حاکمیت تروریستان خارجی
در گزارش جدیدی در وبسایت الجزیره میخوانیم که طالبان و جنگجویان خارجی در چندین ولسوالی قندوز حضور سنگین دارند و عملا بر مردم فرمان میرانند. آنها از هر خانواده 5 هزار تا 300 هزار افغانی میگیرند. از رفتن دختران بزرگسالتر به مکتب جلوگیری میکنند، میزان مصرف در عروسیها و لباسپوشیدن دختران کوچکتر (شاگردان) را قانونمند میکنند، رفتوآمد و عبادت مردم را زیر نظر دارند، به مردم ملکی اجازهی دید و بازدید با مقامهای دولتی را نمیدهند و…
جنگجویان خارجی که با خانوادههایشان به سر میبرند و زنانشان فعالتر از زنان محلی هستند، حتا به کسانی که نگران توقف کار بازسازی هستند، میگویند که «دولت جدیدی میآید و این دولت جدید بازسازی را شروع خواهد کرد».
حملهی گروهی اخیر طالبان در بدخشان و حملهی سنگین دیروز در قندوز بیانگر چیست؟ به نظر میرسد که طالبان پس از سالها فعالیت تخریبی، جنگ و گریز فرسایشی و سوهانکردن پیوستهی توان نیروهای امنیتی، کم کم میخواهند جنگ را به مرحلهی دیگری بکشانند. تسخیر و کنترول رسمی قلمرو. در کنار سردرگمی کابل، حضور جنگجویان آواره، با تجربه و تندرو خارجی که به بهانهی عملیات نظامی ضدترور، از خاک پاکستان به افغانستان رانده شدند، کمک بزرگی برای طالبان است. آیا زنگ خطر برچیدهشدن آرام حاکمیت دولت در مناطق مهمی از کشور، کابل را از خواب خوشبینی بیدار خواهد کرد؟
سخنان اسد درانی را به یاد دارید؟ پشت سر حضور سنگین نیروهای خارجی در افغانستان، چنان نگاه و دیدی وجود دارد. خوشبینی دولتمردان افغانی سر جایش، بازی پاکستان اما هنوز پایان نیافته است. بد نیست پاسخ فریبنده و کوتاه ارگ را به حملات طالبان در شمال بخوانید:
«تروریستان بزدل در صدد این اند تا با توسل به وحشت و خشونت در دل مردم ما ترس ایجاد کنند؛ اما فراموش کردهاند که افغانان هیچگاهی در مقابل خشونت و زور سر تعظیم فرود نیاوردهاند».
