خبر نگارناراضی

هادی دریابی
کنر خونین شد. افغانستان داغ‌دار شد. رییس جمهور تقبیح کرد. خیلی شدید‌ تقبیح کرد. اولین کاری که بعد از تقبیح رییس جمهور صورت گرفت، انتقال اجساد از کنر به کابل توسط چرخ‌بال بود. شاید همان چرخ‌بال بود که جسد نحس مولوی عبدالرقیب را به فرمان رییس جمهور انتقال داده بود. شاید بعد از چند واقعه‌ی دیگر، این چرخ‌بال، به چرخ‌بال صلح یا چرخ‌بال ملی معروف شود. شاید هم اولین کار بعد از تقبیح رییس جمهور، صدور فتوای نرفتن به مریخ به دست شورای علمای امارت متحده‌ی عربی باشد.
21 سرباز جان باخت تا افغانستان نبازد. وزیر دفاع در مراسم تحویل‌دهی جنازه‌ها به خانواده‌ها و بستگان‌شان‌ شرکت کرد. وزیر دفاع با زبان شیرین دری عرض کرد که استخبارات خارجی در این قضیه دخیل است. اصلاً تا حالا هزاران سرباز‌ قربانی حراست و دفاع از خوش‌بختی کشور شده، صدها مورد بالای نیروهای امنیتی حمله شده، صدها بار کرزی تقبیح کرده، صدها بار خارجی‌ها متهم شده‌اند، اما یک‌بار نشد که از دهان مبارک این مقامات لایق‌الناسزا بشنویم که پاکستان از شورشیان حمایت می‌کند. حتا اگر گفته باشند، یک روز بعد‌ از چهل چینل مثل سگ ابراز پشیمانی کرده و پاکستان را کشور دوست خوانده‌اند. بر‌اساس احساسات پیر و جوان، مرد و زن، دانش‌مند و باسواد، متفکر و شاعر، مکتبی و فوهنتونی، دولتی و خصوصی، کارمند و بیکار که در فیس‌بوک‌الحلال انتشار یافته، طالبان دشمن مردم افغانستان است‌ و بر‌اساس روایت‌ها و اندیشه‌های شدیداً درست گذشته‌گان ما‌ که می‌فرمایند، «‌دشمن، دشمن است. دوستِ دشمن نیز دشمن است. دشمنِ دشمن، دوست است»، پاکستان به گفته‌ی وزرای گذشته و برحال، از شورشیان حمایت می‌کند، پس پاکستان دشمن است. گذشته از این حرف، ذبیح‌الله مجاهد که از زمان نامزدی آقای کرزی تا حالا حیثیت مایکروفون طالبان را دارد، ادعا کرده که حمله‌ی غازی‌آباد کنر‌ کار طالبان است.
به‌خدا همین لحظه یک رقم مرا کفت گرفته که اگر مثل کرزی با طالبان در ارتباط بودم، یک واسکت انتحاری گرفته، مستقیماً می‌رفتم در ارگ! اول کرزی را انتحار می‌کردم، بعدش می‌آمدم به جان بسم‌الله محمدی، وزیر دفاع! باز اگر کفتم تَه ‌نمی‌نشست، می‌رفتم و رییس شورای خالی صلح را تنبیه می‌کردم. من‌ بعد از 12 سال صبر و مطالعه، به این نتیجه رسیده‌ام که تمام مقام‌های طرف‌دار مصالحه با طالبان، باید یک دفعه مثل اسدالله خالد‌ از سوی طالبان یا به قول خودشان، خارجی‌ها درس داده شوند تا بفهمند که اشک مادران این سرزمین بها دارد و نباید به زمین بچکد. این‌ها باید فیزیکلی مجازات شوند تا بفهمند کودکان افغانستان نباید یتیم شوند. تازه‌عروسان و زنان این کشور نباید بیوه شوند. اصلاً اسدالله خالد بیچاره به ناحق گرفتار برادران ناراضی کرزی شد. به‌جای او‌ بهتر بود حضرت دامت ‌برکاته‌، عاقای کرزی، گرفتار دردِ از کمر پایین می‌شد…‌
تا این‌جا هر‌چه گفتم، از سر کفت بود. حالا دور از هر کفتی، گریه‌های پدری که برای گرفتن جنازه‌ی پسرش آمده بود، خیلی سنگین بود. گریه‌های او، نماد عینی رنجی ا‌ست که طبقه‌ی فقیر این وطن می‌کشد. گریه‌های او، نماد دردی است که برای هر پدری در این کشور متصور است، پدرانی که به آبادی این وطن امیدوارند، پدرانی که حامی خارجی ندارند، پدرانی که معنای واقعی وطن را می‌فهمند، نه پدرانی که کار و تجارت در افغانستان دارند و زندگی در امریکا و اروپا، نه پدرانی که از برکت ریاست و مدیریت، تابعیت دوم را در وست‌برومویج کانادا یا سینما پامیر اسپانیا به دست آورده‌اند، نه پدرانی که از ماندن پشت میز خسته شوند، بعد به‌جای این‌که برای رفع خستگی، به ورزش رو بیاورند؛ به بلاد آزاد رفته و ساعاتی از روز یا شب خویش را در دامان دختران از همه‌‌چه فارغ‌ سر می‌کنند. آهای مقام‌های بی‌خیال و بی‌عاطفه! آهای رییس جمهور! فکر کردید من الاغم و نمی‌فهمم؟!‌ من خوب می‌فهمم که چرا شما دموکراسی را انتخاب کردید! اگر مزیت تجارت در قالب سکتور خصوصی و خانواده‌گی نبود، به‌خدا با همان نیمه‌غیرتی که از پدر و پدرکلان در وجودتان مانده، هرگز به این دموکراسی لعین اجازه نمی‌دادید. این چند سالی که انحصاراً از همه‌چه بهره بردید و در سایه‌ی سکتور خصوصی و آزاد، مخصوصاً از تمام امکانات، برای تضمین آینده‌ی خویش سود جستید، بس نیست؟‌ کاری به کافی بودن و ناکافی بودن استفاده و سود جستن از امکانات را نداریم. حد‌اقل به این پناه می‌بریم که سکتور خصوصی و تجارت آزاد و خانواده‌گی به شما این حق را می‌دهد. حالا این طالبان وحشی را چرا از بند رها می‌کنید؟ راستی یادم آمد… باری کرزی گفته بود که به رسانه‌ها کاری نداشته باشید؛ بگذارید هرچه می‌گویند، بگویند. آزادی بیان از دست‌آورد‌های حکومت من است. به آن احترام کنید! چه چیزی بهتر از این برای کرزی می‌تواند وجود داشته باشد؟ هیچ‌چه! ما، همه‌ی مردم گذاشته‌ایم که کرزی هرچه دلش خواست، بکند، چون کرزی اجازه داده که مردم هرچه دل‌شان خواست، می‌توانند به کرزی بگویند! راستش بازهم کفت کرده بودم! یعنی خیلی کفت کرده‌ام. این‌قدر که اگر نصفش را کرزی کفت کند، طالبان هر روز در خاک سیاه‌تر بنشینند!