از نیمهی دوم سال 1393، حضور و تجمع طالبان و دیگر شبکههای تروریستی فرامنطقهیی به شمول اوزبیکها، اعراب و جنگجویان آسیای میانه و قفقاز در نیمهی شمالی ولایت زابل و جنوب ارزگان بیشتر شد. طالبان و شبکههای تروریستی خارجی در این مناطق، تأسیسات نظامیشان را گسترش دادند و به صورت روزافزون به ایجاد مراکز جلب و جذب نیرو و آموزش جنگجویانشان پرداختند. فارغ از این مناطق، ولسوالیهای غزنی نیز شاهد تمرکز بیشتر نیروهای طالبان بود. طالبان در هماهنگی با تروریستان خارجی که به منابع مالی سرشاری دسترسی داشتند، به صورت رو به افزایش، تهدیداتشان را بر مرکز غزنی، شاهراه کابل قندهار و ولسوالیهای امن جاغوری و مالستان متمرکز کردند. در نخستین اقدام، آنها سلسلهیی از گروگانگیریها را در شاهراه کابل ـ قندهار و راههای مواصلاتی ولسوالیهای قره باغ، جاغوری و مالستان انجام دادند و هر از چندگاهی، با ارسال نامه و درخواست تسلیمی به این ولسوالیها و انجام مانورهای نظامی، امنیت این مناطق را تهدید میکردند. نیمهی شمالی زابل، جنوب ارزگان و ولسوالیهای اطراف مرکز ولایت غزنی، اکنون به یکی از مهمترین مراکز حضور متمرکز نظامی جنگجویان طالبان و گروههای تروریستی دیگر در کشور تبدیل شده است.
حملهی وسیع و سهمگین طالبان بر ولسوالیهای ارزگان خاص، جاغوری و مالستان، با استفاده از مراکز استقرار نیروی این گروه در شمال زابل و ولسوالیهای ناامن ولایت غزنی صورت گرفت. حملاتی که به کشتهشدن دستکم صد غیرنظامی و قریب به هشتاد نیروی امنیتی به شمول سربازان کماندو منجر شد. دستکم پنج هزار خانواده از آسیبهای حملهی طالبان بر این سه ولسوالی متضرر و آواره شدند، چندین روستا چور شد و دهها خانه در آتش حملهی طالبان سوخت. پیشتر از آن، حملهی وسیع طالبان بر شهر غزنی و به راه افتادن موجی از کشتار، خشونت و غارت اموال و سرمایههای مردم نیز از مراکز استقرار نیرو و لانههای امن طالبان در شمال زابل و ولسوالیهای ناامن غزنی حمایت و رهبری میشد. مراکز و لانههای امن جنگجویان طالبان در این مناطق، نه تنها امنیت ولایت غزنی را تا مرز تصرف و سقوط تهدید میکند که یکی از مهمترین شریانهای اکمالاتی طالبان در ناامن کردن دیگر ولایتهای همجوار نیز هست.
در آستانهی آغاز عملیات ارتش برای پاکسازی بخشهای از ولسوالیهای جاغوری و مالستان از تصرف طالبان، شورای امنیت ملی از آغاز و افزایش حملات تهاجمی نیروهای امنیتی کشور بر مواضع طالبان خبر داد. یکی از نخستین و برجستهترین مصادیق این تصمیم در شورای امنیت ملی کشور اگر صرفا تبلیغاتی نباشد و ارادهی واقعی برای اجرایی شدن این استراتژی وجود داشته باشد، حملات تهاجمی ارتش بر مواضع و لانههای طالبان در ولسوالیهای گیلان، خاک افغان، ارغنداب، ارزگان خاص و دایچوپان است. بر مبنای گزارشها از منابع محلی و وزارت دفاع ملی، عملیات ارتش برای پاکسازی جاغوری و مالستان از تصرف طالبان، تا کنون با موفقیت همراه بوده و احتمالا ظرف یک روز آینده، جنجگویان طالب از این دو ولسوالی عقبنشینی خواهند کرد. این تهاجم ارتش، اگر در مرزهای جاغوری و مالستان با ولسوالیهای گیلان، خاک افغان، ارغنداب، دایچوپان و ارزگان خاص متوقف شود، تهدیدات ناشی از استقرار لانههای امن طالبان در این پنج ولسوالی، همچنان پا برجا خواهد بود. دامنهی عملیات ارتش پس از تصفیهی کامل ولسوالیهای جاغوری و مالستان، باید به ولسوالیهای نیمهی شمالی زابل و ولسوالیهای اطراف مرکز غزنی گسترش یابد. اگر ارادهیی برای اجرایی شدن آخرین فیصلهی شورای امنیت ملی وجود داشته باشد، گسترش عملیات ارتش به شمال زابل و سرکوب تروریستان در مواضع و لانههای امنشان، میتواند نخستین مصداق اجرایی بودن استراتژی جدید نظامی حکومت باشد. بدون نابودکردن لانههای طالبان و اتکای صرف به عقبنشینی این گروه از قلمروهای تصرف شده، احتمال حملات دوباره و سهمگینتر این گروه به ولسوالیهای تحت تهدید جاغوری و مالستان و مرکز ولایت غزنی را بیشتر میکند. در نخستین آزمون و مصداق اجرایی، آیا استراتژی جنگی حکومت واقعا تهاجمی خواهد شد؟ منتظر میمانیم!
