سالها پیش برای من پذیرفتنی نبود که آقای محقق برود کنار سیاف ائتلاف سیاسی ایجاد کند. من مثل بسیاری از مردمان قریهیمان، فکر میکردم اگر او این کار را بکند، خیانت کرده است. حالا اما دیدن این عکس مرا خوشحال میکند. حالا هرگز آن دغدغههای بچگانهی دیروز را ندارم و نگران ائتلاف با سیاف نیستم. این کار را نه نقطهی ضعف محقق، بلکه قدرت او در سیاستورزی میدانم. در ضمن، گذشته از این فکر شخصی من، بدون شک یکی از دستآوردهای 12 سال گذشته این است که باید آقای محقق به خانهی سیاف برود و هردو عکس یادگاری بگیرند.
اما نکتهی جذاب و چشمگیر دیگری نیز وجود دارد. سیافِ که او را به بنیادگرایی متهم میکنیم، در این وطن به این باور رسیده است که باید حسابی در شبکهی اجتماعی «فیسبوک» داشته باشد. او شجاعانه عکسش را با این ریش دراز در فیسبوک میگذارد تا ما ببینم. این همان دستآوردی است که ما داریم و بعضی کشورهای همسایه ندارند. ایران شهروندانش به قدر ما به فیسبوک دسترسی ندارند و حجت الاسلامهایش هرازچند گاهی برای فیسبوک توطئه میچینند و فتوا مُهر میکنند.
