مراحل دشمنی طالبان با مردم افغانستان | طنز

عیسا قلندر

در فاصله‌ی کم‌تر از دو هفته، دو مولوی کابل ترور شدند. یکی در وزیر اکبرخان یا گرین زون کابل، دیگری در ساحه‌ی اشراف‌نشین کارته چهار. ترور این دو مولوی واکنش‌های بسیاری در پی داشت.

تعدادی از مولوی‌های نترس که تا این دم در برابر کشتار و قتل عام مردم خاموش بودند و به قول خود شان «کاری به مسایل سیاسی نداشتند و نیز آن‌ها نه پولیس‌اند و نه وزیر امنیتی که امنیت مردم را تأمین کنند»، اینک سکوت‌شان را شکسته و گفته‌اند که «ترور علمای دین که جز رضای الله متعال کاری نکرده‌اند، برای جامعه‌ی علما قابل قبول نیست». یکی از این علما گره این اعتراض را بازتر کرد و گفت: «مردم را گروه گروه، در شهر و در راه و در کوه کشتید، ما نادیده گرفتیم و گفتیم خدای ناکرده در مقام قضاوت که فقط از آن خداوند متعال است قرار بگیریم. اما شما دست به یخن علمای اسلام شده‌اید، بیش‌تر از این نمی‌توانیم ساکت باشیم. هر پلید یا هر گروهی که یک قطره خون علما را بریزد، دشمن بشریت و دشمن اسلام است.»

یکی از نمازخوانان که دلش از این جنایت خون شده بود، این کار را خلاف انسانیت دانست. وی خطاب به طالبان گفت: «نیروهای دولتی را می‌کشید، خارجی‌ها را می‌کشید، هزاره‌ها را می‌کشید، ما چه گناه کرده‌ایم که به جان ما افتاده‌اید؟! از خداوند متعال می‌خواهم ریشه ریشه‌تان را نابود کند.»

بسیاری از مقامات بلندپایه‌ی دولتی نیز ترور عالمان دین را جنایت نابخشودنی خوانده و یکی از این مقامات علمادوست گفته است: «شهیدکردن عالمان دین، اوج دشمنی با مردم افغانستان است.» براساس گفته‌ی این مقام عالی‌رتبه‌ی حکومت، قتل‌عام مردم مرحله‌ی نرمش و تمرین دشمنی حساب می‌شود که در حقیقت طالبان با کشتن مردم گرم‌کاری می‌کنند. کشتار نیروهای دولتی آغاز رسمی این دشمنی است و ترور علمای دین، مرحله‌ی اوجش است.

آقای امرالله صالح که قبلا از مردم شریف افغانستان می‌خواست به تخمین‌های اطلاعاتی او ایمان بیاورند و شک نکنند، تا هنوز واکنشی نشان نداده. منابعی از درون ارگ ریاست‌جمهوری می‌گویند که جل‌آلت‌مآب اشرف غنی از آقای صالح خواسته که دروازه‌ی تخمین‌های اطلاعاتی‌اش را قفل کند، برای همین تخمین آقای صالح این‌روزها کار نمی‌دهد.

براساس این واکنش‌ها، دشمنی طالبان و گروه‌های تروریستی دیگر سه مرحله دارد.

مرحله‌ی نرمش: در این مرحله تروریستان مردم را برای تمرین و گرم‌کاری می‌کشند. علما در این مرحله ساکت‌اند و از ترس این‌که مرتکب گناه نشوند، سکوت اختیار می‌کنند. مقامات دولتی هم ناراحت نمی‌شوند.

مرحله‌ی شروع: در این مرحله تروریستان نیروهای دولتی را می‌زنند. علما هنوز هم ساکت‌اند، تعدادی هم که در رسانه‌ها این کار را تقبیح می‌کنند، یک عالم پول از پول‌های اوپراتیفی نهادهای امنیتی می‌گیرند. مقامات امنیتی اشک تمساح می‌ریزند و جلو دوربین رسانه‌ها قیافه‌ی مادرمرده‌ها را می‌گیرند.

مرحله ی اوج: در این مرحله، تروریستان عالم دین، وکیل پارلمان، وزیر، معین و تا رییس را می‌کشند. در این مرحله تعدادی از علما متوجه می‌شوند که اوهو این پدرلعنت‌ها به جان عالمان دین هم رحم نمی‌کنند و کشتارشان را تقبیح می‌کنند. مقامات دولتی نگران می‌شوند، چون می‌ترسند که هدف بعدی خودشان باشند.

شاید کدام مرحله یا مراحل دیگر هم داشته باشد، مقصد من نمی‌دانم.