نقش اجتماعی زبان در نظام رفتاری
نطریههای جدید زبانشناختی عمدتاً بر نقش زبان به عنوان هماهنگکنندهی رفتار اجتماعی تأکید میکند. بر اساس این دیدگاه، شخصیت انسان از راه درونیکردن نقشهای اجتماعی سازمانیافته تکوین مییابد و زبان مکانیسمیست که توسط آن، عمل درونیکردن نقشها صورت میپذیرد. بدینسان زبان مشترک موجب میشود که فرد انتظاراتی را که دیگران از نقشهای محول به او دارند، بهخوبی درک کند و رفتار خود را حتاالامکان متناسب با هنجارهای جامعه تعدیل کند؛ یعنی زبان مشترک به نهادیشدن ارزشها و هنجارها به جامعه و در نتیجه تثبیت هویت فردی و گروهی قویاً کمک میکند.
حال، جای بسی خرسندی است که که یک شاعر «جهانی» و زبانشناس ثانی (پس از چامسکی) به وزارت فرهنگ رسیده است تا ما را از شر زبانِ هیچکسنفهم «فارسی»، که بلای جان وحدت ملی ما گردیده و توسط مزدوران امپریالیسم ایران بر کلتور اصیل و زبان فخیم افغانی ما رخنه کرده است، نجات دهد و هویت و غرور به تاراجرفتهی ما را بازگرداند!
