رییس جمهور ما صفات برجسته زیاد دارد. اما در میان همهی این صفات، آنچه واقعا اشکِ شوق از چشم آدم اخراج میکند، قاطعیت ایشان است. یادتان هست که مردم هرات شکایت کرده بودند که یکی از مسئولان دولتیشان خوب کار نمیکند؟ عدهای با خود میگفتند که حالا رییس جمهور نامهای مینویسد و آن مسئول بیکاره را توبیخ میکند. غافل از آنکه رییس جمهور توبیخ نمیکند، از بیخ میکَنَد. این است که ایشان توشهی سفر برداشت و شخصا به هرات رفت و هفده نفر را به گردش حدقهای از کار برکنار کرد. یادتان هست چهطور نیمهشب به آشپزخانههای اردو میرفت و دلِ روغنهای جامدی را که آشپز سر آتش گذاشته بود، از هیبت خود آب میکرد؟ دیدید که چهگونه عسلِ ارگنشینان را قطع کرد و والدههای محترم عسلخواران بیاحساس را به عزای فرزندان نازدانهیشان نشاند؟ حتما به یاد میآورید که وقتی عطامحمد نور، والی بلخ، از حرکتهای ماورای بنفش و موجهای کوانتوم سخن میگفت و همه ترسیده بودند، رییس جمهور با چه قاطعیتی قاه قاه میخندید؟
اینها نشان قاطعیت یک دولتمرد اند. اما سخنی که رییس جمهور اخیرا گفته (در کنگرهی امریکا)، بسی جدیتر از اینهاست. ایشان گفت که دولت افغانستان از موضع قدرت حرف میزند. به طالبان هشدار داد که باید تصمیم خود را بگیرند که از این پس میخواهند القاعده باشند یا افغان. یکی از فعالان مدنی طالبان (نه، نه، ایازی نه. طالبان میگویم برادر من) گفت:
«وی ای چه کسم گپ اس؟ ما افغان میباشیم و القاعده هم استیم».
اما فارغ از آنچه طالبان میگویند، این سخن رییس جمهور ما آنان را در موقعیت دشواری میگذارد. طالبان به عنوان شهروندان افغانستان نمیتوانند بهراحتی این سخن رییس جمهور کشور را نادیده بگیرند. ممکن است مهلت بخواهند و ماجرا را کش بدهند و در فرصتی که برای خود میخرند، مذبوحانه تلاش کنند که چندهزار افغان دیگر را هم به کام مرگ بفرستند. اما میدانیم که در نهایت روزی فراخواهد رسید، در بهاری روشن از امواج نور، که باید به رییس جمهور گزارش بدهند که بالاخره تصمیمشان چه شد. آن روز دیگر نخواهند توانست نیات درون خود را مخفی نگهدارند و بهانه بیاورند و عذر بتراشند. چرا که در روایت است که در روز قیامت حتا دستها و پاها و چشمهای خود آدم به زبان میآیند و علیه آدم شهادت میدهند. آن روز طالبان باید تصمیم بگیرند که با افغانها محشور شوند یا با القاعده و با روی سیاه در محضر عدالت خداوندی حضور یابند یا با روی سبز و نارنجی. آن روز دور نیست. قیامت حق است.
