آمار مبتلایان به کرونا در کشور از مرز 500 نفر گذشته است. ویروس کرونا چیزی نمانده که تمام ولایتهای افغانستان را فرا بگیرد. تا حالا مدیریت مبارزه با کرونا ضعیف بوده است. برنامهی قرنطین شماری از شهرها بهشمول پایتخت درست اجرا نشده است. دلیل آن هم این بوده که حکومت نتوانست برنامهی رسیدگی به افراد آسیبپذیر جامعه را عملی کند؛ نگرانیای که از اول وجود داشت. سازوکار حکومت زیر نام کمک به مردم چیزی شبیه به مسخرهگرفتن مردم بوده تا حالا. توزیع گندم به پلاستیک دو کیلویی زیر نام کمک به آفراد آسیبپذیر جامعه با هیج توجیهی نمیتوان بر آن نام کمک و دستگیری از مردم را گذاشت. این کار خاکزدن به چشم مردم است. این نشان میدهد که حکومت میکانیزم واضح و موثر برای رسیدگی به افراد آسیبپذیر جامعه ندارد. حرف آقای امرالله صالح، معاون نخست اشرف غنی که گفته اولویت دولت جلوگیری از قحطی در جریان بحران کرونا است، در مطابقت با اوضاع جاری یک دروغ آشکار است.
در سطح دیگر، کارکرد حکومت افغانستان در رویارویی با بحران کرونا بهصورت جدی مورد انتقاد و پرسش قرار داد. بیماران در هرات سه روز بهدلیل تمامشدن کیتهای آزمایشگاهی در انتظار قرار داشتند. پس از سه روز، کیتهای رسیده جوابگوی دو روز آزمایش نیست. ممکن است دوباره همان وضعیت تکرار شود. سوال اصلی این است که وقتی حکومت میداند هرات کانون اصلی شیوع بیماری کرونا است، چرا برای 160 آزمایش ویروس کرونا در یک روز، کمبود امکانات وجود داشته باشد؟ این خلاف انتظار مردم است. در وضعیتی که مردم هر روز برای انجام تست کرونا صف میکشند، چرا بهجای تعطیلشدن روند آزمایش بهدلیل کمبود امکانات، ظرفیت آزمایش بالاتر برده نمیشود. این کار هیچ توجیهی جز ضعف مدیریت و نابهسامانی ندارد. شکی نیست که بسیاری از ولایتها که درگیر ویروس کرونا است، وضعیت شبیه هرات دارد. در کابل شهروندان زیادی با داشتن علایم بیماری کرونا بهدلیل کمبود کیت، بدون معاینات به خانه برمیگردند. در دایکندی در مقایسه با خطر بزرگی ناشی از ویروس کرونا که این ولایت را تهدید میکند، امکاتات به معنای واقعی کلمه صفر است. دایکندی نمونهای از ولایتهایی است که ویروس کرونا در آنجا رسیده و خطر همهگیرشدن آن جدی است، اما امکانات وجود ندارد.
تدابیری که در افغانستان برای مبارزه با ویروس کرونا روی دست گرفته شده، پاسخگوی نیازمندیها نیست. حکومت افغانستان ضعیف، فقیر و آلوده به فساد است. با این حکومت وضعیت درست کنترل نمیشود. مسئولان ما نباید با شعار به مردم امیدواری بدهند. ممکن نیست که با شعار از شیوع بیشتر ویروس کرونا جلوگیری و به نیازمندان در وضعیت شکننده کمک کرد. حوالهکردن کمبودیها به انگورهای افغانستان به معنای فرستادن مردم پشت نخود سیاه است. رودخانه هلمند و کوه هندوکش نیز در این وضعیت کمکی نمیتواند. درست این است که حکومت از کشورهای که میتوانند افغانستان را در حوزه نیازمندیهای صحی کمک کنند، بخواهد که در چنین شرایط دست افغانستان را بگیرند. بارها تأکید شده که نابهسامانی سیاسی باعث شده که توجه کشورها به افغانستان در مقابله با ویروس کرونا بهعنوان یک کشور شدیدا آسیبپذیر و نیازمند جلب نشود و برنامههای شخصی رهبران کشورهای کمککننده را واقعا خسته کرده است. برای همین هنوز کمکهای لازم و مورد نیاز افغانستان در مقابله با کرونا بهدست نیامده است. افغانستان شانس زیادی دارد که توجه کشورهای کمککننده را جلب کند؛ زیرا بسیاری از کشورها از وضعیت آسیبپذیر افغانستان به خوبی آگاهند و میدانند اگر به افغانستان بهعنوان یک کشور بهشدت نیازمند توجه نشود، چه فاجعهی انسانی رخ خواهد داد. بنابراین، هنوز خیلی دیر نشده و افغانستان پیش از اینکه به مرحله اصلی بحران کرونا برسد، مسئولان چارهاندیشی کنند.
+++
«کمپین همدلی: کرایه خانه قانونا نصف شود» در روزهای دشواری که همه درگیر ویروس کرونا یا COVID-19 هستیم، برای گسترش همدلی، همکاری و همدردی میان مردم و بهویژه میان مالک و مستأجر راهاندازی شده است. در این کمپین از مالکان خانههای مسکونی میخواهیم که با همدلی و همیاری، از ماه حمل تا پایان وضعیت کنونی، کرایه ماهوار را کم کنند. حامیان این کمپین درحالیکه میدانند شماری از مالکان پیش از این اقدامات انسانی و درخور ستایش انجام دادهاند، تأکید میکنند که کرایههای ماهوار خانهها حداقل نصف شود. برای امضای این دادخواست به این آدرس رفته پس از امضا آنرا با دوستان خود شریک سازید:
