طالبانیسم دولتی

مسئولیت حمله بر باقرالعلوم را نیز داعش بر عهده گرفت، یا حداقل برای مردمی که دنبال یافتن عامل این حمله‌ی تروریستی بودند چنین گفته شد. ظهور گروه داعش در افغانستان به حال هر کسی ضرر کرده باشد، برای دولت افغانستان فرصتی برای تبرئه‌ی طالبان فراهم کرده است. حالا هر جا که تروریست‌های طالب حمله می‌کنند و دست به کشتار مردم می‌برند، فورا داعش اعلام مسئولیت می‌کند. به این ترتیب، دولت دیگر خود را در تنگنای توجیه کردن کارهای طالبان نمی‌یابد. گاه گاه که خبری از درگیری میان گروه طالبان و داعش پخش می‌شود، این ادعای دولت که طالبان داعش نیستند و با داعش همسو و همکار نیستند، بیشتر تحکیم می‌شود.
این‌که چرا دولت اشرف غنی نظر مثبتی نسبت به طالبان دارد سوال کهنه‌یی شده. این همان سوالی است که در مورد حکومت حامدکرزی نیز در میان نهاده می‌شد. در هر دو مورد پاسخ اکثر منتقدان به این سوال این بود که هم کرزی و هم اشرف غنی از منظری استراتژیک تقویت طالبان و نگه‌داشتن آنان در کنار افراطی‌های قومی پشتون را لازم و مفید می‌دانند. این پاسخ غلط نیست و نشانه‌های بسیار هستند که درستی آن را تایید می‌کنند. اما یک چیز دیگر هم هست:
بسیاری از این افراد قوم‌پرستی که در دولت کنونی طرفدار طالبان هستند، از نظر اعتقادی و ایدئولوژیک نیز همسویی واقعی با طالبان دارند. قبل از سقوط امارت طالبان بسیاری از این افراد موسوم به تکنوکرات در ان‌جی‌او ها فعال بودند و عمدتا در پیشاور پاکستان کار و زنده‌گی می‌کردند. در آن دوره کسی نکتایی نمی‌بست و حرف‌های قشنگ در مورد دموکراسی و حقوق بشر نمی‌زد. چرا که نیاز و فشاری هم در این جهت نبود. همه در رنگ‌های واقعی خودشان بودند. یعنی به‌شدت از طالبان طرفداری می‌کردند. حالا اکثر آن افراد در دولت حضور دارند و به هر مستمسکی، از جمله داعش، چنگ می‌زنند تا طالبان را از خطا و تقصیر تبرئه کنند.