ریچارد بنت، گزارشگر ویژهی حقوق بشر سازمان ملل متحد در آستانهی «روز جهانی آگاهی از خطرات ماین و کمک به اقدام علیه ماین» خواستار افزایش و تداوم حمایت مالی از برنامهی ماینپاکی در افغانستان شده است.
آقای بنت امروز (پنجشنبه، ۱۳ حمل) با نشر اعلامیهای، نسبت به تلفات غیرنظامیان در انفجار ماین و سایر موارد انفجاری در افغانستان ابراز نگرانی کرده و خواستار سرمایهگذاری فوری بینالمللی برای تداوم عملیاتهای نجاتبخش ماینپاکی شده است.
او افزوده است که افغانستان همچنان از جمله کشورهایی است که در سطح جهان بیشترین تأثیر را از ماینهای زمینی و بقایای مواد انفجاری باقیمانده از جنگ متحمل میشود.
بهگفتهی آقای بنت، با وجود تلاشهای قابلتوجه «برنامهی اقدام علیه ماین در افغانستان»، دادههای دو سال گذشته نشان میدهند که کودکان بیشترین بها را میپردازند.
او گفته است که تنها در سال ۲۰۲۵، ۴۷۱ مورد تلفات غیرنظامی براثر انفجار ماین و مواد انفجاری باقیمانده از جنگ ثبت شده است که ۶۷ درصد آنان کودکان بودهاند و اکثریت قاطع آنان را پسران تشکیل میدهند.
گزارشگر ویژهی حقوق بشر سازمان ملل متحد گفته است: «اینها فقط آمار نیستند؛ بلکه آیندههایی هستند که یا نابود شدهاند یا برای همیشه تغییر کردهاند. این واقعیت بهطور تراژیک در ماه جنوری در ولایت کنر دیده شد، زمانی که کودکان یک مهمات منفجرنشدهی قدیمی را به خانه بردند. آنان هنگام بازی با آن، باعث انفجارش شدند. در نتیجه، یک نوزاد پنجماهه کشته شد و شش نفر دیگر، شامل دو دختر، یک پسر، دو زن و یک مرد زخمی شدند. آسیب روانی چنین رویدادی تا پایان عمر باقی خواهد ماند.»
آقای بنت در ادامه افزوده است: «حدود ۲۴ درصد از تمامی تلفات ناشی از انفجار مواد انفجاری باقیمانده از جنگ زمانی رخ میدهد که کودکان صرفا در حال بازی هستند، و در موارد دیگر، این حوادث هنگام جمعآوری فلزات کهنه اتفاق میافتد- اقدامی از سر ناچاری اقتصادی که به مرگ میانجامد.»
او تأکید کرده است: «این آمارها یادآور روشن هستند از اینکه آلودگی سرزمین افغانستان به مواد انفجاری، همچنان نقض مستمر اساسیترین حقوق بشر است: حق زندگی، حق سلامت، و حق برخورداری از محیطی امن برای رشد و شکوفایی.»
ریچارد بنت گفته است که کارکنان برنامهی ماینپاکی با وجود چالشهای عظیم، در سال ۲۰۲۵ مناطق وسیعی را پاکسازی کرده و تعداد زیادی مواد انفجاری را نابود کردند، در حالی که تیمهای آموزش خطر نیز جان انسانها را نجات داده و به بهبود وضعیت جوامع کمک کردند.
او افزوده است که بااینحال، این پیشرفتها شکننده هستند و کاهش کمکهای مالی بینالمللی در سالهای اخیر، برنامههای اقدام علیه ماین در افغانستان را مجبور به کوچکسازی کرده و منجر به تعلیق عملیاتهای پاکسازی، کاهش تیمهای ماینروبی، و از دست رفتن خدمات حیاتی آموزشی شده است.
بهگفتهی گزارشگر ویژهی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در نتیجه، مناطق وسیعی همچنان آلوده باقی مانده و جوامع، بهویژه کودکان، در معرض خطرات قابل پیشگیری قرار دارند.
او افزوده است: «اقدام علیه ماین فقط به معنای پاکسازی زمین نیست؛ بلکه پیششرط تحقق تمامی حقوق بشر است. این اقدام به کودکان امکان میدهد بدون ترس به مکتب بروند، به کشاورزان اجازه میدهد زمینهای خود را کشت کنند، و زمینهی بازگشت امن بیجاشدگان داخلی به خانههایشان را فراهم میکند. این، سرمایهگذاری در آیندهی افغانستان است.»
ریچارد بنت ضمن درخواست بودجه برای برنامهی ماینپاکی افغانستان، گفته است که «ما مسئولیت مشترک داریم تا اطمینان حاصل کنیم که دیگر هیچ کودکی ماین را با اسباببازی اشتباه نگیرد».
چندین دهه جنگ باعث شده است که بخشی از اراضی افغانستان با ماین و مواد انفجاری آلوده باشد.
براساس آمار سازمان ملل متحد، سه میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در افغانستان در شعاع یک کیلومتری مناطق آلوده به ماینها و مواد منفجره زندگی میکنند.
