چالشِ آزادی 31 اسیر
برخی از دوستانم، از جمله حسین زاهدی و زلمی کاوه، مرا به چالشِ دادخواهیِ 31 اسیر فراخواندهاند. دادخواهی از مسافرانِ اسیر نه تنها خواستِ مشروع و مردمی است، بلکه یکی از ضرورتهای گذار از وضعیتِ تفرقهانگیز کنونی نیز هست. طولانیشدنِ اسارتِ آنها از یکسو شکافهای قومی را بزرگتر میکند و از سوی دیگر، زمینهی دخالتِ کشورهای همسایه و تفسیرهایی را فراهم میکند که رویای تخریبِ وضعیتِ کنونی را در سر میپرورانند. من ضمنِ تشکر از دوستانی که مرا به این چالش دعوتکردهاند، آقایان «رحمتالله نبیل، ریاستِ محترمِ امنیتِ ملی»، «جنرال دوستم، معاونِ اول ریاستِ جمهوری»، «سرور دانش، معاون دوم ریاستِ جمهوری»، «داکتر عبدالله عبدالله، رییسِ اجراییِ دولتِ وحدتِ ملی» و «حاجی محمد محقق، معاون ریاستِ اجرایی دولتِ وحدت ملی» را به چالش فراخوانده و از آنها خواهش میکنم که اگر برای آزادی اسرا کاری نمیکنند، به خاطر احترام انسانی به خانوادههای این اسیران و پایانبخشیدن به انتظارِ آنها، هر کدام به صورتِ مکتوب در برابر پنج نفر اعتراف کنند که «چشم به راهِ ۳۱ مسافرِ اسیر نباشید. ما در برابرِ آنها هیچ مسئولیتی نداریم».
