[su_label]نازنین شفایی[/su_label]
شهر کابل دارای 22 ناحیه است. ناحیه 13 یکی از این نواحی است با چند ویژگی: بینقشهترین ناحیه، پرجمعیتترین ناحیه و دارای کمترین امکانات. انجینیر نبی رحیمی، رییس ناحیه 13 میگوید: براساس تخمینها این ناحیه در حدود 700 هزار نفر جمعیت دارد که البته این آمار دقیق نیست. اما بنا به گفتهی وکیلان هر گذر که از تعداد خانوادهها در هر محل آگاهی دارند، این ناحیه بیشتر از یک میلیون نفر جمعیت دارد.»
در تمام ناحیه 13، فقط جاده شهید مزاری با پلان شهرداری کابل ساخته شده است. به استثنای این جاده، تمامی خانهها، جادهها و کوچهها بدون نقشه و پلان شهرداری ساخته شدهاند. ساخت و سازهای بدون نقشه و بیرون از پلان شهرداری کابل، مشکل اصلی در ارائه خدماتی است که شهرداری برای مردم انجام میدهد. اما این مشکل در ناحیه سیزدهم به مراتب بیشتر از سایر ناحیههای کابل است. رحیمی میگوید: «تمام امورات اداری، تنظیف ایجاد ساحه سبز، ایجاد شوراهای مردمی و روابط با مردم و جلوگیری از اعمار ساختمانهای خودسر از وظایف ناحیهها میباشد. اما چون ناحیه 13 یکی از ناحیههای غیر پلانی است ما نتوانستیم جلو ساخت و سازهای خودسر را بگیریم.»
به گفتهی رحیمی، مشکل عمده از خود شهرداری و ناحیه میباشد که نمیتواند برای مردمی که میخواهند برای خود خانه بسازند، پلان مشخصی در اختیار آنان قرار دهند. همین امر باعث میشود فردی که از اطراف و مناطق دور دست آمده و تمام زندگی خود را فروخته است تا بتواند تکه زمین کوچکی در کابل خریداری کند و در آن خانهای بسازد، به ماموران شهرداری مقدار پول بپردازد تا آنان مانع ساخت و سازش نشوند. همین کار باعث افزایش فساد و همچنین افزایش ساخت و سازهای غیرقانونی میگردد.
او معتقد است که 70 فیصد شهر کابل غیر پلانی است و این امکان ندارد تا مانع ساختمانها خودسر شد. «تا زمانی که شهرداری نتواند یک پلان مشخص برای مردم ارائه دهد، مانع ساخت و ساز خانههای غیر پلانی شده نمیتوانیم.»
ناحیه 13 یا دشت برچی که فقط جاده شهید مزاری در آن بهصورت قانونی پلان شده است، دارای کوچههای کم عرض، طویل و پر از گِل و لای است. همین کم عرض بودن و طویل بودن کوچهها باعث شده است تا ماموران شهرداری نتوانند زبالهها را جمعآوری کنند.
امکانات کم و راه زیاد
رییس ناحیه سیزدهم میگوید که کوچههای تنگ و طولانی ناحیه سیزدهم باعث شده است که آنها در جمعآوری زبالهها با مشکلات فراوانی روبهرو شوند. او میگوید با توجه به نفوس زیاد این ناحیه، کوچههای تنگ و طولانی و راه طولانی تا جایی که زبالههای جمعآوری شده از شهر به آنجا منتقل میشود، همواره در انتقال زبالههای این ناحیه مشکل آفرین است.
او میگوید که رفت و آمد یک موتر شهرداری برای انتقال زباله از ناحیه سیزده تا جایی که زبالهها آنجا تخلیه میشود، شش ساعت وقت را در بر میگیرد و بسیاری اوقات این زمان به دلیل ترافیک و بندش راه بیشتر نیز میشود.
