[su_label]گاردین / ستیفن موریس[/su_label]
[su_label]ترجمه: علی احمدی[/su_label]
سیاست‌مداران و چهر‌ه‌های سرشناس از بشیر نادری 19 ساله پشتیبانی می‌کنند، او که در سن 10 سالگی از افغانستان به بریتانیا آمد، نمی‌تواند به زبان‌های رایج افغانستان صحبت کند.
هزاران نفر از مردم، سیاست‌مداران، چهر‌ه‌های سرشناس و موسسه‌های خیریه‌ی پناهندگان، کارزاری را راه‌اندازی کرده‌اند تا از اخراج اجباری پناهنده‌یی جلوگیری کنند که در سن 10 سالگی و پس از قتل پدرش، از افغانستان به بریتانیا گریخت. تنها خاطره‌ی بشیر نادری از افغانستان قتل پدرش به‌دست طالبان است، او با هیچ دوست و خویشاوندی در ارتباط نبوده است و نمی‌تواند به هیچ یک از زبان‌های رایج افغانستان صحبت کند، او می‌گوید اگر به افغانستان برگردانده شود، زنده نخواهد ماند.
نادری 19 ساله از سوی مقام‌های مهاجرت کاردیف باز داشت شده و به فرودگاه گیت‌ویک برده شد و در عرض چند دقیقه مجبور شد سوار هواپیمایی شود که عازم کابل بود؛ اما دوست دختر و خانواده‌ی دوست دخترش موفق شدند، اخراج او را موقتا به تاخیر بیاندازند. نادری گفت که او از این می‌ترسد که دوباره بازداشت شده و به کشوری فرستاده شود که او از آن واهمه دارد. نادری به گاردین گفت: «خیلی، خیلی می‌ترسم، در میانه‌ی امتحان دانشگاه بودم که این اتفاقات رخ داد. خانواده و زندگی من این‌جاست. چنین احساس می‌کنم که من در کاردیف به‌دنیا آمده‌ام نه در افغانستان، در آن‌جا نمی‌توانم از عهده‌ی [زندگی] برآیم.»
مادرخوانده‌اش دان جکسون گفت که نگران این نوجوان بوده است «خیلی دوستش دارم، او 10 سال با من بوده است. من او را پرورش داده و از او مراقبت کرده‌ام. او بخشی از خانواده‌ی من است او بچه‌ی کاردیف است. به نظر می‌رسد که دفتر مهاجرت فکر می‌کند که افغانستان برای او بی‌خطر است، می‌دانیم که چنین نیست. این یک جامعه‌ی خیلی بی‌رحم است که می‌تواند با یک مرد جوان این‌گونه رفتار کند.»
مادر نادری پس از قتل پدرش زمین خانوادگی را فروخت تا پسرش را به بریتانیا بفرستد. او نمی‌داند بر سر مادرش چه آمده است. او یک‌سال در راه بود تا به بریتانیا رسید و در مرکز ولز به خانواده‌ی جکسون پیوست. او بزرگ شد و به لیسه‌ی عالی کاتولیک رفت و با گرفتن نمره‌ی 9 GCSE برای ادامه‌ی تحصیلاتش وارد کالج ویل شهر کاردیف شد.
نادری پس از آن بازداشت شد که در یک قرار ملاقات شرکت کرد، چیزی که او تصور می‌کرد یک قرار ملاقات معمول در امور مهاجرت است. او 11 روز را پشت میله‌های زندان در یک ایستگاه پولیس در ولز و یک مرکز بازداشت به سر برد. او گفت: «من هیچ‌گاه اذیت نشدم اما چنین احساس کردم مثل این‌که در زندان بوده‌ام.» وقتی مشخص شد که او را به فرودگاه گیت‌ویک می‌برند تا سوار هواپیما کنند، او مقاومت کرد. ولی با یک نوع تسمه متوقف شد که مچ دستش دچار آسیب‌دیدگی شد که اکنون گچ شده است. نادری گفت: «نگه‌بان فقط خندید.»
