فرهاد خراسانی
محمد باقر، رییس «اتحادیهی کارخانهداران گچ» دیروز در نشست خبریای که از سوی این اتحادیه برگزار شد، در حالی که سروصورتش با دستمال سفید بسته شده بود و آثار شدیدِ لتوکوب در صورت و پشتش هویدا بود، به خبرنگاران گفت: «در مسیر راه خانهام توسط افراد مسلح قوماندان روزی خان گرفتار شدم و بعد آنها مرا نزد قومندان روزی بردند و چهارده نفر از افراد او مرا به مدت یک ساعت در حضور قوماندان روزی خان لتوکوب کردند و وقتی من از شدت لتوکوب بیهوش گردیدم، سه صد هزار افغانی و مبایل مرا دزدی کردند.»
محمد باقر، رییس اتحادیهی کارخانهداران گچ است. او بهخاطری از سوی روزی خان مورد خشونت قرار گرفته است که روزی خان از کارخانهداران گچ میخواسته که زغالی را که او به کارخانهداران گچ میفروشد، از قیمت بازار بلندتر بخرند. آنها میگویند، قوماندان روزی از دو سال به اینسو کارخانهداران گچ را مجبور میکرده است، بالاتر از قیمت بازار زغالهای او را بخرند، بهخاطر اینکه این خواست وی از طرف کارخانهداران گچ رد شده است، قومندان روزی خان محمد باقر، رییس «اتحادیهی کارخانهداران گچ» را مورد لتوکوب قرار داده است. اعضای این اتحادیه میگویند، اگر دولت به بیدادگری فرمانده روزی خان پایان ندهد، این اتحادیه عرضهی گچ به بازار را تحریم میکند.
این خشونت در حالی در پغمان صورت گرفته است که پیش از این تعدادی از مردان مسلح در ده عربان پغمان چهار زن را مورد تجاوز جنسی گروهی قرار داده بودند سه روز قبل این افراد علنی محاکمه شدند و به جرم تجاوز به زنان و سرقت مسلحانه، به زندان و اعدام محکوم شدند. این دو رخداد در پغمان و همایش اوباشگری تحت نام گرامیداشت از هفتهی شهدا در شهر کابل که منجر به کشته شدن یک جوانان و زخمی شدن پنج نفر گردید، نشان میدهند که تفنگسالاران و زورمندان جنگی از هرنوع اعمال خشونتبار، زورگویی و حقکشی ابایی ندارند و این دسته، برای امنیت جامعه تهدید بزرگی میباشد.
پولیس توانست مجرمان ده عربان را بهخاطر شدت جنایتشان و حساسیتها و فشارهای اجتماعیای که از طرف مردم اعمال شدند، بهزودترین فرصت دستگیر و به پنجهی قانون سپردند. انتظار مردم از نهادهای انتظامی و قانونی این میباشد که نسبت به تمامی رخدادهای امنیتی و جرمیای که در جامعه به وجود میآیند، جدی عمل کرده و برخورد یکسان نمایند، تا از طرفی مصئونیت اجتماعی را در جامعه پاسداری نمایند و جلو جرم و جنایتها را بگیرند و از جانب دیگر، با این عمل اقتدارشان را برای تأمین امنیت و پاسداری از قانون تقویت نمایند. لازم نیست که مردم نسبت به هر حادثهی جرمی و حقکشی از طرف زورمندان و باندهای جنایتکار، به جادهها بیایند و اهرمهای فشار را برای تطبیق قانون و گرفتاری مجرمان به نهادهای انتظامی و قانونی اعمال کنند.
نکتهی دیگر این است که مجرمانی که محاکمه شدند و افرادی که به مناسبت بزرگداشت از هفتهی شدید در جادههای شهر اوباشگری کردند، با شلیکهای هواییشان باعث مرگ یک جوان و زخمی شدن پنج تن از شهروندان گردیدند و نیز فرمانده روزی خان، کسانی هستند که اسلحه دارند. لازم است که نیروهای انتظامی و امنیتی کشور سلاحهای غیرقانونی را که این افراد و کسان دیگر در اختیار دارند، جمعآوری کنند تا زمینهی زورگویی و مردمآزاری این افراد و باندهای اوباشگری گرفته شود. اگر هم کسانی از مجرای قانونی سلاح در اختیار دارند، لازم است که به آنها تذکر داده شود که از آن به مقصد جنایت و اخلال امنیت جامعه استفاده نکنند و نیز نباید از اسلحههای داده شده استفادهی سوء نمایند و توجه داشته باشند که آن را در اختیار افراد غیرمسئول و کسانی که از آن استفادهی نادرست مینمایند، قرار ندهند.
