عیسا قلندر
وزیر صحت عامهی افغانستان با وانگ یو سفیر چین در کابل گفتوگوی تلفنی کرد. سخنگوی وزارت صحت عامه این گفتوگوی تلفنی را گفتوگوی احتیاطژیک عنوان کرده و به رسانهها گفت: «کرونا با کسی شوخی ندارد. غنی و غریب سرش نمیشود. مقام و مردم را نمیشناسد. اگر خدای نخواسته به کشور ما بیاید، دهن همهی ما جیگ خواهد ماند. مسوولین وزارت صحت عامه تمام شفاخانهها و دواخانهها را چِک کرد و معلوم شد که ما در برابر این ویروس خطرناک هیچکار نمیتوانیم. بهتر آن است که این ویروس اصلاً به افغانستان نیاید. ما خبر شدیم که وزارت خارجه تصمیم گرفته دانشجویان ساکن در شهر ووهان را خارج کند، برای همین تصمیم گرفتیم قبل از آنکه دیر شود، جلو انتقال احتمالی این ویروس را بگیریم». این شما و این گفتوگوی احتیاطژیک وزیر صحت عامه ما با سفیر چین در کابل:
وزیر ما: جناب وانگ یوی عزیز! مصیبت وارده بر چین را اول به شما و فامیل محترمتان، سپس به بقیهی چیناییهای عزیز تسلیت عرض میکنم. امیدوارم همه خوب باشید.
سفیر چین: اوه جناب وزیر، راحت باش. ما از پس شش کرونای دیگر برآمدیم، از پس هفتمش هم برمیآییم.
وزیر ما: بزرگان دین مبارک اسلام به ما دستور داده که همیشه احتیاط کنیم، برای همین با شما به تماس شدم.
سفیر چین: قبل از شما وزیر محترم خارجهیتان هم با مقامات ما به تماس شده بودند و از ما خواستند که دانشجویانتان را از منطقه خارج کنیم.
وزیر ما: نه نه نه نه. اصلاً این کار را نکنید. خودت خبر داری که افغانستان برای کرونا آماده نیست.
سفیر چین: پس با وزیر خارجهیتان تماس بگیرید و از او بخواهید که با وزیر خارجهی ما به تماس شود و از پشت تلفن نگران شود.
وزیر ما: یک الفبچه را وزیر مقرر کرده، او چه میفهمد که خطر چیست، ویروس چیست، نبود امکانات چیست؟ از او فقط انواع جوس ارزان بینالمللی را پرسان کنید.
سفیر چین: خُب اینگپها به ما مربوط نمیشود. بهتر است شما اول بین خودتان توافق کنید بعد با اتفاق از ما خواهش کنید که چه کار کنیم و چه کار نکنیم.
وزیر ما: گپ تو درست است، اما مشکل اینجاست که ما بین خود جور نمیآییم. فقط خواهش میکنیم افغانهای که فعلاً در چین تشریف دارند، همانجا تشریف داشته باشند. آنها را نگذارید به افغانستان برگردند.
سفیر چین: همین حالا نگرانی شما را به مقامات بجینگ گزارش میکنم.
وزیر ما: صبر کو صبر. گپ من هنوز تمام نشده.
سفیر چین: در خدمتم وزیر صاحب محترم. بگو دیگر چه میخواهی.
وزیر ما: آیا این گدودیهای آخر بالای قیمتها در بازار چین تاثیر گذاشته؟ منظورم این است که قیمتها پایین آمده یا نه؟
سفیر چین: این به شما مربوط نمیشود. بهتر است فقط نگران ویروس کرونا باشید و اصلاً در مورد قیمت در بازارهای چین وارخطایی نکنید.
وزیر ما: استغفرالله سفیر صاحب محترم، من و وارخطایی؟ اصلاً وارخطا نیستم. فقط گفتم اگر قیمتها پایین آمده باشد یگان کس را بگویم که چند دانه مبایل ژیاوومی 256 جیبی برای اولادایم بخره و روان کنه.
