تایم/نیخیل کومار
ترجمه: حمید مهدوی
بخش اول
در بامداد 31 ماه می، ستون بزرگی از دود سرتاسر آسمانِ بالای ارگ، قلعه‌ی مستحکم قرن نزدهمی در کابل که دفتر و خانه‌ی رییس‌جمهور افغانستان در آن واقع است، را فرا گرفت. در زمین، در فاصله‌ی نه‌چندان دور از دروازه‌های آن و در گوشه‌یی از سفارت آلمان، یک شاهراه شلوغ به گودال بزرگی با عمق 13 فوت تبدیل شد. بقایای ساعت شلوغ بامداد آن روز همه‌جا بود: شیشه‌های شکسته‌ی موترها، فلزات تاب‌خورده و تایرهای پهن شده‌ی موترها. کابل، یک‌بار دیگر، خون می‌ریخت.
این دود از یک بمب[گذاری] قدرتمند که حداقل 90 تن را کشت و بیش از 400 تن را در یکی از بدترین بی‌رحمی‌های تروریستان در لرزاندن کابل زخمی کرد، برخواسته بود. یک‌ونیم دهه پس از تهاجم به رهبری ایالات متحده به هدف راندن تروریستان، این بمب‌گذاری در کابل یادآور تکان‌دهنده‌ی بدترشدن جنگ در آن‌جا، طولانی‌ترین جنگ امریکا، بود. چنانچه قربانیان با عجله به بیمارستان‌های اطراف انتقال داده شدند، این [بمب‌گذاری]، به خونین‌ترین شکل ممکن، چیزی را که چند هفته قبل اشرف غنی، رییس‌جمهور این کشور، به «تایم» گفته بود، برجسته ساخت: «اینجا خط مقدم است». این خط مقدم، به‌طور فزاینده‌یی خطرناک است. سال گذشته، چنانچه ستیزه‌جویان طالب و ترویستان داعش و دیگر گروه‌ها پیشروی مناطقی را به تصرف‌شان درآوردند، نزدیک به 3500 غیرنظامی افغان در جنگ کشته شدند. در ماه فبروری، حکومت افغانستان صرف حدود 60درصدِ 407 ولسوالی افغانستان را تحت کنترل داشت. روی هم رفته حدود 3 میلیون افغان – تقریبا 10درصد جمعیت – اکنون در مناطق تحت کنترل یا نفوذ ستیزه‌جویان زندگی می‌کنند. و از جمله 98 سازمان در سراسر جهان که ایالات متحده آن‌ها را گروه‌های تروریستی می‌شناسد، 20 گروه در مناطق مرزی میان افغانستان و پاکستان فعالیت دارند. آرون اوکانل، مورخ و مدیر پیشین پالیسی و راهبرد دفاعی در شورای امنیت ملی حکومت رییس‌جمهور باراک اوباما، می‌گوید: «تلفات غیرنظامیان از 2009 بدین‌سو مرتب افزایش یافته است و جنگ تقریبا ثابت بوده است».
در 11 ماه می، غنی در ارگ با «تایم» دیدار کرد، جایی که از پشت میزی که برای شاه امان‌الله خان ساخته شده بود (حاکم این کشور برای یک دهه تا سال 1929) کار می‌کند. امان‌الله خان اولین قانون اساسی و اولین بودجه‌ی ملی افغانستان را معرفی کرد. او برده‌داری را لغو کرده و حقوق زنان را ترویج کرد. سرانجام، خان نتوانست تغییرات مثبت در افغانستان بیاورد و یک شورش قبایلی محافظه‌کارانه او را مجبور به کناره‌گیری کرد.
غنی وقتی در 2014 رهبر افغانستان شد، میز خان را از انبار بیرون کشید، آن را تعمیر کرد و در دفتر کارش گذاشت. غنی می‌گوید: «پشت میز تجددگرایی می‌نشینم که نتوانست [اصلاحاتش] را تکمیل کند». برای او، این میز یادآوری است که «تداوم و تغییر باید مدیریت شود. مسأله، یافتن تعادل موردنظر است». بمب‌گذاری در کابل نشان می‌دهد که این کار چقدر سخت است و آن میز نیز یادآور خلای بین امیدواری به یک افغانستان باثبات و واقعیتِ بدترشدن مداوم اوضاع امنیتی است. تنها چیزی که این روزها این خلا را پر می‌کند، حضور 8400 سرباز امریکایی (همراه با حدود 4600 سرباز ناتو) و احتمال آمدن سربازان بیشتر است. سربازان بین‌المللی آن‌جا هستند تا نیروهای افغان را آموزش داده و علیه تروریستان القاعده، داعش و دیگر گروه‌ها بجنگند. اما چنانچه اوضاع امنیتی رو به وخامت می‌رود، پرسش این است که چرا باید ایالات متحده به جنگی سربازان بیشتر بفرستد که ظاهرا وضع آن از بد به سمت بدترشدن می‌رود؟
برای غنی، مسأله، تهدید تروریستی است؛ چیزی که در دو تماس تلفنی با رییس‌جمهور دونالد ترامپ هنگام مطرح کردن مسأله‌ی تداوم حضور ایالات متحده در افغانستان آن را مورد بحث قرار داد. (این دو رهبر هم‌چنین در جریان سفر اخیر ترامپ به عربستان سعودی ملاقات کردند). غنی می‌گوید: «ما با هم بسیار به‌راحتی صحبت می‌کنیم. اما سبک‌های ما متفاوت است. بنابراین نیاز نیست [برای ترامپ] توجیه‌های نیم‌ساعته تهیه کنیم. باید خیلی زیرک باشید. این یک مدل کار وباری است».
در حالی‌که حکومت ترامپ اکنون پیشنهادات فرستادن 3000 تا 5000 سرباز امریکایی به افغانستان را بررسی می‌کند، تلاش غنی برای متقاعد ساختن او احتمالا موثر واقع شده است. افزایش این‌چنینی [نیروها] نشان‌دهنده‌ی تغییر سیاست در مقایسه با سال‌های اوباما خواهد بود، زمانی که تاکید بر خروج از افغانستان بود. این اتفاق همزمان با تشدید جنگ واشنگتن علیه داعش در افغانستان، علاوه بر عراق و سوریه، خواهد افتاد. در 13 اپریل، ایالات متحده یک بمب 21000 پوندی را که به «مادر تمام بمب‌ها» ملقب است بر مجموعه غارهای داعش در شرق افغانستان انداخت. غنی می‌گوید آن بمب «گروه بسیار مهمی از رهبران داعش را نابود کرد» و اضافه می‌کند که این گروه تروریستی هنوز صدها جنگجوی کشنده در کشور دارد. او می‌گوید: «ما صرف در راه دفاع از آزادی خود ما نمی‌میریم».
ادامه دارد…
