ترس پنهان از طالبان

جان‌ مک‌کین سناتور جمهوری‌خواه سنای امریکا از ترامپ خواسته است که نیروهای امریکا در افغانستان را تقویت کند. درخواست رییس کمیته‌ی خدمات تسلیحاتی مجلس سنای امریکا به نظر می‌رسد ناشی از ترسی است که در هر دو کشور وجود دارد. برای مک‌کین این ترس به دو مسأله بر می‌گردد.
یکم؛ وضعیت شکننده‌ی امنیتی درکشور با توجه به تجربه‌های تلخی که عراق و سوریه در پنج سال اخیر داشته‌اند، برای ایالات متحده و بسیاری از کشورهای منطقه نگران‌کننده است. ایالات متحده به سادگی نمی‌تواند در برابر این وضعیت بی‌تفاوت بماند. این کشور جنگی را در افغانستان شروع کرد که منجر به سقوط طالبان، فرار القاعده به پاکستان و کشورهای دیگر شد. اسامه بن‌لادن که عامل اصلی حمله به برج‌های تجارت‌ جهانی و پنتاگون بود، کشته شد و ملا عمر و جانشین‌ وی، اختر منصور، نیز از میان رفتند. این حمله سبب شد نظم سیاسی جدیدی شکل بگیرد. انتخابات و پروسه‌هایی مانند شکل‌گیری سه حکومت و دو پارلمان منتخب، از دست‌آوردهای مردم افغانستان بود که پس از حمله‌ی امریکا و سقوط طالبان ممکن شد. برای امریکا حضور بیش از یک‌ونیم دهه در افغانستان کمتر از صد میلیارد دالر هزینه‌ داشته است. صدها سرباز این کشور کشته و هزاران نفر نیز زخمی شده‌اند. این ترس وجود دارد که در صورت کمرنگ شدن قدرت ایالا متحده، افغانستان به عرصه‌ی رویارویی دوبار‌ه‌ی شبکه‌های تروریستی قرار بگیرد. در آن‌صورت، میراث امریکا هزینه‌ی نجومی و یک کشور درگیر بحران خواهد بود. درخواست جان مک‌کین از این منظر به معنای تأکید بر حفظ دست‌آوردهای امریکا در افغانستان و تأمین ثبات نظامی است که با این کشور روابط استراتژیک و دوستانه دارد.
دوم؛ درک این مسأله برای ترامپ با توجه به این‌که مقامات ارشد نظامی‌اش تجربه‌ی کار در افغانستان را داشته و با مسایل مربوط به آن آشنایند، دشوار نیست. اما به‌رغم گذشتن بیش از یک‌ماه از حضور ترامپ به کاخ سفید، او تصمیمی در مورد سیاست‌ کشورش در افغانستان نگرفته است. هیچ برنامه‌ی روشنی در مورد مسایلی که به دو کشور باز می‌گردد، نداشته است. این سوال پیش خواهد آمد که در میانه‌ی درگیری رییس‌جمهور جدید با رسانه‌ها، تصامیم جنجالی‌اش در مورد مهاجرت و کشورهای اسلامی و ایران، افغانستان فراموش خواهد شد؟ از این منظر، تأکید مک‌کین در ادامه‌ی درخواست جنرال نیکلسون و هشدار وی در مورد وضعیت امنیتی افغانستان به کنگره‌ی امریکا، مطرح می‌شود.
از جهتی دیگر، برخلاف شعارهای مقامات حکومتی، به‌خصوص رییس‌جمهور غنی در مورد سرکوب طالبان و دشمنان کشور، حکومت کابل نیز نگران وضعیت امنیتی است و می‌کوشد هراس از قدرت گرفتن دوباره‌ی طالبان را در هاله‌یی از تهدیدهایی که از سر خوش‌بینی است، پنهان کند. استقبال از درخواست جان مک‌کین در میان سیاست‌مداران کشور و چهره‌هایی در شورای امنیت ملی و ارگ، این ترس را افشا می‌کند. اخیراً رییس‌جمهور غنی در گفت‌وگوی تلفنی با مشاور امنیت ملی کاخ سفید نیز درباره‌ی وضعیت امنیتی حرف زده است، و احتمالاً از او خواسته است که به حمایت مؤثرشان از نیروهای امنیتی کشور ادامه بدهند.
ترس از گسترش اقتدار طالبان یا ظهور بیشتر شبکه‌های تروریستی واقع‌بینانه است. حکومت گرچه به‌لحاظ سیاسی در تنگنای اعتراف و کتمان آن قرار دارد، اما بهتر است آن را با مردم در میان بگذارد. بهار همزمان خواهد شد با دنبال کردن طرح بلندپروازانه‌ی سقوط چند ولایت به دست طالبان. حکومت ناگزیر است پیش از پیش افکار عمومی را با دشوارهای امنیتی سال پیش رو آشنا سازد.