معاونان محترم والیان عزیز حکومت وحدت ملی افغانستان، السلام علیکم و رحمتهالله و برکاته!
بعد از آرزوی صحتمندی برای شما، چند نکته را خدمت شما ذیلاً به عرض میرسانیم که امیدواریم آنها را منحیث خطوط سرخ حکومت وحدت ملی جمهوری اسلامی افغانستان به ذهن سپرده و از آن عبور نکنید. البته در همین ابتدا یادآور میشویم که اگر از آن عبور کردید، چوب ما ناتراش است و …
1- ممکن در ولایت مربوطه شما، جنگ شروع شود. ممکن طالبان شما را شکست بدهند. ممکن شما از کابل کمک بخواهید و به شما کمک نشود. اما شما در هیچ حالتی حق ندارید برای رییس جمهور نامهی فیسبوکی بنویسید! حتا اگر ولایت شما سقوط کند. حتا اگر تمام نیروهای امنیتی ولایت شما زنده زنده کباب شوند. حتا اگر هزار بار به وزارتهای دفاع، داخله و ریاست امنیت ملی تماس گرفته باشید و جواب دریافت نکرده باشید.
2- همه شما مکلف اید یک بار دیگر داستان خلقت آدم را بخوانید. خداوند جلت شأنُهُ وقتی آدم و حوا را خلق کرد، به آنها گفت گندم نخورید. اما آدم و حوا چشم سفیدی کرده خوردند، خداوند هم آنها را از بهشت به زمین شوت کرد. باید بدانید که نتیجه نافرمانی و چشم سفیدی از فرمان خداوند چه عاقبت ناگواری در پی دارد.
3- ممکن شما دل تان به این خوش باشد که حکومت وحدت ملی از دل یک انتخابات بیرون آمده، بناءً قدرت واقعی از آن مردم است. اگر چنین تصوری داشته باشید، واقعاً احمق اید. به یاد داشته باشید که ما اینجا اشرف غنی هستیم، شورای امنیت ملی هستیم، عبدالله عبدالله هستیم. یک عالم وزارت داریم. یک بار دیگر از شما برادرانه خواهش میکنیم ما را مُلی فرض نکنید.
4- اوضاع افغانستان طوری است که ممکن هر روز تعدادی از مسافرین از مسیر راه ربوده شوند، سپس گردن شان بریده شوند، سپس جنازههای شان به مرکز شهر فرستاده شوند. کار شما این نیست که با مردم همصدا شده و خواهان عدالت شوید! شما به هیچ عنوان حق ندارید صدای گلوهای بریدهی انسانهای بیگناه شوید. کار شما بعد از تروریستانی که گلوی مسافرین اسیر شده را میبرند، این است که هرچه زودتر آن جنازهها را دفن کنید نه اینکه با مردم همکاری کرده جنازهها را به کابل بیاورند و به جهان نشان دهند که ببینید! ثمرهی حکومت وحدت ملی و مدیریتی را که جلالتمآب اشرف غنی آن را چیغ میکشد. هههههههههه
5- ما بر همه چیز آگاهیم، ما میفهمیم که طالبان در اکثریت ولایات افغانستان حضور دارند. زیاد طالب طالب نکنید، آنها اگر در ولایات نباشند، کجا باشند؟ در گور بی بی شما یا در ارگ؟ میبینید که در هیچ کدامش بوده نمیتوانند. پس باید در ولایات باشند، در مسیر شاهراهها باشند، زندان داشته باشند، از مردم مالیه جمع کنند، به پوستهها و پایگاهها حمله کنند، در صورت نیاز حتا ولسوالیها و ولایات را سقوط بدهند. ما نیاز نمیبینیم شما مثل بُز خدابیامرز ملا مجید صبح تا شام پقپق کرده ما را دیوانه کنید. هرگونه تلاش شما اهانت به فهم ما شمرده خواهد شد، بیخبر نباشید!
6- با رسانهها صحبت نکنید! این رسانهها بسیار بیشرم و بیحیا اند. مثل این است که شما گوسفند خویش را ذبح کنید، جگرش را به گردن پشک بیاویزید، گوشتش را بهدست گرگ دهید و بگویید که من دستشویی میروم و تا از دستشویی بر میگردم اینها را امانت میگذارم، سیل کنید که همسایه خبر نشود.
7- ما اینجا برای چه هستیم؟ هه؟!
8- ما قبلاً هم گفته بودیم که افغانستان به قرن سیزده بر نمیگردد. اما حالا فیصله کردیم که تا قرن چهارده برگردیم. هرگونه اعتراض بالای این فیصله، اقدامات غیرقانونی محسوب خواهد شد. اگر برنگشتیم بچه صفورا نباشیم!
9- قانون برای چیست؟ در کجای قانون گفته شده که معاون والی غزنی در انتقال جنازهها از زابل به کابل با مردم همکاری کند؟ در هیچ جای. اما در بند 33ام مادهی 99ام قانون لرزشهای ارگ آمده که مثلاً شما از معاون والی غزنی راضی نیستید، از قضا جنازههای مردم این ولایت قرار است به کابل بیاید و در کابل هم که دادخواهی ملی بیستم عقرب شکل میگیرد، این بهترین بهانه است که بگویید معاون والی غزنی با مردم همکاری کرده و مردم نزدیک بود روی رییس جمهور را ببوسند. یک دفعه تصور کنید که یک میلیون آدم بیاید و روی رییس جمهور را ببوسند، اصلاً میدانید چه بر سر رییس جمهور میآید؟ بدون آنهم 39 کیلو وزن دارد، اگر یک میلیون بوسه به مردم بدهد که دیگر باید فاتحهاش را در جا خواند.
10- لازم نیست کوشش کنید آدم خوبی باشید. ما تعریف میکنیم که شما چهطور آدم باشید!