با وجودیکه ناحیه سیزده نفوس زیاد دارد، اما امکانات و کارمندان ریاست ناحیه سیزده، بسیار کم است. ریاست ناحیه 13 برای تنظیف این ناحیه 82 نفر کارمند و 11 موتر دارد.
رحیمی میگوید که این تعداد کارمندان برای جمعآوری زبالهها بسیار کم است و ممکن نیست که با 82 نفر زبالههای برجا مانده از زیستن حدود یک میلیون نفر را جمعآوری کرد. او میگوید از میان 11 موتری که این ناحیه در اختیار خود دارد، چهار عرادهی آن دچار عوارض تخنیکی است و از کار افتاده و هفت عرادهی دیگر آن نیز کهنه و فرسوده شده که نمیتواند بیشتر از دو متر مکعب زباله را انتقال دهد.
انجنیر رحیمی میگوید که روزانه حدود 300 متر مکعب زباله در این ناحیه تولید میشود. اما ناحیه فقط امکانات انتقال 50 متر مکعب زباله تولید شده را از این ناحیه دارد. او میگوید که سایر زبالهها به دلیل امکانات کم ناحیه قابل جمعآوری و انتقال نیست.
مشکلات ساکنین ناحیه 13 و بیتوجهی دولت
رفت و آمد در جادههای تنگ، تاریک و طولانی در جریان روز و حتا شب، تنها مشکل زیستن در این ناحیه نیست. سرک کم عرض و شلوغ این ناحیه و ناحیه ششم، یکی از چالشهای جدی دیگر در برابر باشندگان این منطقه است. مردم این ناحیه از شلوغی راه «جاده شهید مزاری» شکایت دارند و از رفتن در کوچههای تنگ و تاریک میترسند. زمستان هر سال مشکلات مردم به دلیل بارش باران و برف بیشتر میشود و در بعضی مناطق این ناحیه رفت و آمد مردم عملاً به دلیل خرابی راهها ناممکن.
مسئولان ناحیه میگویند که مشکلات مردم را میدانند و این مشکلات را خودشان نیز زندگی کردهاند. اما آنها شکایت دارند که برای رفع این مشکل مراجع مربوطه و ذیربط اقدامات انجام نمیدهند.
رحیمی میگوید: «ما همه ساله برنامههای خود را به ریاست شهرداری میفرستیم. شهرداری نیز این پلانها را به ریاست جمهوری میفرستد. در اینجا ریاست جمهوری امر میکند که طبق تشکیلات سال قبل اجراآت صورت بگیرد. چندین سال است که این پروسه به همین شکل ادامه پیدا کرده است.»
تشکیل موجود از سال 1385 تاکنون به همین شکل است. در حالی که نفوس هر سال افزایش پیدا میکند، اما تشکیل همان تشکیل سابق است. گفته میشود که چون شهرداری امکانات کافی در اختیار ندارد، نمیتواند به تقاضاها و خواستههای هر ناحیه رسیدگی نماید.
نبود فضای سبز برای جمعیتی بیش از یک میلیون نفر، کمبود شفاخانه دولتی، مکاتب دولتی، در حالی که زمین کافی برای ساختن این ضروریات مردم وجود دارد اما امر اعمار آن داده نمیشود، همه از مشکلاتی است که ساکنین این ناحیه با آن مواجه هستند.
رحیمی میافزاید که هنوز هم خانوادههای زیادی هستند که در بعضی از مناطق دشت برچی، مانند شهرک اتفاق، شهرک عبدالله انصاری، دامنه کوه قوریغ از نعمت برق محروم هستند.
وی معتقد است که وجود بعضی از اشخاص و همچنان وجود فساد در ادارات دولتی باعث شده است که این منطقه نسبت به دیگر نواحی شهر کابل محرومتر باقی بماند.
به گفتهی او هر چند این اشخاص خود را روشنفکر میدانند اما آنان هرگز نمیخواهند که مردم این منطقه پیشرفت کنند و یا در رفاه باشند.
