تیم ملی کریکت افغانستان، در آستانهی برگزاری جام جهانی کریکت در شهر برستول برتانیا، جمعهشب (سوم جوزا) در یک بازی تمرینی به مصاف تیم ملی کریکت پاکستان رفت و با انجام یک بازی هیجانی، توانست برای نخستین بار پاکستان را شکست دهد. در دقایق آغازین پس از این برد، بیشمار شهروندان کابل نتوانستند مانع غلبهی احساساتشان شوند و فوری روی بالکنها و پشت بام خانههایشان برآمدند و با شلیکهای بیملاحظه و بیوقفه برای چند ساعت متوالی آرامش را از وجود هر جنبدهی این شهر سلب کردند. در چند ساعت، آنچنان وحشت و سراسیمگی سراسر شهر را فراگرفت که وزارت داخله مجبور به مداخله شد. این وزارت صبح دیروز اعلام کرد که ۴۳ نفر را همراه با اسلحه به همین اتهام بازداشت کرده است. هرچند دستبردن به ماشه و اقدام به شلیک، از جملهی کارهای روزمره در این سرزمین است، ولی نسبت آن با ورزش در چیست؟ ربط آن باشادی در کجاست؟
بیتردید، ورزش از آن جهت که قدرت منحصر به فرد در دنیای امروز دارد و هيچ فعاليت ديگري اين چنين تناقضآميز، امر جدي را با امر غيرجدي، تفريح و نشاط را با شدت و قوت و امر ايدیولوژيكي را با امر ساختاري، تركيب نميكند، باید جدی گرفته شود. ورزش در شرایطی کنونی افغانستان یک امکان بینظیر است برای درمان زخمهای فردی و اجتماعی.
افغانستان در شرایط کنونی از نابسامانیهای بسیار، از جمله از بیکاری رنج میبرد. امروزه یکى از مشکلات جدی افغانستان مسألهی بىکارى و عوارض ناشى از آن است. بىکارى، به ویژه براى نوجوانان و جوانان بسیار خطرناک و مضر است و اگر نمیتوان با آن مبارزه کرد، باید بهنحوى این اوقات بىکارى را پر کرد. بسیارى از انحرافات، از قبیل اعتیاد به مواد مخدر، رویآوردن به گروهای ترورریستی، دزدى و ایجاد مزاحمت، دعواها و درگیریهاى خیابانى، انحرافات جنسی و … زاییدهی همین بىکارى و وِلگردى جوانان در خیابانهاست.
و خیابانهای افغانستان که نیاز به توصیف ندارد. پر از هزاران معتاد و هشتاد درصد معتادان جوان هستند. بیمارستانها پر از بیمار، زندانها پر از مجرم و متهم و تروریست و بزهکار، مساجد پر از مومن، کافهها پر از روشنفکر، زاغهها و حلبیآبادها پر از بیجاشدگان و عودتکنندگان، خانهها پر از فقر، خیابانها پر از گدا، پلها پر از معتاد، شهرها پر از بیکار، راهها پر از راهزن و دزد و آدمکش، جویها پر از گند و کثافت، الماریها پر از پرونده، پروندهها پر از فساد و دلها پر از نگرانی و تشویش.
در چنین شرایطی، هر کس و هر گروهی که به اشکال گوناگون با ورزش سر و کار دارند، باید مورد تشویق و قدردانی قرار بگیرد. فارغ از اینکه ورزشکار حرفهاىاند و یا آماتور، حتا طرفداران و علاقهمندان به ورزش و دیدن برنامهها، مسابقات و نمایشهاى ورزشى سزاوار تحسیناند، زیرا ورزش یکى از مفیدترین و سالمترین سرگرمىهایى است که مىتواند اوقات فراغت جوانان و نوجوانان را با آن پر کرد. از سوی دیگر، محیط صمیمانه و مطلوب ورزشى، اغلب فرصتى مناسب براى ایجاد روابط انسانى و شکلگیرى دوستىها برای رسیدن به ارزشهاى اجتماعى، چون کار گروهى، انسجام اجتماعی و همدلی است.
به همین خاطر جشنگرفتن پیروزیها و مقامآوریهای ملیپوشان و ورزشکاران نه تنها بد نیست، بلکه ضروری است، اما جشنگرفتن، اسلحهکشیدن به روی آسمان نیست، برهمزدن آرامش شهروندان و همسایگان نیست؛ لبخندزدن است، در آغوشکشیدن است، به خیابانآمدن و به زمین پایکوبیدن است، دستبهدست هم دادن و فشارآوردن است روی نهادهای مسئول برای تاسیس ادارات ورزشى… باید ادارات ورزشی فاسد و بهخوابرفتهی فعلی به تحرک واداشته شوند. مخارج زیادى در سراسر کشور صرف ورزش، ساختن استادیومها، مجتمعها و باشگاههاى ورزشى و پرورش استعدادهای جوانان این سرزمین شوند. ما باید برای رسیدن به همدلی و وفاق دنبال عوامل و پیشزمینههایی باشیم که در کنار ایجاد روحیهی ارزشمند وفاق و همدلی، فرصتهای جدیدی را در جهت با هم بودن و در کنار هم بودن فراهم کنند. یکی از راههای ایجاد بستر همگرایی در بین اقوام مختلف افغانستان استفاده از ظرفیت فعالیتهای ورزشی و گروهی است؛ فعالیتهایی که اتحاد و یکرنگی را در بین تکتک افراد جامعه بهبود میبخشد و از طرفی روحیهی میهندوستی و افتخارآفرینی را برای سرزمین ما تقویت میکند.
