خاموشی لامپ‌ها تعجب ندارد

یک هفته پس از تخریب اولین پایه‌ی برق در بغلان، شرکت برشنا از منهدم شدن پایه‌های بیشتر برق در بغلان خبر می‌دهد. این شرکت هرچند آمار دقیق از پایه‌های تخریب شده ارائه نمی‌کند اما گزارش‌هایی که به نقل از افراد محل به نشر رسیده، حاکی است که دیروز دست‌کم یک پایه‌ی برق توسط مخالفین مسلح اره شده و از کار افتاده است. در پی تخریب پایه‌های برق در بغلان، برق وارداتی ازبکستان که به کابل منتقل می‌شد، قطع شده است. بر اساس معلومات شرکت برشنا، پایه‌های تخریب شده 280 میگاوات برق را از اوزبکستان انتقال می‌داد که با قطع شدن لین‌های برق، در حال حاضر تنها 70 میگاوات برق حرارتی دیزل و 80 میگاوات برق از تاجیکستان داریم.
سال گذشته به دلیل برف کوچ در سالنگ پایه‌ی برق از کار افتاد و برق چند ولایت از جمله کابل برای هفته‌ها قطع شد. قطع شدن برق خسارت‌های زیادی به مردم وارد کرد. این مشکل هرچند طبیعی و ناشی از برف کوچ بود اما نشان داد که مسئولان مربوط کم‌ترین آمادگی را برای مصونیت تأسیسات ندارند. تخریب پایه‌های برق در بغلان اما متفاوت از سال گذشته است.
در حال حاضر نبرد سنگین در ولایت بغلان میان نیروهای امنیتی و طالبان جریان دارد. پایه‌های تخریب شده نیز در مناطق تحت کنترل طالبان قرار دارد و به همین خاطر به نیروهای فنی برای ترمیم پایه‌های برق اجازه داده نشده تا به محل بروند. ازاین‌رو امید نمی‌رود که به‌زودی ساحه از وجود طالبان پاک‌سازی شود تا لین برق مجدداً وصل گردد. طالبان از یک طرف درگیر جنگ با نیروهای امنیتی هستند و از طرف دیگر با تخریب تأسیسات عام‌المنفعه سعی می‌ورزند حکومت را در تنگنا قرار دهد. واقعیت این است که طالبان چه در گذشته یا اکنون به‌صورت مستقیم مردم و یا منافع مردم را مورد هدف قرار داده‌‌اند. جاده‌ها و پُلچک‌ها، تخریب و آتش زدن مکاتب یکی از نمونه‌هایی است که طالبان در چهارده سال گذشته از تخریب آن دریغ نکردند. با آگاهی به این واقعیت که گروه طالبان در هر فرصت به جان و مال دولت و مردم حمله خواهد کرد، اما آمادگی‌ها برای مقابله با آن در پایین‌ترین سطح قرار دارد. مسیر عبور لین‌های برق یکی از مواردی است که حکومت برای محافظت از آن بایستی آمادگی کامل داشته باشد و قبل از وقوع حادثه، از تخریب آن جلوگیری کند.
با وجود این‌که ناامنی‌ها افزایش پیدا کرده و امن‌ترین مکان‌ها تبدیل به میدان جنگ شده است، اما حکومت با نادیده گرفتن آن، به جای این‌که زمینه‌های بروز بحران را مدیریت کند، به نگرانی‌های مردم افزوده است. بغلان نمونه‌ی بارز این واقعیت است. حکومت مرکزی به جای این‌که جنگ در بغلان را درست مدیریت کند، همزمان در حال بررسی طرح انتقال مرکز این ولایت، از پلخمری به بغلان مرکزی است. در وضعیتی که خطر سقوط بغلان به‌دست طالبان وجود دارد، چرا حکومت طرح تغییر مرکز ولایت را مطرح می‌کند؟ منطقه‌ی دند شهاب الدين که پایه‌های برق تخریب شده در آن‌جا موقعیت دارد، زیر کنترل طالبان قرار دارد. دند شهاب الدین مربوط به مرکز این ولایت است. نگرانی اصلی در حال حاضر قطع شدن لین برق نیست بلکه ترس این وجود دارد که مبادا این ولایت به‌دست طالبان سقوط کند.
این‌که پایتخت کشور در عمق سیاهی و تاریکی فرو رفته است جای تعجب ندارد. این‌که شهروندان کشور در نبود انرژی برق چه مقدار هزینه پرداخت می‌کنند و متضرر می‌شوند، چرخ کارخانه‌های تولیدی از فعالیت باز می‌ماند، مطرح بحث نیست. در عمق این تاریکی و بی‌برقی جنایت‌های وحشتناکی در حال وقوع است. حادثه‌ی هولناک دیروز و روزهای قبل در کابل نبود انرژی برق را از یاد برده است. مردم به فکر فرار و حفظ جان مانده‌اند. در چنین وضعیتی که سرها از تن قطع می‌شوند، انتظار وصل برق خواست شیک و آرمانی به حساب می‌رود.