ما، تبلیغات جمهوری اسلامی ایران و هیولای «اعراب»
چندی قبل گویا دو مأمور عربستان در میدان هوایی تلاش کرده بودند به دو نوجوان ایرانی تجاوز کنند. پس از نشر این خبر، طوفانی به راه افتاد. دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی ایران، فوراً این جنایت (اگر اتفاق افتاده باشد) دو فرد را به یک موضوع سیاسی تبدیل کرد و از آن برای حمله بر عربستان و ایجاد تنش بیشتر با دیکتاتوری خاندان سعود استفاده کرد. حتا کسانی آن را پیامد فتوای مذهبی یک مفتی عرب دانستند.
تأثیر این تبلیغات گسترده بر نگاه تعداد زیادی از ما افغانیها هم روشن است، تا جایی که حتا برخی از نخبگان هم بیپروا بر «اعراب» میتازند و بیهیچ نگرانیای، سخنان نژادپرستانهی ضدعربی میگویند. این دوستان به همین سادگی فراموش میکنند که همهی «اعراب» بد نیستند؛ همچنان که همه خوب نیستند. اعراب مسلمان داریم، اعراب مسیحی داریم، اعراب تروریست داریم، اعراب شریف داریم، اعراب شدیداً مذهبی داریم، اعراب غیرمذهبی داریم و…
اعتراض گسترده به تجاوز دو عرب بد و جنایتکار، درست و ستایشانگیز است، اما مایهی ناسیونالیستی-سیاسی این اعتراض آشکارتر از آن است که بتوان نادیدهاش گرفت. اگر این اعتراض یکسره ریشه در احترام به کرامت و حقوق انسان دارد، چرا ما شاهد چنین اعتراضهایی به تجاوز همزبانان ایرانی به آن دو نوجوان مهاجر افغانی نبودیم؟ چرا وقتی آن چندنفر ایرانی به نوجوانان مهاجر افغانی تجاوز کردند و جریان تجاوزشان را در ویدیویی نشر کردند، کسانی از سیاستمداران، رهبران مذهبی و ملی ایران اعتراض نکردند؟ چرا مردم ایران با انجام چنان تجاوزهایی در میهنشان، اعتراض نکردند؟ آیا انسان افغانی، جان ندارد و ستم و درد را حس نمیکند؟
من مدتی را در امارات متحدهی عربی و ایران زندگی کردهام. وضعیت افغانیها در امارات و ایران اصلا قابل مقایسه نیست. در چهارچوب و سطح قوانین مهاجرت امارات، افغانیها با مشکلات بسیار کمی روبهرو هستند. آنها میتوانند در آنجا کار و تجارت کنند، ملک بخرند، سرمایهگذاری کنند و از احترام نسبتاً خوبی برخوردار باشند. وضعیت افغانیها در ایران را همه میدانیم. جالبتر اما این است که حالا یک مقام ایرانی ادعا کرده که این تجاوز اصلا اتفاق نیافتاده است و آن را نتیجهی «شیطنت» مطبوعات دانسته است!
من بارها در مخالفت با حمایت غنی از عربستان نوشتهام، اما منصفانه آن است که به موضعگیری یکطرفهی خودمان هم نگاهی بیاندازیم.
