[su_label]نهاد بازماندگان قربانیان افغانستان[/su_label]
لیست ۵۰۰۰ قربانی که توسط حزب دموکراتیک خلق افغانستان اعدام و یا زندهبهگور گردیده بودند، توسط روزنامهی ۸ صبح در ۲۷ سنبله ۱۳۹۲ در کابل منتشر شد. این لیست توسط دادستانی عالی کشور هالند برای محاکمهی محمد امان، یکی از محققین و شکنجهگران حزب دموکراتیک خلق در سالهای ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸، ترتیب شده بود. امانالله بعد از سقوط دولت حزب وطن (حزب دموکراتیک قبلی) به کشور هالند مهاجرت و از آن کشور تقاضای پناهندگی کرد.
این لیست شامل همهی قربانیان جنایات حزب دموکراتیک خلق در طول دروان زمامداری ۱۴ سالهی آن حزب در افغانستان نمیشود. این لیست حتا شامل آنعده از زندانیانی که در سالهای ۱۳۵۷ و اوایل سال ۱۳۵۸ دستگیر و ناپدید گردیده بودند نیز نمیشود. چرا که حفیظالله امین، دومین رهبر حزب دموکراتیک خلق افغانستان، که بعد از قتل استادش نورمحمد ترهکی به قدرت میرسد، در ماه عقرب سال ۱۳۵۸ یک لیست ۱۲۰۰۰ نفری از زندانیان اعدام شده در دوان زمامداری نورمحمد ترهکی را بر دیوارهای وزارت داخله نصب میکند. حفیظالله امین میخواست که با این عملاش مسئولیت آن قتلها را به دوش نورمحمد ترهکی بیندازد. لیست تهیهشده توسط سارنوالی عالی کشور هالند شامل بخش کوچکی از همان لیست ۱۲۰۰۰ نفری منتشره توسط حفیظالله امین است. در لیست ۵۰۰۰ نفر اسامی قربانیانی که بعد از ماه عقرب سال ۱۳۵۸ دستگیر و اعدام شدهاند خیلی زیاداند. لیست ۱۲۰۰۰ قربانی ترتیب شده توسط حفیظالله امین نیز بهنوبهی خود شامل بخش کوچکی از قتل دهها هزار قربانی در طی حاکمیت ۱۴ ساله حزب دموکراتیک خلق در افغانستان میشود که تا به امروز مستند نشده است.
لیست اعدامیان ۵۰۰۰ قربانی نشان میدهد که این افراد بهخاطر داشتن باورهای سیاسی، نشر و پخش شبنامهها و تعلقات صنفیشان، نخست بهطور وحشیانه شکنجه شدهاند و سپس بهگونه¬ی دستهجمعی اعدام یا زندهبهگور گردیدهاند که حتا کودکان زیر سن ۱۶ سال نیز از آن در امان نبودهاند. آنچه در این لیست قابل مشاهده است شیوهی خودسرانهی دستگیری مخالفان سیاسی است که بدون تفهیم اتهام و دادرسی عادلانه در ظرف چند روز محکوم به اعدام شدهاند.
برای جوانان امروزی کشور ما که انتقاد از دولت را یک حق مسلم خود میدانند، درک این واقعیت
که افراد برای انتقاد از دولت بدون کوچکترین حق دادرسی ـ حتا غیرعادلانه ـ محکوم به اعدام گردند و یا در یک محل نظامی زندهبهگور گردند غیر قابل تصور است.
دولت حزب دموکراتیک خلق، همه¬ی افرادی را که بهطور پنهانی شکنجه و اعدام شدند، نه شناسایی کرده و نه هیچگونه توضیح رسمی در این مورد به بازماندگان زندانیان ارايه کرده است. حزب دموکراتیک خلق با کشتار سیستماتیک مخالفان سیاسی و کتمان سازمانیافتهی آن اولین بذر فرهنگ معافیت از مجازات را در کشور کاشتند.
از آن زمان تا به امروز، معافیت وچشمپوشی از مجازاتِ جنایتکاران جنگی و حقوق بشری و عدم دادخواهی به یک فرهنگ شنیع در کشور تبدیل شده است.
این سیاست فراموشی گذشته و عدم دادخواهی سبب شد که تعدادی از خانوادههای قربانیان و بازماندگان نهادی را بهنام «نهاد بازماندگان قربانیان افغانستان» برای به چالش کشیدن فرهنگ معافیت از مجازات، طرح داعیهی دادخواهی و راهاندازی یک جنبش مدنی و حقوقی دادخواهانه به راه اندازند.
نهاد معتقد است که چشمپوشی از مجازات باعث تداوم جنگ و خشونت، گسترش عملیات تروریستی و انتحاری، اختطاف، سنگسار، ترور، غصب زمین و مالکیتهای عامه، و سایر اشکال خشونت علیه شهروندان شده است. باور دارد که در کشوری که در آن عاملان جنایات عظیم ضدبشری مصونیت داشته باشند وفرهنگ معافیت چشمپوشی از مجازات در آن حاکم باشد، صلح دائمی نمیتواند در آن برقرار گردد و مردمان آن نیز احساس امنیت نخواهند کرد. تأمین عدالت، ختم فرهنگ اغماض و چشمپوشی از مجازات، و محاکمهی جنایتکاران در این جامعه یک امر ضروری و مبرم برای ختم منازعه محسوب میشود.
ما خانوادههای قربانیان معتقد هستیم که دوام انواع مظالم و بیعدالتیها در جامعه ریشه در فرهنگ فراموشی گذشته و درسنیاموزی از گذشته و بیاعتنایی به آلام انباشت شدهی ملیونها هموطن ما دارد. اگر ما گذشتهی خود را صادقانه نقد نکنیم، به فرهنگ اعتراف به آنهمه مظالم صورت گرفته روی نیاوریم، نمیتوانیم که به دایرهی معیوب خشونتهای بیپایان در کشور خاتمه بدهیم.
ازاینرو، ما خانوادهها و بازماندگان قربانیان سه دهه جنگ در افغانستان میخواهیم که از روز ۲۷ سنبله بهعنوان روز گفتوگو در مورد جنایات صورتگرفته در افغانستان تجلیل بهعمل آید تا مردمان کشور ما بتوانند در این روز در مورد خوبی حرکت دادخواهی بهجای فرهنگ فراموشی گذشته، فرهنگ درسآموزی بهجای انکار و کتمان گذشته، فرهنگ اعتراف و شفابخشی و بهجای بیاعتنایی به آلام مردم و تبادلنظر دربارهی علل اصلی ادامهی فرهنگ معافیت از مجازات و فراموشی تاریخی در کشور گفتوگو کنند.
