آقا «اجازه» هست دوباره به قدرت برگردیم؟

یک سال و شش ماه از امضای پیمان امنیتی با امریکا گذشت. دیروز اما اولین نشست کمیسیون اجرای پیمان امنیتی با حضور جان کمپبل، فرمانده ناتو در افغانستان و معصوم استانکزی، سرپرست وزارت دفاع در کابل برگزار شد. کمپبل در این نشست گفته است که اجازه داده نشود تا گروه طالبان بار دیگر در افغانستان به قدرت برسد. او علاوه کرد که گروه طالبان می‌تواند به روند صلح بپیوندد اما در صورتی که این گروه دست از خشونت بردارد، دستاوردهای چهارده سال گذشته را بپذیرید و به قانون اساسی افغانستان احترام بگذارد. استانکزی نیز هدف از خروج و کاهش نیروهای خارجی از افغانستان را کاهش خشونت‌ها خواند اما افزود که بیرون شدن نیروهای بین‌المللی از افغانستان نه تنها خشونت‌ها را کاهش نداد بلکه بیشتر کرد.
امریکا برای امضای این پیمان، زمانی زیادی را صرف کرد. دو کشور جلسات بی‌شماری برگزار کردند و روی متن و بند بند توافق‌نامه باهمدیگر گفت‌وگو کردند. با همه تلاش‌ها و مذاکرات دوامدار، حکومت پیشین حاضر به امضای این پیمان نشد و حامد کرزی امضای این پیمان را مشروط به تامین امنیت و صلح پایدار در افغانستان نمود و از جانب امریکا خواستار ضمانت شد. لویه جرگه مشورتی برگزار شد و اعضای جرگه با اتفاق آرا خواهان امضای این پیمان شدند و حتا پس از آن‌که این قرار داد امنیتی امضا نشد، موجی از انتقادها به آدرس رییس جمهور پیشین حواله شد. حکومت وحدت ملی بی‌درنگ یک روز پس از سوگند وفاداری اشرف غنی احمدزی، قرارداد امنیتی با امریکا را امضا کرد.
در این‌که شهروندان افغانستان و نیز جامعه بین‌المللی مشتاق امضای چنین قرار دادی با امریکا بود شکی وجود ندارد. به عبارت بهتر افغانستان با امضای این قرارداد یک شریک مهم و معتبر مثل امریکا را برای خود دست و پا کرد. مردم افغانستان با این آرزو که پس از امضای قرارداد دشمن افغانستان دشمن امریکا خواهد بود و امریکا حمله به خاک افغانستان را تعرض به قلمرو خود خواهد پنداشت و به آن واکنش نظامی نشان خواهد داد، امید بسیاری بست. در واقع این موارد صرفاً یک آرزو نبود بلکه بخشی مهمی از قرارداد امنیتی است که دو کشور زیر آن امضا کرده‌اند. هرچند که با امضای این قرارداد امریکا تعهد کرد تا نیروهای نظامی افغانستان را کمک مالی و نظامی کند.
در هنگامه‌ی بحث و جدل بر سر امضای این قرارداد، امریکا به منظور اعمال فشار روی حکومت افغانستان هشدار می‌داد که اگر افغانستان این قرارداد را امضا نکند روزگارش چون عراق تیره، دولت افغانستان مثل بغداد بی‌ثبات و قلمروش به‌دست شورشیان خواهد افتاد. اکنون و پس از آن‌که قرارداد امنیتی با امریکا امضا شد و نخستین نشست بررسی و نظارت از این قرارداد برگزار شده است این سوال مطرح است که آیا وضعیت موجود در افغانستان نسبت به عراق؛ کشوری که حاضر نشد قرارداد امنیتی را با امریکا امضا کند، بدتر و شکننده‌تر نیست؟
پاسخ روشن است. پس از امضای قرارداد، قندوز به‌دست طالبان سقوط کرد و اکنون بغلان و هلمند در شرف سقوط قرار دارد. شاهراه‌های کشور زیر کنترل طالبان و دیگر گروه‌های چون داعش قرار دارد، روزانه در گوشه و کنار این خاک ده‌ها شهروند ملکی توسط این گروه‌ها به قتل می‌رسند، گروگان گرفته می‌شوند بدون آن‌که از سرنوشت آن‌ها خبری در دست باشد. نمونه‌ی این واقعیت، تظاهرات گسترده دیروز ساکنین ولایت بامیان بود که به دلیل افزایش ناامنیی‌ها و گروگان‌گیری دست به اعتراض زدند. بنابر گزارش سیگار، گروه طالبان نزدیک به یک سوم خاک کشور را به‌دست گرفته‌اند و عملاً در این قلمرو حکمرانی می‌کنند. گروه داعش عملاً یک تهدید است و این گروه در 25 ولایت کشور حضور گسترده دارد و تا چندی قبل در ننگرهار نشرات رادیویی داشت و از 21 ولسوالی ننگرهار، ده ولسوالی آن را در اختیار دارد.
افزون بر این، امریکا می‌داند که طالبان از حامیان القاعده بود و این‌که طالبان در افغانستان مرتکب جنایت‌های بشری شده‌اند، این‌که نیروهای امریکایی و جامعه جهانی قربانیان مسقیم این گروه در افغانستان هستند، با وجود این اما امریکا تاهنوز حاضر نشده است گروه طالبان را به‌عنوان تروریسم به رسمت بشناسد. یعنی امریکا طالبان را به‌عنوان دشمن خود نمی‌شناسد.
چراغ سفارت امریکا در کابل سرخ است و هرازگاهی آژیر خطر را به صدا در می‌آورد و با نشر اعلامیه‌های رسمی به شهروندان امریکا توصیه می‌کند که از سفر به افغانستان خودداری کنند. مضحک این است که فرمانده ناتو می‌گوید اجازه داده نشود که طالبان به قدرت برگردند در حالی که گروه طالبان عملاً مانند حکومت افغانستان قلمرو ویژه برای حاکمیت خود ایجاد کرده‌اند. طالبان بدون آن‌که امریکا را آقا خطاب کند و اجازه برگشت به قدرت را از او بگیرد، صاحب قدرت نظامی، حامی منطقه‌ای و دارای دفتر سیاسی است. امریکا از یک طرف با تعریف «ماموریت قاطع» دست از جنگ و تعقیب طالبان برداشته و برایش مصونیت و پایگاه‌های شان را حیات خلوت ساخته‌ است و از طرف دیگر حاضر نیست گروه طالبان را دشمن شان تلقی کند و این گروه را به مثابه تروریسم به رسمیت بشناسد. امریکا اکنون که قرارداد امضا شده است، افغانستان و عراق را چه‌گونه مقاسیه می‌کند؟