رحمتالله ارشاد
ولسوالی جاغوری که در سالهای گذشته سکاندار معارف و دانش و دانشجو بود، این روزها کانون ترس و وحشت و قربانی آدمربایی و اختتاف است. تروریستان هر روز گروگانگیریهایشان را بیشتر میکنند و همین اکنون نزدیک به 20 تن را از قوم هزاره به گروگان گرفتهاند. در جنجالیترین مورد، افراد وابسته به گروه داعش 4 فرد ملکی از باشندگان جاغوری را از منطقهی رسنهی ولسوالی گیلان ربودند و مدتهاست که برسر رهایی آنان با مردم جاغوری بازی میکنند. همچنان در تازهترین اتفاق، عصر دیروز 2 باشندهی دیگر این ولسوالی را افراد وابسته به گروه طالبان از ولسوالی قرهباغ ربودند و تا کنون از سرنوشت آنان خبری در دست نیست.
این گروگانگیریها در حالی اتفاق میافتند که چندی قبل ریشسفیدان جاغوری برای رهایی 31 مسافر چندین بار با ریشسفیدان ولایت زابل گفتوگو کردند تا آن افراد رها شوند. اما نتیجهی گفتوگوهای قومی منجر به آزادی 19 مسافر اسیر شد و در بدل آنان نیروهای امنیت ملی 26 کودک و زن را رها کردند.
اینبار نیز، گروگانگیران در آخرین گفتوگویشان با نمایندگان اعزامی مردم ولسوالی جاغوری درخواست کردهاند که بروند از پیش دولت 2 زن خارجی دیگر را آزاد کنند، تا گروگانهای مردم جاغوری را رها کنند. نمایندگان جاغوری به صراحت به ربایندگان گفتهاند که این کار را نمیتوانند و نخواهند کرد. در واکنش به این پاسخ نمایندگان جاغوری، تروریستان گفتهاند که بروید آمادگی جنگ را بگیرید.
حالا پس از آن گفتوگو، دوباره تروریستان دو باشندهی این ولسوالی را ربودهاند و مردم در بلاتکلیفی کامل ماندهاند که با آدمربایی و تروریستانی که در این آدمربایی دست دارند، چه کنند؟
مردم تا هنوز منتظر اقدامات دولت اند. اما دولت هنوز هیچ اقدامی در برابر آدمربایان نکرده است و هیچ پاسخی به مردم جاغوری نداشتهاند. رهبران حکومت وحدت ملی نسبت به این مسأله کاملاً سکوت کردهاند و یک کلمه هم در مورد رنجی که مردم جاغوری با آن گرفتارند، نگفتهاند.
این در حالیست که هم اشرف غنی و هم عبدالله عبدالله در زمان کمپاینهای انتخاباتی به این ولسوالی رفته بودند و به مردم این ولایت وعده داده بودند که امنیت راههایشان را تأمین خواهند کرد. اما اکنون که زمان رایگرفتن سپری شده و این دو مقام از رای و ایستادگی این مردم به پای ارزشهای دموکراتیک به قدرت رسیدهاند، حتا حاضر نیستند در این مورد حرف بزنند. مردم حالا فکر میکنند که مقامهای حکومت وحدت ملی نه تنها که وعدههایشان را برای ولایت و بازسازی و شکستن زندان طبیعی عملی نکردهاند، بلکه نمکنشناسی آشکار در مقابل این مردم کردهاند. مردم این سکوت را نشانهای از استفادهجویی و ابزارینگری مقامهای حکومت وحدت ملی به مردم و رای و دموکراسی میدانند و از هر دو مقام حکومت وحدت ملی بسیار طلبکارند.
حالا سکوت مرگبار و غیرمسئولانهی حکومت، احتمال یک رویارویی یکطرفه و غیرعادلانه با تروریستان را افزایش داده است. مردم جاغوری در یک ناگزیری خطرناک و دشوار قرار گرفتهاند. از ناموسشان بگذرند، یا دفاع کنند؟ مسلماً در چنین وضعیت دشواری هرکسی برای حفاظت از ناموس و برادرانشان به پا خواهد خواست و جنگ یک پدیدهی منفور، اما یک راهحل از سر ناگزیری است. حالا اگر دولت سریع اقدامی نکند، جنگ مردمان بیاسلحه و مجبور، با تروریستان و گروگانگیران مسلح شروع خواهد شد و بدون شک، قربانیان بیشماری خواهد گرفت. اگر چنانکه دولت به کمک مردم جاغوری نرود، احتمال یک فاجعهی انسانی در این رویارویی وجود دارد.
از اینرو، حکومت افغانستان مکلف است که جلو این جنگ را بگیرد. این جنگ متوقف نخواهد شد، مگر اینکه دولت چند اقدام اساسی برای تأمین امنیت ولسوالی جاغوری انجام بدهد:
1- حکومت وحدت ملی مسئول است که بخشی از نیروهای اردوی ملی، پولیس ملی و امنیت ملی را به قدر ضرورت در مرزهای این ولسوالی مستقر کند.
2- حکومت مکلف است که برای تأمین امنیت راههای مواصلاتی این ولسوالی نیرو بفرستد و امنیت راههای مواصلاتی آن با شاهراه کابل-قندهار را تأمین کند.
3- همچنان حکومت ناگزیر است که در صورت ناچاری به مردمان محل برای دفاع از امنیت و آزادی و حیاتشان تجهیزات نظامی ارسال کند تا با آدمربایان وابسته به گروه طالب و داعش و تهدیدهایی که این ولسوالی از ناحیهی حملهی داعش و طالبان با آن مواجه است، مقابله کنند.
اگر چنانکه حکومت وحدت ملی وضعیت به وجود آمده در جاغوری را جدی نگیرد، احتمالاً جنگ داعش با مردم و حکومت از همینجا شروع خواهد شد، یا احتمالاً برای اولین بار پس از 14 سال یک جنگ قومی ویرانگر را در افغانستان شاهد خواهیم بود.
از اینرو، حکومت بایستی هرچه عاجلتر به مشکلاتی که برای باشندگان جاغوری به وجود آمده رسیدگی کند و دسترسی تروریستان به راههای مواصلاتی این ولسوالی را قطع کند.
