بشیر یاوری
بعد از گذشت ده ماه از برگزاری لویه جرگه که به منظور نظرخواهی مردم از امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده برگزار گردیده بود و نمایندگان مردم از سرتاسر کشور در آن اشتراک کردند و به اتفاق آرا گفتند که امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده به صلاح کشور میباشد و حامد کرزی که پیش از برگزاری لویه جرگه، شرط امضای پیمان امنیتی با امریکا را موافقت مردم عنوان میکرد، بعد از ختم لویه جرگه گفت که پیمان امنیتی با امریکا را بدون پذیرش پیششرطهایی مبنی بر اینکه دولت امریکا تضمین کند که بعد از امضای پیمان، صلح را در افغانستان میآورد و به خانههای مردم جهت بازرسی نمیرود، پیمان مذکور را امضا میکند و اگر این پیششرطها از جانب ایالات متحده پذیرفته نشوند، آن را به امضا نمیرساند، با همین توجیه، رییس جمهور پیشین تا آخرین لحظههای مسئولیتش از امضای این پیمان خودداری کرد. اما دیروز 8 میزان سند پیمان امنیتی با ایالات متحده بر اساس وعدهای که رییس جمهور احمدزی داده بود، در ارگ ریاست جمهوری میان دو طرف به امضا رسید. بر اساس مفاد این پیمان، بعد از ختم سال 2014 مأموریت امریکا در افغانستان پایان نمییابد و به تعداد 12000 سرباز امریکایی و ناتو در افغانستان میمانند که تعدادی از آنها در زمینهی آموزش نیروهای نظامی کشور مصروف خواهند شد و تعداد دیگری از آنها در زمینهی امنیت و تدارکات با دولت همکاری خواهند نمود و ایالات متحده همکاری نظامی و سیاسی را با افغانستان ادامه میدهد.
امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده ضمن آنکه باعث میشود که نیروهای حمایتی ایالات متحده در افغانستان باقی بمانند، آن نیروها میتوانند در زمینهی ثبات کشور و آموزش نیروهای امنیتی کمک کنند و این پیمان تعهد رسمی و متقابل امریکا را در زمینهی تأمین امنیت نشان میدهد و ایالات متحده را ملزم میسازد که در مقابل هرنوع تهدید و خطری که بار دیگر افغانستان را به لانههای تروریستی و مرکز سازماندهی گروهای افراطی-مذهبی مبدل سازد، از افغانستان دفاع کند و همکاری صادقانهی خویش را در مبارزه با تروریزم و افراطگرایی انجام دهد.
پیمان امنیتی با ایالات متحده از این جهت مهم است که افغانستان را در منطقه با یک قدرت بزرگ سیاسی و نظامی وصل میکند و پیامد نفوذ سیاسی ایالات متحده در منطقه، تأمین ثبات و تضعیف افراطگرایی در منطقه میباشد، که منافع و مصالح ملی افغانستان با آن پیوند داشته و در تضاد با آن قرار ندارد و میتواند یک پشتوانهی خوب شود که دولت افغانستان قوی شده و جلو تهدیدهای مداخلهگرایانهی کشورهای همسایهی جنوبی و غربی افغانستان را که با ترویج افراطگرایی مذهبی در افغانستان مداخله مینمایند، تضعیف و کنترول کند و باعث میشود که ثبات و امنیت در افغانستان بهوجود آید.
پیامد دیگر امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده این است که میتواند برای مردم احساس امنیت دهد و بازرگان داخلی و خارجی در افغانستان دست به سرمایهگذاری زنند و فعالیتهای اقتصادی یکبار دیگر در کشور رونق یابد.
همهی این خوشبینیها زمانی میتوانند از رویا به واقعیت مبدل شوند که ایالات متحده به تمامی تعهدات سیاسی و نظامی خویش برای حمایت افغانستان متعهد بماند و صادقانه برای تأمین ثبات و امنیت در افغانستان عمل کند. اگر ایالات متحده نتواند دولت افغانستان را در زمینهی مبارزه با تروریسم حمایت کند و تنها به فکر این باشد که در موقع مناسب از آن، برای مقاصد نظامی و سیاسی خویش استفاده کند. پیمان امنیتی هم برای افغانستان و هم برای ایالات متحده دستآورد قابل ملاحظهای را به ارمغان نمیآورد و افراطگرایی و تروریسم به عنوان بزرگترین تهدید، برای امنیت و منافع هردو کشور باقی خواهد و بیشتر از گذشته به دلیل مقابله با نفوذ امریکا در منطقه قوی خواهد شد و نیز مداخلهی سیاسی کشورهای همسایهی افغانستان را بیشتر خواهد ساخت.
بنابرین، گفته میتوانیم حاصل پیمان امنیتی میان امریکا و ایالات متحده در قدم اول باید تأمین امنیت و تضعیف طالبان و گروهای تروریسی در افغانستان باشد و در گام بعدی ایالات متحده، دولت افغانستان را کمک کند که قوی شود و به عنوان همپیمان قوی در منطقه مبدل شود تا بتواند در آینده در زمینهی همکاریهای امنیتی و سیاسی با امریکا همکاری نماید.
