دولت ناکار و فرصت خودآگاهی برای مردم
سال پار در چنین روزها، مردم پای صندوق های رأی رفتند و با قبول زحمت و خطر جان، فعالانه در انتخابات شرکت کردند. همه می دانیم و نیازی به تعریف نیست که سرانجام، چگونه افراد انتخاب شدند تا انتقال قدرت اتفاق افتاد. بهرحال، اکنون مهم ترین سوالی که می توانیم از خودمان بپرسیم این است، که ما تشکیل دولت جدید (که هنوز تکمیل هم نشده است) به چه چیزی رسیدیم؟ شاهد چه تغییراتی هستیم؟ آینده چگونه خواهد بود؟ آیا وضع موجود، قناعت بخش است؟ پاسخ همه ی این سوالات منفی است. شعارها یک مشت حرف های مفت و بی ارزشی بودند. نه «اصلاحات و همگرایی» بوجود آمد و نه «تحول» اتفاق افتاد. بلکه برعکس، ظاهراً پیداست که «تحول» جای خودش را به قهقرا داده است. ترسیم از روزی که دولت به تریبون افراط گرایی تبدیل شود. درست مثل آنچه قبل از تشکیل دولت وحدت ملی از آن به شدت می ترسیدیم: از روزی که بگوییم و بشنویم «صد شکر به کرزی هرچه بود خیلی بهتر از اشرف غنی بود»! چیزی که از روزها پیش، اتفاق افتاده است. ولی هنوز جای یک سوال مهم خالی است؛ به نظر من، این مردم افغانستان است که باید از خودشان بپرسند: آیا هنوز برای تغییر آماده نیستند؟ آیا نمی توانند بپذیرند تنها تغییر همه چیز را عوض می کند حتا دولت را؟
یک ذره عقل و درایت و شعور سیاسی برای تغییر کافی است: مراکز تجارت دین، باید قهراً و جبراً بسته شوند، دارندگان تعهد ملی بر اساس ارزش های مدرن و دموکراتیک، باید صف شان را از علم داران ارتجاع جدا کنند و علیه آنها بایستند، در تمام موارد و مسائل، عقل و قانون غیر دینی، ملاک قضاوت قرار گیرد، و سرانجام، اگر انتخاباتی برگزار شد، به کسانی رأی بدهند که از میان مردم باشد و با دردهای مردم کاملاً آگاه باشد. در غیر آنصورت، به هیچ کسی رأی ندهند بلکه به فکر یک دگرگونی غظیم باشند: یک انقلاب واقعی، پربار و تأثیرگذار برای براندازی رژیم فاسد و دولت مردان خائن. من برای آینده ی بهتر، راه حلی جز این، سراغ ندارم. به امید بیداری و پیروزی مردم کشور.
