا با حملاتشان به این نویسندهی نامدار جهانی، انتقادات را از خود دور کرده، شیوع آن را یا مربوط به امریکایی و یا هم یک امر طبیعی قلمداد کنند.
در این راستا سازمان صحی جهان، در جایگاه ادارهی نخست مسئول کمتر احساس مسئولیت کرده و تابع اطلاعات گمراهکنندهی چینیها بوده است. امریکاییها وکشورهای مقتدر اروپایی نیز به محض اینکه از انتشار ویروس کرونا مطلع شدند، نباید دست روی دست گذاشته، چین را به حال خود رها میکردند. آنان باید با اشتراک جهانی و شورای امنیت ملل متحد، راه چارهای میاندیشیدند تا ما امروز به چنین فاجعهای گرفتار نمیشدیم.
با رهایی جهان از گسترش ویروس کوید19 باید این موضوع به گونهی واقعبینانه از سوی محاکم بینالمللی مورد دقت و بررسی همهجانبه قرار بگیرد که چه کشور یا کشورهایی در قسمت انتشار این ویروس کوتاهی کرده، مدتها آن را از مردم مخفی کردند تا اینکه سرانجام جامعهی بشری را به یک فاجعه انسانی روبهرو کردند و باعث شدند که در کنار تلفات جانی دهها هزار نفر، هزاران میلیارد دالر جهان آسیب اقتصادی ببیند. در آن صورت باید کشور و یا کشورهای خاطی، غرامت این صدمهی بزرگ را عادلانه به تمام کشورهای که متضرر شدهاند، بپردازند.
+++
«کمپین همدلی: کرایه خانه قانونا نصف شود» در روزهای دشواری که همه درگیر ویروس کرونا یا COVID-19 هستیم، برای گسترش همدلی، همکاری و همدردی میان مردم و بهویژه میان مالک و مستأجر راهاندازی شده است. در این کمپین از مالکان خانههای مسکونی میخواهیم که با همدلی و همیاری، از ماه حمل تا پایان وضعیت کنونی، کرایه ماهوار را کم کنند. حامیان این کمپین درحالیکه میدانند شماری از مالکان پیش از این اقدامات انسانی و درخور ستایش انجام دادهاند، تأکید میکنند که کرایههای ماهوار خانهها حداقل نصف شود. برای امضای این دادخواست به این آدرس رفته پس از امضا آنرا با دوستان خود شریک سازید:
