سخنان وزارت خارجه روسیه میرساند که اجماع منطقهای در مورد روند صلح افغانستان درز برداشته یا دستکم قدرتهای بزرگ، دیگر به برنامههای یکدیگر اعتماد ندارند. وزارت خارجه روسیه گفته است که تلاشهای امریکا را برای جلوگیری از اختلال در گفتوگوی مستقیم بینالافغانی متوجه است. معنای این موضعگیری این است که روسیه با تلاشهای امریکا در روند صلح همسو نیست. ایالات متحده و روسیه در بسیاری از مسائل از جمله الحاق کریمه، حمایت روسیه از بشار اسد، دخالت مسکو در ونزوئلا و مسائل دیگر، در نقطه مقابل یکدیگر ایستادهاند. اغلب این تقابل بهای سنگینی داشته است. در مورد تحولات افغانستان از جمله روند صلح نیز اجماع منطقهای بسیار مهم است و بدون این همسویی مأموریت صلح به جایی نمیرسد. موانع ملی و منطقهای فراراه صلح، روند صلح را طولانیتر میکند و در بدترین حالت، ممکن به شکست بینجامد. بنابراین موفقیت این روند، به تلاش، همسویی و همت بازیگران درگیر، بهویژه قدرتهای تأثیرگذار بستگی دارد.
نیاز است که همهی قدرتها در مورد صلح افغانستان برنامهی واحدی داشته باشند. اگر مسکو یک برنامه و واشنگتن برنامهی جداگانه برای روند صلح افغانستان اختیار کنند، معنایش این است که همهی طرفها بهدنبال آوردن صلح در افغانستان نیستند. بهرغم تضاد منافع استراتژیک امریکا و روسیه بهعنوان قدرتهای تأثیرگذار، این دو کشور در افغانستان منافع مشترک دارند. روسیه از رشد و گسترش رادیکالیسم در مرزهای جنوبیاش نگران است. مسکو در کوتاهمدت ممکن از گروه طالبان حمایت کند، اما در بلندمدت طرفدار برپایی حکومت طالبانی در افغانستان نخواهد بود. از طرف دیگر، رهبران ایالات متحده از عجز و ناتوانی در طولانیترین جنگ برونمرزی این کشور رنج میبرند. در نزدیک به دو دهه مبارزهی نفسگیر، اهداف اصلی واشنگتن یعنی درهمشکستن و تضعیف گروههای تروریستی به جایی نرسیده است. این جنگ برای امریکا هزینههای سنگینی داشته است. بنابراین، تا زمانی که صلح در افغانستان برقرار نشود، نه روسیه میتواند از مرزهای جنوبی خود خاطرجمع شود و نه سیاستمداران امریکا میتوانند طولانیترین جنگ ایالات متحده را خاتمه دهند. به عبارت دیگر، ایالات متحده و روسیه هردو از تروریزم در افغانستان متضرر شدهاند و بهرغم اختلاف در اهداف استراتژیک بلندمدت، گروههای شبهنظامی سرکش در افغانستان تهدید بالقوه برای منافع ملی هر دو کشور بهحساب میآیند. از اینرو، آمدن صلح در افغانستان پیوند گسستناپذیری با اهداف هر دو کشور دارد. روی این مبنا آمریکاییها و روسها مأموریت استراتژیک مشترکی در روند صلح در افغانستان شکل دهند.
پیشآمدن این وضعیت بستگی به وضعیت داخلی افغانستان نیز دارد. تنشهای سیاسی بهعنوان یک عامل جدی بازدارندهی روند صلح محسوب میشود. بنبست سیاسی جاری به تنشهای منظقهای پر و بال بیشتر میدهد تا هر کشور بهدنبال عمق استراتژیک خود در افغانستان باشند. در شرایطی که امکان رسیدن به صلح در افغانستان بیشتر از هر زمان دیگری ممکن شده است، ایجاب میکند که افغانستان بهعنوان یک حکومت با پشتیبانی نیروهای وسیع سیاسی و متحد روند صلح را یک گام پیشتر ببرد. این کار برای افغانستان با اتخاذ سیاست خارجی فعال ممکن است تا تضاد منافع قدرتهای تأثیرگذار را از چالش به فرصت تبدیل کند. نیروهای سیاسی باید درک کند هرچه اختلافهای سیاسی دوام پیدا کند، فرصت بهدستآمده برای رسیدن به یک صلح پس از چهار دهه جنگ و بحران از دست میرود. توافق جهانی را در مورد روند صلح و مردمسالاری در کشور صدمه میزند. در سطح کوچکتر تا زمانی که بحران قدرت در کشور حل نشود، آغاز مذاکرات صلح بینالافغانی بعید بهنظر میرسد. در نتیجه شکست روند صلح هر روز محتمل میشود. زیرا نه در داخل نیروهای سیاسی و در نه در بیرون قدرتهای تأثیرگذار همسویی دارند.
+++
«کمپین همدلی: کرایه خانه قانونا نصف شود» در روزهای دشواری که همه درگیر ویروس کرونا یا COVID-19 هستیم، برای گسترش همدلی، همکاری و همدردی میان مردم و بهویژه میان مالک و مستأجر راهاندازی شده است. در این کمپین از مالکان خانههای مسکونی میخواهیم که با همدلی و همیاری، از ماه حمل تا پایان وضعیت کنونی، کرایه ماهوار را کم کنند. حامیان این کمپین درحالیکه میدانند شماری از مالکان پیش از این اقدامات انسانی و درخور ستایش انجام دادهاند، تأکید میکنند که کرایههای ماهوار خانهها حداقل نصف شود. برای امضای این دادخواست به این آدرس رفته پس از امضا آنرا با دوستان خود شریک سازید:
