مردم چه می‌گویند؟

در کشور دموکراتیکی چون افغانستان طبیعی است که حکومت از مردم است، توسط مردم تعیین می‌شود و برای مردم کار می‌کند. با توجه به همین اصل، در ساختن و توزیع تذکره‌ی الکترونیکی نیز، که چندین سال است تا دو هفته‌ی دیگر در دسترس مردم قرار خواهد گرفت، نظر مردم اهمیت بسیار دارد. ما پاره‌یی از این واکنش‌های مردمی را گرد آوردیم تا مطمئن شویم که مردم خبر دارند ماجرا از چه قرار است:
– بسم‌الله الرحمن الرحیم. من این پیروزی را به تک‌تک مردم کشور تبریک گفته و الکترونیکی را یک گام به‌سزا در تمدن این برهه از شرایط حساس دانسته و امید می‌کنم که همچنان که دنیا به پیش می‌رود ما هم هر چه زودتر خود را از منجلاب بیرون بکشیم و…
– تذکره‌ی برقی؟ تذکره‌ی‌ ننه‌شان. برق نداریم. هر لحظه پرچاو میشه. باز ای بی‌ناموسا تذکره رَ برقی می‌سازن. او بی‌ناموس تو که تذکره‌ی ننه ته برقی می‌سازی برق‌شه از کجا پیدا می‌کنی؟
– تذکره‌ی الکترونیکی یک توطئه‌ی بسیار دقیق طرح‌شده توسط حلقه‌ی شورای امنیت است. می‌خواهند از این طریق طالبان را وارد کشور کنند. اما هیچ‌کس متوجه نیست.
– اسلام باشد اسلام. برقی و غیر برقی‌اش برای ما مردم فرق نمی‌کند. اگر اسلام نباشد برقی را بگذار، که تذکره‌ی طلایی هم بدهند به شپیزی نمی‌ارزد.
– ای راست‌اس؟ بر پدر خارجیا رَ نالت. مه مخالیف نیستوم، مگم تشویش دارُم. سرم خنده نکنین. ای رَ که دَ جیب خود بانی، باز دیست ته دَ جیبت کنی، برق نمی‌گیره؟ موبایل خوده کتش چارج کده می‌تانی؟
– به نظر من تذکره باید کاغذی باشد. فکر کن که کامپیوتر دولت بسوزد. تمام تذکره‌های برقی هم کن فیکون می‌شود. ولی تذکره‌ی کاغذی را هیچ بلا نمی‌زند. من پنجاه‌وسه سال تذکره‌ی کاغذی دارم. هیچ مشکلی پیش نیامده.
– بادار بی‌ادبی معاف امی تذکره‌ی برقی رَ چه کنیم ما؟ مه نی برقیشه کار دارُم نی قاغذیشه. دولت دَ جای ای‌ گپای بی‌مانا یک چند نفر رایی کنه امی تکسی‌وانایی را که پیش دکان مه هر روز بن می‌کنن از امیجه گم کنه.
– مه شاش کدیم دَ ای دولت. دَ ای دولت مه شاش کدیم بیادر. مره خدا توفیق بته که شاش کنم…
– من مخالف هستم. برای ساختن یک ملت باید از تعلیم و تربیت اطفال شروع نمود. حرکت‌های سطحی و روبنایی از قبیل توزیع تذکره‌های الکترونیکی درد ملت را دوا نمی‌کنند. تنها حاصلی که توزیع تذکره‌های الکترونیکی دارد این است که شکاف‌های طبقاتی را عمیق‌تر کرده و از بی‌قانونی قباحت‌زدایی می‌نماید.
(نظر خود من این است که تذکره‌های الکترونیکی را باید نازک بسازند که به جای دندان خلال هم کار بدهند. اگر یک طرف آن را تیز بسازند خیلی بهتر می‌شود. یگان وقت آدم سر تربوز مربوز برابر می‌شود؛ می‌شود با تذکره‌ی خود تربوز را چاک کند. در یک طرف بیکار تذکره آیینه نصب کنند هم می‌شود. یک طرف تذکره یک طرف وسیله‌ی آرایش. انکانات زیاد دارد.)