نعمتالله آورنگ
در نشستی که تحت عنوان «زن و صلح؛ دستاوردها و چالشها» از سوی وزارت خارجه برگزار شده بود، حبیبه سرابی، معاون شورای عالی صلح، نقش زنان در شورای عالی صلح را نمادین توصیف کرد.
خانم سرابی میگوید که پس از آمدن تغییرات ساختاری در شورای عالی صلح، حضور زنان در این شورا از لحاظ کمی بیشتر شده است. اما او از پایین بودن ظرفیتهای کاری زنان و عدم توجه به نظرات آنها شکایت دارد.
خانم سرابی میگوید که اکنون 12 خانم در شورای عالی صلح حضور دارند. اما به باور وی، با وجود اهمیت حضور زنان در این شورا، مشکلات زیادی وجود دارد. او میگوید که در صحبتهای رسمی زنان در نظر گرفته نمیشود و صرف در موارد غیررسمی زنان حضور دارند.
خانم سرابی از عدم توجه به صدا و خواست زنان در داخل شورا نیز شکایت دارد. وی در این مورد میگوید که هنوز هم صدای زنان در داخل شورا بهصورت درست شنیده نمیشود: «ما باید داد بزنیم و صدا بلند کنیم تا یک گپ کوچک ما قبول شود.»
سرابی میگوید که پس از تلاش و دادخواهی گسترده، آنها توانستند حضور زنان در شوراهای ولایتی را از یک نفر به سه نفر افزایش دهند.
خانم سرابی میگوید که یک بورد مشورتی نیز در رابطه به زنان در شورای عالی صلح ایجاد شده است تا از این پس نمایندهی زنان از ولایتهای مختلف کشور ربعوار به کابل بیایند و در مورد روند صلح با مسوولان این شورا مشورت کنند.
اما معاون شورای صلح این را کافی نمیداند و میگوید که از لحاظ کمی تعداد زنان در شورا افزایش یافته، در حالیکه از لحاظ ظرفیت و توانایی اجرای کار هنوز مشکلات زیادی وجود دارد.
خانم سرابی میگوید که زنان شامل در شورا بعضی وقتها از تصمیمگیریها محروم میشوند و وقتهای دیگر هم فیصلههای نهاییشده صرف برای آنها ابلاغ میشود. به باور خانم سرابی، در اینصورت آنها در مقابل یک عمل انجامشده قرار میگیرند.
فوزیه کوفی، عضو پارلمان، میگوید که زنان در افغانستان اولین قربانی جنگ هستند: «این زن است که سنگینی غمهای از دست دادن شوهر، برادر، دختر و پسرش را به دوش میکشد».
خانم کوفی میافزاید، قبل از صحبت کردن در مورد صلح، بهتر است در مورد پیشزمینهی صلح که «ثبات» است، صحبت شود.
خانم کوفی منظور از ثبات را فراهم شدن آرامش روانی، مشارکت معنادار، از میانبرداشتن شکافهای اجتماعی و کاهش تنشهای سیاسی عنوان میکند.
وی در این مورد میگوید: «با وجودیکه اولین نیاز مردم افغانستان صلح است، اما قبل از آن باید ثبات فراهم شود».
خانم کوفی معتقد است، همانطور که زنان افغانستان قربانی جنگاند، نباید قربانی صلح نیز باشند. وی میگوید که صرف حضور زنان کافی نیست و حضور تعدادی از زنان در کنفرانسها، نشستها، ساختارهای رسمی یا نیمهرسمی به معنای شنیدن صدای تمام زنان افغانستان نیست و زنان در تصمیمگیریهای کلان سیاسی باید در نظر گرفته شوند.
خانم کوفی در ادامهی سخنانش علاوه میکند که آنها در مورد روند صلح سندی را مبنی بر ایجاد شبکهی زنان افغانستان به شورای امنیت ملی، وزارت خارجه، شورای عالی صلح و دفتر ملل متحد تقدیم کردهاند.
به گفتهی خانم کوفی، با تشکیل شدن این شورا زنان میتوانند با در نظرداشت نقش تاریخیشان در کاهش منازعات و پیشبرد روند صلح نقش بازی کنند.
وژمه فروغ، نمایندهی جامعهی مدنی نیز از وجود کمرنگ زنان، بهخصوص در بخش امنیتی شکایت دارد. وی میگوید که باوجود کمرنگ بودن حضور زنان در این بخش، از مهارت و تجربههای آنها استفادهی درستی صورت نمیگیرد.
این نشست در آستانهی دومین نشست صلح (پروسهی کابل) برگزار شده است.
صدایی که شنیده نمیشود: حضور نمادین زنان در گفتوگوهای صلح
با دیگران به اشتراک بگذارید