سفیر چین: تا حالی میگفتی که کسی را اجازه ندهیم از چین به افغانستان بیاید، حالی چنددانه مبایل طلب داری؟
وزیر ما: راست گفتی والله. یادم نبود. بلا د پس مبایل، مبایل هر وقت خریده میشه. بخیر اوضاع که خوب شد، باز خودت انشاءالله اندیوال در چین زیاد داری، بگو که مراعات کده چند ست مبایل روان کنند.
سفیر چین: خُب وزیر صاحب تشکر از تماس تان. وقت شما را نمیگیرم. من باید با وزیر خارجه و وزیر تجارتتان صحبت کنم.
وزیر ما: بگیر بگیر. وقت مرا بگیر جناب وانگ یو. ما خو کدام کمک دیگر نمیتوانیم، اما وقت ما اگر بهدردتان میخورد، وقت خود را در اختیار شما قرار میدهیم.
سفیر چین: شما اگر میخواهید به چین در برابر ویروس کرونا کمک کنید، فقط یک گوشه بنشینید و تماشا کنید. مطمئنم بهزودی واکسین کرونا را میسازیم.
وزیر ما: به شما باور داریم. خی از خیر سرت به بجینگ تماس بگیر و تاکید کو که افغانها را برای چندسال قرنطین کنند. چیناییهای خودتان را هم نمانید که بیایند. آنها را بترسانید و بگویید که در افغانستان ویروس خرونا شیوع پیدا کرده. بگو که این ویروس 25 میلیون سال عمر میکند و اصلاً از بین نمیرود.
سفیر چین: بامان خدا وزیر صاحب. تشکر از ابراز همدردی و نگرانی.
وزیر ما: خواهش میکنم. این وظیفهی انسانی همهی ماست که در برابر بلاهای عالمگیر کمر همت بسته و بدون ترس و آشفتگی راهحل پیدا کنیم. این مسئله در دین مبین اسلام بارها تاکید شده. اگر باورت نمیشود، بیا چند سال هموتو امتحانی مسلمان شو و بر اساس اشارات اسلامی تحقیق کن. باز خواهی دید که چه گنجی در این دین نهفته است.
سفیر چین: همین حالا دو داکتر مجرب از سفارت چین میفرستم که شما را دقیق معاینه کند. بای بای.
متاسفانه وضعیت به گونه یی نیست که با نوشتن یک طنز به آن اکتفا کنید، رسانه ها به عنوان مراجع قابل باور عامه و به خصوص نسل دانشگاهی باید رسالت ایمانی وجدانی خود را در قبال مردم ادا نماید. سخنان وزیر صحت عامه نه تنها بی توجه یی آشکار به وضعیت شهروندان چه در داخل و خارج بلکه محروم ساختن عده کثیر از شهروندان از حق شهروندی و تابعیت شان است.
وقتی سخنان وزیر صحت را شنیدم و سراسیمگی دانشجویان را که مصروف باربندی به طرف کشورهایشان بودن با چشمانم دیدم؛ دیگر هر چه احساسی در من نسبت به وطن بود یکسره رخت بست. در مقابل پرسش یکی از دوستانم که چرا من به کشورم سفر نمیکنم جوابی نداشتم جز اینکه بگویم من اینجا راحتترم در حالیکه سایه سیاه ویروس کرونا در محیط و ماحول روان پریشی را به همه هدیه میکند.
امیدواریم موقف دولت افغانستان در قبال شهروندانش که در چین زندگی میکنند از مجرای اداری سیاست خارجی آن به گونه درست و واضح اعلام گردد تا کسانیکه تا کنون در شهرهای دیگر صحیح و سالم هستند پیش از اینکه ویروس به مناطق شان گسترش یابد چین را ترک کنند.
کیانوش سپهر
دانشجو مقیم شهر بیجینگ