جناب مزاریدوست! بگذار روح مزاری آرام بگیرد!
یکی هست که دوسه-نفر پیروانش از نوشتنِ بیانیه و توجیهنامه خسته شدهاند. یک روز با یکی از نامزدان میرود و دفعتاً به همراهان نزدیک خود دستور میدهد که در عاقلانه بودن تصمیمش بنویسند. همین است که یکبارگی شروع میشود «استاتوسنویسی» در فیسبوک و روزنامهیشان. البته، تلاش نهایی میکنند که تصمیم و معاملهگریهای شخصی خود را با گفتآوردها و شخصیت مزاری بزرگ محک بزند. سپس، باور پیدا میکند که این نامزدِ مورد حمایت رییس جمهور نیست، دستپاچه شده و موضع عوض میکند. بعد برای حواریونش دستور میدهد که در «ذم» و « ضعفهای» نامزد اولی در شبکههای مجازی و روزنامه و وبسایت خود چندروزی هیاهو کنند و دلیل و توجیه بنویسند. و بعد چندروز پس از انتخابات دور اول که تیم زلمی رسول و به تعبیر ایشان، «کاروان پیروز» به دور دوم راه نمییابد، باز سروپا کنده به طرف نامزد اول میرود و باز هم بیانیه و توجیهنامه بیرون میدهد.
این رفتوآمدهای جنابِ ایشان یک واقعیت را آشکار میسازد که وی شدیداً با کمبود حافظه و آبروی سیاسی روبهرو است و به همین خاطر، فکر میکنند مردم هم حافظهی جمعی ندارند! مگر همین یکماه پیش نبود که شما و تعدادی از حواریونِ شما در هوتلی در تصمیمتان تجدید نظر کردید و نامزد بیچاره را متعصب و بیباور به ارزشهای دموکراتیک خواندید؟ اگر شما فراموش کردهاید، مردم فراموش نکردهاند.
دو توصیه دارم:
یک- اگر خودِ شما اینگونه زیگزاگی و فرصتطلبانه هر شب و روز دیدگاه و تصمیمتان را عوض میکنید، لطف نموده با عکس رهبر شهید بازی نکن. بگذار روح آن مرحوم آرام بخوابد. یکبار زلمی رسمول را با مزاری مقایسه میکنی و هزاران دلیل برای شباهتش میآوری و اشرف غنی را میکوبی و روز دیگر، باز هم با نقل و قول مزاری به سراغ اشرف غنی میروی.
دوم- حواریونت را مجبور به موضعگیری نکن. بگذار آنها با دوستان و آشنایانِ خود رفاقت کنند؛ زیرا اینها نسل جوان اند و آیندهای در پیش دارند که باید بسازند.
