منبع: گروه بینالمللی بحران
برگردان: حمید مهدوی
پس از خروج نیروهای مربوط به سازمان پیمان اتلانتیک شمالی، افغانستان برای جلوگیری از شورش روبهرشد در این کشور، به ادامهی کمکهای بینالمللی، از جمله کمکهای نظامی، ضرورت دارد و حکومت جدید در کابل باید تعهد دولت در زمینهی حاکمیت قانون را جدی بگیرد.
ثمینه احمد، مدیر پروژهی جنوب آسیای گروه بینالمللی بحران و مشاور ارشد این گروه در امور آسیا گفت: «بازیگران بانفوذ بینالمللی، بهویژه ایالات متحدهی امریکا، محدود کردن درگیر بودنشان در افغانستان را ترجیح خواهند داد… اما یک سرمایهگذاری دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی در این مرحلهی جنگ و قبل از شتاب گرفتن بیشتر شورشیان، میتواند از یک فاجعهی سنگین جلوگیری کند».
آخرین گزارش گروه بینالمللی بحران، شورش پس از انتقال در افغانستان، چالشهای امنیتی در افغانستان را در روشنی خروج نیروهای بینالمللی از این کشور بررسی کرده و اوضاع را در چهار ولایت فاریاب، کنر، پکتیا و قندهار با جزئیات آن تجزیه و تحلیل کرده است.
انتقال مسئولیتهای امنیتی از نیروهای بینالمللی کمک به امنیت (آیساف) که در سال 2013 آغاز شد، آغازگر مرحلهی جدیدی از جنگ افغانستان نیز بود، جنگی که در حال حاضر عمدتا رقابتی است میان نیروهای ملی افغانستان و گروههای شورشی. گروههایی که اخیرا در تسخیر شهرکها و شهرهای کلان ناکام بودهاند و حتا برخی از مناطق اکنون امنتر اند. اما دستآوردهای مثبت تحتالشعاع روند کلی به سمت بیثباتی قرار گرفتهاند. بدون حمایت از نیروهای ملی امنیتی افغانستان، خطر تشدید خشونتهای شورشیان بیشتر خواهد شد.
یافتهها و سفارشهای عمدهی این گزارش به شرح زیر اند:
- حملات روبهرشد شورشیان در غیاب نیروهای خارجی، ظرفیتهای نیروهای امنیتی افغانستان را بالا میبرد. حکومت بعد از انتقال و بعد از گذار اگر در نتیجهی انتخابات به قدرت برسد، چشمانداز بهتری برای از سرگیری گفتوگوها در انتظارش خواهد بود. پس از خروج نیروهای بینالمللی، شورشیان نیز ممکن است بعد از امتحان توانایی نیروهای دولتی، به شکل جدی به شرکت در گفتوگوها راضی شوند.
- برنامههای کنونی برای حمایت نیروهای امنیتی افغانستان کافی نیستند. کمک کنندههای خارجی باید پا از تعدهایشان در نشست شیکاگو در سال 2012 فراتر نهند و تا زمانی که ثبات بهبود نیافته است، باید حداقل کمکهای مالیشان به افغانستان را ادامه دهند تا حفظ تعداد کنونی نیروهای ملی امنیتی افغانستان تضمین شود. نیروهای امنیتی افغانستان در زمینههای لوجیستیک، تحرک، کمکهای هوایی، استخبارات، ارتباطات و آموزشهای ویژه به حمایت نیاز دارند.
- رییس جمهور جدید افغانستان که در ماه جون انتخاب میشود، باید موافقتنامهی دوجانبهی امنیتی با ایالات متحدهی امریکا و قرارداد امنیتی با ناتو را امضا کند، موافقتنامه و پیمانی که با امضای آنها، تعداد اندکی از نیروهای خارجی پس از پایان مأموریت ناتو در ماه دسامبر سال جاری میلادی در افغانستان خواهند ماند. همچنین حکومت جدید باید در زمینهی کاهش تلفات نیروهای امنیتی افغانستان اقدامات فوری روی دست بگیرد و اقدامات مبارزه با فساد را جدیتر دنبال کند، تا اطمینان حاصل شود که پرسونل امنیتی معاش، جنگافزار، سوخت و دیگر نیازهای اساسیشان را دریافت میکنند.
- اینگونه اقدامات فوری در مورد مسایل نظامی برای افغانستان زمان خواهند خرید تا این کشور با حمایت بینالمللی چالشهایی را حل و فصل کند که برای ثبات درازمدت در این کشور تعیین کنندهاند، چالشهایی چون نارضایتیهای قومی و اجتماعی، فراگیر نبودن سیاست، نگرانیهای اقتصادی، بیکاری و حاکمیت ضعیف قانون.
گریم اسمیت، تحلیلگر ارشد مسایل افغانستان میگوید: «کار جنگ با شورشیان بیش از هر زمانی بر شانههای نیروهای امنیتی افغانستان سنگینی میکند.» «شورشیان همچنان در پاکستان پناهگاه دارند. گروههای انشعابی به دنبال حملات نمایشی اند و در کوتاهمدت به گفتوگوها چندان امیدی نیست. پیشبینی آیندهی افغانستان همیشه دشوار بوده است، اما عدم اطمینان هرگز به این حد نبوده است.»
