خبرنگار ناراضی

هادی دریابی
مدت‌هاست در حق ملت دعا نکرده‌ام. از این بابت از تک تک آدم‌های این سرزمین معذرت می‌خواهم‌ و امروز در حق همه دعا می‌کنم. امید که دعاهایم مقبول درگاه حق واقع شوند!
خداوندا! به آب‌روی همان بقه، که می‌خواست حضرت ابراهیم علیه‌السلام را از آتش نمرود و نمرودیان زمانش نجات دهد، قسمت می‌دهم که یا خدای همه رای دهنده‌گان افغانستان و قربانیان گیرودارهای قدرت در سوریه، هم ما را و هم بی‌پناهان سوریه را از شر اراذل اوباش‌ همسایه (کشورهای دوست ما) نگه‌دار و نگذار به خاطر لقمه ‌نانی، بر‌خلاف منافع نامزدان شعار سر بدهند یا گرفتار دود و باروت منفجره شوند. بار خدایا! عظمت تو از روز اول خلقت تا کنون، در همه‌چیز قابل مشاهده است. در ذره ذره سلول بدن من و تورپیکی، در پوست خربوزه یا مغز بادنجان رومی، در صدای خر و آوازخوان‌های بی‌سواد هوتل‌ها و سالون‌های عروسی، در همت جنگ‌جویان مستعمل و انسانیت رهبران دو طرف جنگ، در ماهیت ‌خالی شعارها و دیکته‌های کاندیدان برای اقناع مردم، در دود سگرت حاجی غلام‌ علی، در نزاکت معتادان مقیم پل سوخته، در تندی مرچ و شیرینی فرهنگ لذت‌بخش وارده از پاکستان (قیماق) و خلاصه در هر موجودی که وجود دارد، یا تصور می‌شود وجود خواهد داشت، عظمت خداوند قابل مشاهده است. خدایا تو را با همین عظمتت دوست دارم و قسم می‌فرمایم که ذره ذره‌ی کابل، زجر می‌کشد. زجر انتحاری‌های حزب اسلامی، زجر ورود و خروج جنگ از مرزها، زجر اقتصاد سیاه، زجر نمایند‌‌گان شیطان، زجر تعطیلی (‌یک امضا از رییس یا نایب رییس پارلمان کار است و تعطیلی…)، زجر بیکاری‌های اجباری در ادارات دولتی، زجر سماجت‌های روشنفکران و سکوت در قبال جنایات جاری، زجر من بدبخت که هر روز اراجیف می‌بافم (شکسته‌نفسی کردم، جدی نگیرید)، زجر ارگ و خیمه‌نشینان چهارراهی قنبر را، مهم‌تر از آن، زجر کابل بودن خویش را می‌کشد. ما که سال‌ها جنگیدیم، کشتیم، بریدیم، دوختیم، تاختیم، باختیم، ساختیم‌ و حالا هم دموکراسی می‌کنیم، اما این کابل هنوز زجر می‌کشد. پس از توان ما خارج است؟! و این بایسته را به تو محول می‌کنیم، که تو حساب‌گر دقیق‌ و مجری قانون‌مند هستی! می‌دانم وقت نداری صدایم را بشنوی، فقط خواستم گفته باشم تا در قیامت اگر ازم سوال کردی که چرا کابل را آباد نکردی؟ یادآوری کنم که شلوغ پلوغ بود، فرصت نشد، صدایم را کس نشنید…
الاهی، چهار سال است که جوانان غیور فکر می‌کنند تجلیل از والنتاین دی (روز عاشقان)، یکی از لازمه‌های دموکراسی است. یعنی رضایت خاطر یک جوان و دموکراسی زمانی برآورده می‌شود که این روز گرامی داشته شود. خدایا! به کمیسیون مستقل حقوق بشر دستور بده که لیست جانیان داخلی را نشر کند تا خاطر دموکرات بنده، برای یک روز هم که شده، نیمه‌نصفی، شاد شود. مخصوصاً که فردا روز عاشقان است مثلاً! و رییس جمهور کرزی در زمینه هیچ‌طرحی ندارد جز این‌که هزار رنگ فشار از وابستگان خویش را تحمل کند. حتا شهردار کابل، در مقابل این مسئله تسلیم است. بار خدایا! به شجاعت همان عنکبوتی که دم غار حرا ایست توقف و برگشتن کفار برپا کرد، قسمت می‌دهم که هیچ‌مردی را در این کشور، گرفتار اعصاب‌خرابی نکن! مخصوصاً آن‌هایی که از تکنولوژی سردر نمی‌آورند. مثالش عبدالله برچسب است. دیشب اعصابش سر برقی خراب بود (برق قطع بود، یعنی دیر مدت است که قطع می‌شود)، پایش در چارجر کمپیوتر عایشه بند شد، چارجر را گرفت داخل بخاری سر قوغ ذغال سنگ دره‌صوف انداخت. بیچاره عایشه! از د‌یشب تا حالا مدام به سیما مسکال (تک‌زنگ) می‌دهد که این مسئله را در فیس‌بوک با نام مستعار گزارش دهد. مخصوصاً آدم‌بزرگ‌ها را… این‌ها بهانه ‌برای ویرانی می‌پالند. خدایا مجال نده اعصاب‌شان خراب شو‌د، ورنه 12 سال دیگر برای ترمیم سرک‌های خراب و کنده کنده‌ی کابل به وقت نیاز دارند! (باز کاشکی ترمیم یا آباد کنند، کل بودجه را در دوبی دود خواهند کرد. طبق گزارش‌ها، یک ذکام ساده‌ی مقام، بالغ به 5000 دالر امریکایی‌ هزینه‌ی درمان نیاز دارد‌ و سردی هوا باعث می‌شود که این ذکام بی‌ناموس، سراغ خود مقام و نوامیس مقام تشریف برده و بهانه برای کار، ترتیب دهد). و ناگفته نماند، زنان را نیز از شر عصبانیت رهایی ببخش! ورنه هرقدر تخم مرغ برای صبحانه به خانه برده ‌شود، می‌گویند خراب است.
بار خدایا! چندین سال بی‌خیالی مردم باعث شده که پارلمان مثل وال استریت امریکا، منبع معاملات اسعار و بورس‌بازی بر سر پروژه‌های چند دستی، رنگ بگیرد. خدایا در خیال مردم تلنگر بزن که کم‌کاری نمایند‌‌گان مجلس، نشان از بی‌غیرتی مردم دارد. خدایا! همان‌طوری ‌که به سلیمان پیامبر قدرت دادی تا دیو را مطیع بگرداند، به دیو‌های زمان ما نیز قدرت بده تا خودشان مطیع گردند (‌هرچند که ترک عادت باعث مرض است).
خدایا یک‌بار دیگر، یادآوری می‌کنم حتا اگر خمی به ابرویت نیاوری، طالبان آدم‌شدنی نیست. خدایا سونامی‌ طالبان‌سوز را در وجود قوای امنیتی ما فعال گردان تا هم دهن پاکستان باز بماند و هم خارجی‌ها مجبور نباشند 80 درصد کمک‌های جامعه‌ی بین‌المللی را به عنوان مزد، دوباره برگردانند و ما هم جز این‌که صلواتی بفرستیم، هیچ‌کاری از ما ساخته نباشد!
یا رب‌العزت، قبول فرما!