محمدرضا هاشمی – روزنامهنگار اهل افغانستان در مشهد
پس از حدود یک ماه قرنطینه، جورابهایم را پایم کردم، لباسهای بیرونم را پوشیدم، کفشهایم را رنگ زدم و برای خریدن داروهای قلب پدرم از خانه بیرون شدم. این طوری قرنطینه را شکستم. شکستن قرنطینه برای من لذتبخش نبود؛ چون در طول زمانی که بیرون بودم هر لحظه و دقیقه مراقب دستهایم بودم تا به جاهای مختلف نخورد، از جاهایی که شلوغتر بود رد نمیشدم و همین که دستم به صورتم نزدیک میشد، سریع آن را دور میکردم که ویروس را با خود به خانه نبرم.
این یک ماه قرنطینه همه زندگی من را تحت تأثیر قرار داده است. من یک خبرنگارم و در بخش سایت «روزنامه شهرآرا» که در مشهد است، کار میکنم. در روزهای عادی ساعت 8 صبح از خواب بیدار میشدم، ساعت ده تا هشت شب سرکار بودم و حدود ساعت یازده شب به خانه بازمیگشتم. در این بین کمی پیادهروی، رفتن به سینما برای تماشای فیلم، دیدن دوستان و فامیل، آموختن زبان انگلیسی و مواردی از این دست هم در برنامههایم قرار داشت و من بعد از گذراندن یک روز پرکار شب را در خانه و همراه با خانواده سپری میکردم.
اما در طول این یک ماه که در خانه گذشت، تفریحها تفاوت کرده است. گاهی با موبایل مصروف میشوم؛ گاهی فیلم میبینم؛ گاهی کتاب میخوانم و روزی هشت ساعت شیفت کاریام را بهصورت دورکاری انجام میدهم. چککردن اخبار کرونا هم به یکی از کارهای این روزهایم تبدیل شده است. تا قبل از اینکه کرونا بیاید و دنیا را به تسخیر خود دربیاورد، گاهی با خودم فکر میکردم که مثلا میشود اتفاقی بیفتد که زندگی روزمره انسانها را تحت تأثیر قرار دهد یا نه؟ بعد کمی به جزئیاتش فکر میکردم و از آنجا که حتا تصور آن شرایط هم آزاردهنده بود، سریع ذهنم را بر روی موضوع دیگری متمرکز میکردم. اما این روزها اخباری شنیدهام و آمارهایی از کشورهای مختلف دنیا خواندهام که باورکردنش سخت است. یکی دیگر از چیزهایی که در روزهای کرونایی به آن زیاد فکر کردهام سرنوشت معیشتی مهاجران افغانستانی ساکن ایران و مهاجرانی است که این روزها در یونان روزهای سختی را سپری میکنند.
بعد از آنکه خبری به نقل از وزیر صحت عامه افغانستان در رسانهها خواندم که گفته بود به احتمال زیاد کرونا 80 درصد جمعیت افغانستان را متأثر کند، نگرانیام بیشتر شد. ما افغانستانیهایی که در مهاجرت بهدنیا آمدهایم، نمیتوانیم در رابطه با افغانستان و اتفاقاتش بیتفاوت باشیم. افغانستان که اینروزها ناپایدارترین روزهای سیاسی خود را در سالهای اخیر تجربه میکند، روزهای سختی در مبارزه با کرونا دارد. امیدوارم که این این ویروس آسیب کمتری به مردم دنیا و مردم افغانستان بزند.
تنها چیزی که تحمل اینروزها را برایم آسان میکند، امید به پایان این روزهاست. به این فکر میکنم که فردایی خواهد رسید که شهرها و کشورهای جهان از این ویروس پاک شده باشند، دانشآموزان و دانشجویان به مدرسه و دانشگاه بازگردند، انسانهای دیگر نگران ابتلا به این ویروس نباشند و خبر ابتلا و مرگ از کرونا از سر تیتر اخبار جهان حذف شود. به امید آن روز در خانه میمانم و کرونا را شکست میدهم.
***
زندگی در دورهی کرونا؛ باهم این دوره را بنویسیم
در سال 1900 در کابل وبا آمد. مرض واگیر و مهلکی که هر چند سال یکبار میآمد و هر بار، طی سه-چهار ماهی که دوام میکرد، جان آدمهای بسیاری را در شهر میگرفت. دلیل اصلی شیوع مکرر مرض هم آب رودخانهی کابل بود که مردم از آن هم در شستوشو استفاده میکردند و هم در پختوپز.
ما این حادثه را میدانیم بهدلیل اینکه فرنک مارتین، کارمند انگلیسی دولت، تمام اینها را دید و بعد در کتاب خاطرات خود نوشت. ساکنان کابل اما هیچ سند مکتوبی از وحشت وبا در آن سالها از خود بر جای نگذاشتهاند. چه بسا فجایعی که در تاریخ ما اتفاق افتاده و امروز یا ما آنها را به یاد نداریم و یا وارونه به یاد داریم.
در این روزها که ویروس کرونا دنیا را درنوردیده و به یک بلای عالمگیر بدل شده است، برخی مورخان پیشنهاد کردهاند که مردم تجربیات شخصیشان را ثبت کنند تا سندی باشد برای آیندگان.
ما در حال زندگیکردن یک لحظهی مهم تاریخی هستیم و مشاهدات شخصی ما سند باارزشی برای فهم این لحظه در آینده خواهد بود.
ثبت مشاهدات شخصی بهخصوص در افغانستان مهم است؛ جایی که هم ملت نانویسا است و هم دولت. به همین دلیل، آیندگان ما دربارهی حوادث این روزها به معلوماتی که توسط شاهدان عینی ثبت شده باشد، دسترسی محدود خواهند داشت؛ درست همانطور که امروز ما به سختی میتوانیم معلومات قابل اعتمادی دربارهی حوادث بزرگ قرون گذشته پیدا کنیم.
بیگمان، روزنامهها به مثابه تاریخ مکتوب یکی از گزینههای اصلی و بیبدیل برای ثبت این تجربهها است. بنابراین از شما مخاطبان گرامی دعوت میکنیم از تجربههای شخصی خود، از تغییرات و تأثیراتی که این بیماری همهگیر در زندگی شخصی و کاری، خانوادگی و اجتماعیتان آورده، از بیمها و امیدها و از سختیها و نگرانیهای که با آن درگیرید و از آنچه در اطراف و محل زندگیتان میبینید، از طریق ما برای آیندگان روایت کنید.
روزنامه اطلاعات روز یادداشتها، تجربهها، چشمدیدها و روایتهای شما را منتشر میکند.
[email protected]
+++
«کمپین همدلی: کرایه خانه قانونا نصف شود» در روزهای دشواری که همه درگیر ویروس کرونا یا COVID-19 هستیم، برای گسترش همدلی، همکاری و همدردی میان مردم و بهویژه میان مالک و مستأجر راهاندازی شده است. در این کمپین از مالکان خانههای مسکونی میخواهیم که با همدلی و همیاری، از ماه حمل تا پایان وضعیت کنونی، کرایه ماهوار را کم کنند. حامیان این کمپین درحالیکه میدانند شماری از مالکان پیش از این اقدامات انسانی و درخور ستایش انجام دادهاند، تأکید میکنند که کرایههای ماهوار خانهها حداقل نصف شود. برای امضای این دادخواست به این آدرس رفته پس از امضا آنرا با دوستان خود شریک سازید:
