چهار شنبه، هفتم اسد 1394، خبر مرگ ملا محمد عمر رهبر گروه طالبان را برای اولین بار اطلاعات روز منتشر کرد. در یک ساعت اول این خبر بازتاب گسترده داشت. مخاطبین ما با تماس تیلفونی و پیامهای آنلاین حتا پس از خواندن خبر دنبال این بودند که این خبر راست باشد. مقامات دولت در صدد بودند که این خبر باید معطل میشد. اما خبر مرگ ملاعمر رهبر گروه طالبان که مسئول مرگ افراد بی شماری است، در اکثریت رسانهها منتشر شد. حکومت افغانستان، دولت پاکستان، گروه طالبان و کاخ سفید این خبر را تأیید کردند و ملا اختر منصور به عنوان جانشین ملاعمر انتخاب شد.
خبر مرگ ملاعمر زمانی رسانهیی و همگانی شد که او دوسال قبل از تاریخ انتشار خبر مرگش مرده بود؛ در شفاخانهی در پاکستان. اما این خبر او تا دو سال پس از مرگ وی پوشیده و پنهان ماند و طالبان و پاکستان از آن سخنی نگفتند. هرچند که ریاست امنیت ملی افغانستان از مرگ ملاعمر سال پار خبر داده بود، اما مرگ ملاعمر از جانب گروه طالبان پذیرفته نشد و خبر امنیت ملی نیز ره به جایی نبرد.
مرگ ملا عمر؛ رهبر مذهبی و سیاسی گروه طالبان و فرمانده گروه تروریستی که سالهاست آتش جنگ را در افغانستان بر افروخته است و انسانهای این سرزمین را سلاخی و قربانی میکند، مهم و با اهمیت بود. حکومت افغانستان اگر زیرک و کاردان میبود، میتوانست از مرگ ملاعمر بهره برداریهای تبلیغاتی و سیاسی بسیار نماید. اما در کمال ناباوری حکومت افغانستان اکتفا کرد به اینکه فقط تأیید کند که ملاعمر مرده است. این درحالی است که خبر مرگ ملاعمر نخست به مسئولان حکومت وحدت ملی رسیده بود و آنها قبل از اینکه خبر به مطبوعات برسد، تشکیل جلسه داده بودند و دو طرف بر سر دایر کردن کنفرانس مطبوعاتی و اعلام این خبر خوش توسط رییس جمهور و رییس اجراییه، پس از اختلاف نظر از اعلام این خبر خود داری کردند. این درحالی است که مرگ ملاعمر در جغرافیای پاکستان، در زمانی که گفتوگوهای صلح وارد مرحلهی حساسی شده است و در شرایطی که سربازان این گروه در بسیاری ولایات افغانستان جنگ میکنند، میتوانست کاربرد چند گانه در راستای تضعیف طالبان و استفاده تبلیغاتی از مرگ او در جنگهای جاری افغانستان داشته باشد. اما حکومت افغانستان و مسئولان حکومت وحدت ملی از مرگ او هیچ استفادهی نتوانستند. مسئولان حکومت وحدت ملی نه تنها که از مرگ او استفاده نتوانستند، بلکه عملاً با سکوت در مورد مرگ او با او و گروه طالبان ابزار همدردی کردند.
مرگ ملا عمر و واکنش مقامات حکومت وحدت ملی در مورد مردن او دشوارتر از داستان برادر خواندن طالبان است. آنگونه که یک روز نشد رییس جمهور گروه طالبان را تروریست بخواند، شک نکنید که این حکومت اقتدار باخته، نمیتواند به مردم افغانستان مرگ یک تروریست را تبریک بگوید. یا حداقل توضیح بدهد که رهبر تروریست گروه طالبان پس از انجام چه جنایاتی در کجا و چهگونه مرد.
مسئولین حکومت وحدت ملی با سکوت در برابر مرگ ملاعمر بیش از اینکه به این اندیشیده باشند که با نشر خبر مرگ او التیامی بر دردها و رنجهای خانوادههای قربانیان ترور و خشونت طالبان ببخشد و مرگ او را به سربازان شجاع نیروهای امنیتی افغانستان تبریک بگوید و به آنها روحیه ببخشد، مدام به این اندیشید که اگر او را تروریست بگوید چه خواهد شد و اگر از مرگ یک تروریست استقبال کند چه خواهد شد. و مهمتر از همه مسئولان حکومت وحدت ملی اگر در این مورد حاضر به حرف گفتن میشد، باید به این سوالها پاسخ میداد که ملاعمر چرا مرده است؟ چه وقت مرده است؟ در کجا مرده است؟ چهگونه مرده است؟
این سوالهای سخت از رهبرانی است که یکرس به امید پاکستانیها و اقدامات آنها بار و بساط سیاسیشان را طول و وزن میکنند. چنین رهبرانی نمیتوانند به مردم بگویند که رهبر طالبان در پاکستان مرده است و مرگ این تروریست به همهی ما مبارک!
