مشاور امنیت ملی، حنیف اتمر، گفته که داعش برای افغانستان بسیار خطرناک است.
راست میگوید. ما تا همین یک روز قبل فکر میکردیم طالبان خطرناک اند. مخصوصاً وقتی شنیدیم که طالبان حتا پیشنهاد آتشبس را هم رد کردهاند و گفتهاند ما همین قسمی سر ببریم راحتتریم، بیشتر مشوش شدیم. اما خوب، ما نمیفهمیم. فعلا کم کم متوجه میشویم که طالبان مردم مهربانی هستند و هر کاری که میکنند، در حقیقت آن کار را داعش کرده. البته طالبان کرام هر بار که آدم میکشند، خودشان را در بین جمعیت میترکانند، مکتب و شفاخانه و بانک آتش میزنند یا از طریقهای دیگر مخالفت سیاسی میکنند و اخوت نشان میدهند، همهی این چیزها را مستند میکنند و فیلم میسازند. بعد، با زبان فصیح دری و پشتو میگویند که مثلاً آن پنجاه نفر غیرنظامی و آن پانزده نفر نظامی را ما سر بریدیم. هر چه ما میگوییم نه، شما نور چشم مایید و از این کارها نمیکنید، طالبان به پیر و پیغمبر قسم میخورند که کار کار خودشان است. ما میگوییم داعش فلان دکاندار را حلقآویز کرد و جسدش را شلاق زد. طالبان میگویند آن کار ما بود. ما میگوییم نه، داعش بود. طالبان میگویند ما بودیم. آخر طالبان ناراحت میشوند و از اینکه برادران دولتی حتا حاضر نیستند کریدیت یک جنایت را هم به آنان بدهند، خونشان به جوش میآید. یکی از این طالبان به خبرگزاری رویترز گفت:
«من نمیدانم چرا دولت افغانستان به کار ما اهمیتی نمیدهد. مگر انتحار ما انتحار نیست، انفجار ما انفجار نیست؟ مگر وقتی که ما اجساد مردم را از پایهی برق آویزان میکنیم، آویزانکردن ما آویزانکردن نیست؟ چرا هر ابتکاری که ما میکنیم، کریدیتش به داعش میرود؟»
یکی دیگر از افراد طالبان، که یک چیز دراز حلقه حلقه در گردنش بود و عفو را بدون واو تلفظ میکرد، به تکرار، گفت:
«همین حالا ما سی نفر مسافر را پیش خود بندی کردی، ولیکن یک نفر اپتخارش به ما نمیکنی. وای شله میکنی که داعش است، طالب نیست».
بسیاری از آگاهان بر این باور اند که زمان آن فرارسیده که برادران طالب دولتی تفاوتهای سلیقهای خود با برادران طالب دیگر را کنار گذاشته و دست از انکار دستآوردهای آنان بردارند.
