برای نخستین بار دولت افغانستان شش دانشجوی نظامی را برای آموزش 18 ماههی نظامی به پاکستان فرستاده است. این دانشجویان در دانشگاه نظامی کاکول در ایبتآباد پاکستان آموزش آموزش میبینند. در طول سیزده سال گذشته با توجه به سیاستها و برنامههای تخریبکارانهی پاکستان در امور افغانستان، هیچ دانشجوی نظامی افغانستان برای آموزش به پاکستان فرستاده نشده است؛ در حالی که دانشجویان نظامی افغانستان به کشور هند، رقیب سیاسی پاکستان، آمریکا، ترکیه و سایر کشورها فرستاده شدهاند و آموزگاران نظامی خارجی در داخل کشور نیز سربازان و نیروهای امنیتی ما را آموزش میدهند.
توجیه رهبران دولت از فرستادن دانشجویان نظامی به پاکستان این است که این اقدام را گامی برای اعتمادسازی میان دو کشور میدانند و آن را در جهت بهبود روابط سیاسی با پاکستان، مؤثر تلقی میکنند. این اقدام دولت پس از سفر رییس جمهور محمد اشرف غنی به پاکستان برای بهبود روابط سیاسی و حل اختلافها با پاکستان صورت گرفته است و رییس جمهور در آن سفرش گفت که دانشجویان نظامی افغانستان برای فراگیری آموزشهای نظامی به پاکستان فرستاده میشوند.
بیش از سه دهه است که پاکستان تمامی تلاشهای سیاسی و نظامی خویش را به کار انداخته است و برای تضعیف افغانستان عمل میکند و رهبران سیاسی و نظامی این کشور به طور صریح از ناامنی و جنگ در افغانستان حمایت میکند و در طول این مدت، برای اهداف سیاسیاش از هرنوع حربه کار گرفته است؛ از طالبان و گروههای افراطی حمایت میکند به آنها پناهگاه داده است و در بسیاری حملات افراسافگنانه و تروریستی در افغانستان، دست دارد. صدها مدرسهی افراطگرایی را در خاکش اجازهی فعالیت داده است و کسانی که در این مدارس درس میخوانند، برای انجام حملات انتحاری، به افغانستان فرستاده میشوند. بارها رهبران نظامی و سیاسی پاکستان گفتهاند که حمایت از طالبان به نفع پاکستان میباشد و به این خاطر، از این گروه در افغانستان پشتیبانی میکنند.
با توجه به رویکرد خصمانهی دولت پاکستان، چگونه و با کدام توجیه منطقی رهبران سیاسی ما دانشجویان نظامی کشور را برای آموزش به پاکستان فرستادهاند؟ کدام منطق سیاسی حکم میکند، به دولتی اعتماد کنیم که هدفش نابودی سرزمین، هویت فرهنگی و امنیت ماست و برای این هدف خویش از هر وسیله و توجیهی استفاده میکند، تا فرزندان این سرزمین را مهارتهای جنگی و نظامی بیاموزاند. این در حالی است که دولت پاکستان در طول سیزده سال گذشته تلاش کرده که در بدنهی ارتش و نیروهای امنیتی ما نفوذ کند که در مواری هم موفق بوده است. چه قدر اطمینان وجود دارد، کسانی که به پاکستان فرستاده شدهاند، سازمان استخباراتی آن کشور آنها را شستوشوی مغزی ندهد و از آنها به عنوان مهرههای استخباراتی خویش استفاده نکند؟
توجیهی که رهبران سیاسی ما از فرستادن دانشجویان نظامی برای آموزش به پاکستان دارند، این است که این اقدام میتواند در بهبود روابط سیاسی و کسب اعتماد پاکستان برای همکاری سیاسی با افغانستان، کمک کند. سوال این است که برای حل اختلاف سیاسی و به وجود آمدن اعتماد میان دو کشور، به جز از فرستادن افسران نظامی برای آموزش به پاکستان، راهی دیگری وجود ندارد؟
اگر واقعا نیت دولت پاکستان این باشد که روابطش را با مردم و دولت افغانستان بهبود بخشد و برای مردم افغانستان اعتمادسازی شود، هیچ گزینهای بهتر از این نیست که دولت پاکستان دست از مداخله در امور کشور ما بردارد و رویکرد طالبپروری و حمایت از تروریسم و صدور افراطگرایی مذهبی را به رویکرد همکاری سیاسی با افغانستان تغییر دهد و برای تأمین صلح با افغانستان همکاری نماید. تا زمانی که رویکرد مداخلات مغرضانهی دولت پاکستان در امور کشور ما تغییر نکند، اعتماد به دولت پاکستان قابل توجیه نیست.