در این خلال، نیکول کوپر دوست دختر 24 ساله‌ی نادری که دختر یک پولیس بازنشسته است، در دادگستری دادگاه‌های سلطنتی لندن در تلاش متوقف کردن روند اخراج او بود. وکیل نادری در آخرین لحظه موفق به اخذ اقامت او شد، با این استدلال که او بیشتر شبیه به غربی‌هاست تا افغان‌ها، به همین دلیل افغانستان برای او امن نیست. نادری که از بازوی زخمی خود مراقبت می‌کرد، آزاد شد و بیرون از بازداشت‌گاه برای دو ساعت و نیم منتظر خانواده‌ی کوپر ماند تا او را با خود ببرند.
حالا این اداره‌ی مهاجرت است که پرونده‌ی جدیدی برای اخراج نادری باز کند. این موضوع می‌تواند به یک بررسی قضایی بیانجامد که ممکن است پیامدهایی برای دیگر جوانان بدون همراه که به انگلستان آمده‌اند و زندگی جدیدی را آغاز کرده‌اند، داشته باشد. وضعیت نادری در حالت تعلیق است، او گفت: «من خودم نیستم، نمی‌توانم بخوابم، زندگی ایستاده است.»
پاسخ به این پرونده شگفت‌آور بوده است. تا پنج‌شنبه حدود 12 هزار نفر با امضای دادخواستی، خواستار اجازه‌ی اقامت نادری در ولز شدند. چارلوت چارچ و سیریس متیو خوانندگان ولزی در میان کسانی بودند که از این دادخواست پشتیبانی می‌کردند. اعضای همه‌ی احزاب در مجمع ولز – به‌شمول یوکیپ- در تظاهراتی که روز چهارشنبه در پشتیبانی از نادری برگزار شده بود، شرکت کردند.
جینی راتبون عضو مجمع کار گفت: «او شهروند کاردیف است، او آدم شگفت‌انگیز است، مشتاق به مساعدت و همکاری است. فکر می‌کنم این یک سیاست عمدی برای دولت بریتانیاست تا تمام افرادی را که بدون همراه [به بریتانیا آمده‌اند] را دوباره برگرداند، [این موضوع] که خیلی نگران‌کننده است.»
مهاجرت یک موضوع محول‌کننده نیست اما کارل سرجنت وزیر کابینه‌ی ولز در امور کودکان و جوامع در پاسخ به یک سوال فوری در مورد پرونده‌ی نادری، گفت: «امیدوارم که وزیر کشور به افکار عمومی مردم ولز و دیدگاه‌های که در اینجا مطرح شد توجه کند.»
جودیت دینس مدیر سیاست شورای پناهندگان گفت: «این کاملا گیج‌کننده است که دولت تصمیم سرسختانه گرفته تا این نوجوانان را به کشوری برگرداند که وضعیت امنیتی در آن‌جا در حال بدتر شدن است.» بر اساس گزارشی که امسال از سوی شبکه‌ی پشتیبانی از پناهندگان منتشر شد، از سال 2007 بیشتر از 2 هزار نوجوان به اجبار به افغانستان برگردانده شده‌اند. از 25 موردی که نظارت شد، مشخص ساخت که بسیاری از این‌ها در تلاش برای پیدا کردن کار یا دسترسی به آموزش دچار مشکلات روانی شدند.
اگر یک کودک بدون همراه واجد شرایط پناهندگی شناخته شود، برای آن‌ها یک محدوده‌ی پنج‌ساله برای اقامت در نظر گرفته می‌شود. وقتی یک فرد به سن حدود 18 سالگی برسد، وزارت داخله از آن‌ها انتظار دارد یا برای برگشت به کشور اصلی خود آمادگی بگیرند یا برای ماندن، درخواست‌های بیشتر ارایه کنند که این درخواست‌ها به‌صورت مورد بررسی می‌شوند.
سخن‌گوی وزارت داخله گفت که در مورد پروند‌ه‌های انفرادی نمی‌تواند نظر دهد.
