منبع: OTTAWA CITIZEN
نویسنده: David Pugliese
برگردان: جواد زاولستانی
با نزدیک شدن روز ملی کانادا برای بزرگداشت از مأموریت این کشور در افغانستان، من به مرور دوسیههای کهنهی خود دربارهی طالبان و افغانستان پرداختم. جالب این بود که در روزهای نخستین رژیم طالبان، ایالات متحده این تندروان اسلامگرا را دارای قدرت درازمدت برای حکومت بر افغانستان میدانست و به این دلیل، دیپلماتهای امریکایی همکاری با حکومت طالبان را توصیه میکردند.
ویویک کاتجو، سفیر پشین هند در افغانستان، خاطرات خود از جزئیات یک نشست با سرمنشی ملل متحد و نمایندگان دیگر کشورهای منطقه را مرور کرده است که دو ماه پس از به قدرت رسیدن طالبان برگزار شده بود. معاون وزیر خارجهی امریکا، روبین رافل، به دیپلماتهای حاضر در آن نشست گفت که طالبان «یک عامل عمده در معادلهی افغانستان است و آنها بهزودی ناپدید نخواهند شد.»
او گفت: «آنها افغانستانی هستند، آنها از مردم بومی اند؛ آنها از خود قدرت دوام {حاکمیت}شان را نشان دادهاند.» رافل اظهار داشت: «سرچشمهی اصلی قدرت آنان، طرفداری تعداد زیاد مردم افغانستان، بهویژه پشتونهاست تا به صورت تاکتیکی جنگ و هرجومرج بیپایان در این کشور را به صلح و امنیت نسبی تبدیل کنند، حتا با ایجاد محدودیتهای اجتماعی.»
ویویک کاتجو در ماه جون 2013 در یک مقاله که توسط روزنامهی هندو (The Hidu) به نشر رسید، مینویسد: «همچنان خانم رافل به تمام کشورها مشوره داد که با طالبان وارد تعامل شوند و یک ماه بعد که هیأتی از طالبان به رهبری ملا متوکل ظاهرا به دعوت شرکت نفت امریکا به واشنگتن سفر کرد، این نظرش را عملا پیاده کرد. وزارت خارجهی امریکا قویا با تعداد زیاد سفارتخانهها، بهشمول سفارت هندوستان، چانهزنی کرد تا هیأت طالبان را {به ملاقات} بپذیرند.»
