اشرف غنی اعلام کرد که زنان، جوانان و فقرا در افغانستان مشکلات زیادی دارند، خیلی زیاد!
تا جاییکه من میفهمم نه زنان در این کشور مشکل دارند، نه جوانان و نه هم فقرا! اگر دقت کرده باشید به لطف مدیریت سالم حکومت وحدت ملی، زنان هر روز زنتر (خانهنشینتر) میشوند. جوانان همچنان درگیر کارها و آرزوهای جوانی اند، فقرا هم که ماشاءالله هزار ماشاءالله، هر روز فقیر و فقیرتر میشوند، هیچ کسی هم حق ندارد مانع شان شود. در جامعهی که زن، هر روز زنتر شود و جوانان درگیر بدبختیهای جوانی باشند و فقرا هم سرعت فقیر شدن خود را محاسبه نتوانند، کجایش مشکل است؟
اشرف غنی سپس توضیح داد که زنستیزی به یک فرهنگ زشت در افغانستان تبدیل شده و این برای زنان خوب نیست!
خیلی خُب! ما پنج هزار سال تاریخ ساختیم که زنستیزی به یک فرهنگ نیک مبدل شود اما بخشکد این شانس!! نشد. به فرهنگ زشت تبدیل شده و ما باید دنبال راهحل دیگری بگردیم.
اشرف غنی گفت که راه حل اساسی این مشکل در این است که به معارف، تحصیلات و صحت بیشتر توجه کنیم!
باشه قبول! ولی ما در توجه کردن یک مشکل داریم، مثلاً هرچه در معارف بیشتر توجه کنیم، دزدیهای حضرت فاروق وردک بیشتر برملا میشود. هرچه به تحصیلات عالی بیشتر توجه کنیم، میبینیم حضور دختران در تحصیلات عالی باعث خرابی روزهی برادران میشود. هرچه به صحت بیشتر توجه کنیم، بازهم نمیتوانیم بوی گند جویچهها و کثافات کابل را استشمام نکنیم. به نظر من صلاح این است که تیر خود را بیاوریم. نه غم دزدیهای وزیر فاروق را بخوریم، نه غصهی خرابی روزهداران دانشگاههای کابل را داشته باشیم و نه هم بوی گند کابل را جدی بگیریم.
حتی آقای اشرف غنی در یک قسمت گفت که علما باید در این قسمت با دولت همکاری کند!
آخر رییس جمهور عزیز! فکر کردی اینجا شهر خربوزه است؟ از یک طرف میفرمایی علما، از طرف دیگر ثابت میکنی که همین علما تا هنوز درک نکرده که چهکار باید بکنند؟! مثلاً علیه فرهنگ زشت زنستیزی کاری کنند. در ضمن، گیریم که علما تا هنوز نمیدانستند و از این بهبعد میفهمند، تو مطمئنی که همکاری آنها نتیجه میدهد؟ ما که هرچه در مورد بدی زنان فعال، دانشجو، کارمند، سیاستمدار و تجار شنیدیم، از زبان همین علما بوده. از نظر آنها، زنان تنها انسانهای هستند که حق شان اند همیشه در خانه بمانند.
آقای اشرف غنی سپس با افتخار فرمود که تعداد خانوادههای که از سوی زنان سرپرستی میشوند، هیچگاهی به تعداد امروز نبوده است!
بلی! من ده برابر بیشتر از آقای رییس جمهور در این زمینه مطمئنم. آقای رییس جمهور دلیلش را نگفته، بگذارید من بگویم. تعداد خانوادههای که سرپرستی اش به دوش زنان است، حتماً خانوادههای اند که مردان اش یا در انتحاری از بین رفته، یا در سنگر جنگ، یا بدست راهزنان گروگان گرفته شده و کشته شده. غیر از این باشد، من به آن مرد که سرپرستی خانواده اش را به خانمش سپرده باشد، جایزه میدهم. اینجا افغانستان است، تگزاس و فلوریدا که نیست. معلوم میشود که طول روز، فشاره روزه و هوای گرم، هر شیری را سر فره میآورد.
آقای اشرف غنی تاکید کرد که زنان و دختران باید به اسناد حقوقی تولد، ازدواج، طلاق، میراث و تحصیل دسترسی داشته باشد!
یکی نیست از من بپرسد که این فتواست؟ تیوری است؟ راه حل است؟ چه است بالآخره؟! معلوم میشود که زنان و دختران کشورم هنوز به این اسناد حقوقی دسترسی ندارند. ما را ببین! خواهر، مادر و خانم مان طبیعیترین حق شان را در اختیار ندارند، آنوقت ما کمتر از جان سینا فکر نمیکنیم. براستی که ما خیلی مردیم. دستت درد نکند آقای اشرف غنی! پوز ما را به خاک مالیدی.
آقای اشرف غنی در اخیر وعده داد که مصئونیت زنان یکی از وظایف اصلی دولت باقی خواهد ماند!
یعنی چه یک رییس جمهور آگاه، مدبر و جدی داریم! نوش جان ما! آخر رییس عزیز! جمهور من! از گروگانها خبر داری؟ حتماً خبر داری چون یک بار خواهش کرده بودی که به گروگانگیریها جنبهی قومی ندهیم. خیلی خُب! جنبهی قومی نمیدهیم. اصلاً زنانی را که طالبان ربوده اند، متعلق به هزاپشتابیک (هزاره، پشتون، تاجیک و ازبیک) اند. طالبان همان زنانی را گروگان گرفته که تو از مصئونیتش حرف میزنی. تا حالا شده دستور برای رهایی آنها صادر کرده باشی و نیروهای اجرایی ات وارد معرکه شده باشند؟ نه! پس اگر خیلی بیکاری، حرف چیز نزن لطفاً! بهتر است به جای اینکارها چند تا صلوات و درود بفرستی مومن!
