ما خود دشمن خودیم

از میدان شهر به سوی کابل می‌آمدیم. دروازه‌ی ورودی به پایتخت را بسته بودند. می‌گفتند به خاطر انتخابات است. بازرسی موترها هم شدید بود. نوبت ما که رسید، جوان خوش لباس و رشیدی، در جامه‌ی برازنده‌ی اردوی ملی، از راننده پرسید که از کجا می‌آیید. بعد اسناد موتر و گواهی‌نامه‌ی راننده‌گی‌اش را خواست. تاریخ یکی از سندها منقضی شده بود. به راننده گفت:« برادر، این کار من نیست، ولی اگر این سند را نو کنی بهتر خواهد شد.»

برای من، که در گذشته تا سرباز افغان دیده بودم، سرباز «بی تربیه»و خشن و بی احترام دیده بودم، آن برخورد احترام آمیز و حرفه‌یی بسیار امیدبخش بود. در آن شام‌گاه بارانی، هزاران سرباز اردوی ملی به خاطر امنیت مردم و انتخابات زحمت می‌کشیدند و در واقع خود را در معرض خطر ترور و انفجار و انتحار قرار می‌دادند.

اما دریغا که حاکمان ما همین یگانه پایگاه بازسازی اعتماد ملی را آماج کین توزی‌های قبیله‌یی و سودجویی‌های شخصی کرده اند و شب وروزی نیست که بر پیکره‌ی مجروح اردوی ملی زخمی تازه تحمیل نکنند. هر بار که سربازان اردوی ملی بر حاکمان فاسد و قبیله اندیش مملکت اعتماد کرده اند، در برابر این اعتماد سیلی خیانت و خنجر ناجوان‌مردی خورده اند. از پکتیا تا بدخشان تا کندز و تا میدان. در همه جا.

همین دو هفته پیش بود که یکی از رشیدترین افسران نیروی هوایی کشور را با هزار آزار و نامردمی و بی عدالتی رو به رو کردند، تنها به این دلیل که او از وضعیت غذایی افسران و سربازان انتقاد کرده بود. همین دو روز پیش مدافعان وطن در جلریز میدان سی ساعت با تروریستان جنگیدند و در تمام این مدت از حاکمان فاسد پایتخت کمک طلبیدند و کسی به کمک شان نرفت. چرا؟ آیا جز این است که ارکان این دولت همدست طالبان اند؟ آیا جز این است که فرمان‌روایان کابل به سربازان وطن دروغ می‌گویند؟ کجاست آن رییس جمهوری که می‌گفت هیچ افغان از هیچ افغان دیگر برتر و فروتر نیست؟ کجاست آن صدراعظم«ان شاءالله گوی»که شعارش اصلاحات و همگرایی بود؟ کدام اصلاحات و کدام همگرایی؟ کشور بر لبه‌ی پرتگاه فروپاشی است و سربازان همه روزه به مذبح می‌روند. سرمایه‌ی اعتماد اجتماعی صفر شده. حاکمان ما، این پاسبانان بی کفایت امنیت و اعتماد اجتماعی، خود بیشتر از هرکس دیگر با امروز و آینده‌ی این وطن دشمنی می‌کنند. دشمنان افغانستان در بیرون نیستند. در قصرهای پایتخت اند.