مردم شریف افغانستان میخواستند امسال عزیز رویش معلم برتر جهان انتخاب شود. به همین خاطر، شب و روز به درگاه باری تعالی دعا کردند که چنین شود؛ اما چنین نشد. یکی از آگاهان، که خودش هم خیلی دیر آگاه شده بود، به مردم شریف گفت که دعا نکنید، رای بدهید. مردم در پاسخ به دهانِ این آگاه که بیموقع و بیمحل باز شده بود، دست به تظاهرات زدند و دو هزار و شش صد حلقه تایر لاری را در پیشروی خانهی او به آتش کشیدند. این مردم شریف اعلام کردند که هرگز توهین به دعا را تحمل نخواهند کرد. عدهای دیگر میخواستند رای بدهند؛ اما از آنجا که نشانی ایمیلشان خیلی طولانی بود، هر بار که ایمیل خود را در فرم رایدهی وارد میکردند، اشتباه وارد میکردند. مثلا ایمیل یکی از عزیزان از دشت برچی این بود:
Agar-maraa-dust-nadaadri-raastash [email protected]
Password: ohohgolbacharaabebinsaracharaabebin#$%%^^9897loveyou
در خبری دیگر، هادی دریابی، نویسندهی ستون «خبرنگار ناراضی» به پارلمان متأهلان راه یافت. وی در حالی که خیلی خوشحال بود؛ اما نمیدانست که از این به بعد مجبور است هر شام ساعت شش در خانه باشد و به استنطاقهای طولانی جواب بدهد، به خبرنگاران گفت:
«والله ما سکوت استراتژیک خود را شکستیم دیگر. این. هه هه هه».
گفتنی است که هادی دریابی در برانگیختن خشم حاکمان بسیار موفقتر بوده است. یکی از برادران ناراضی که در سنگرهای دفاع از وطن شب و روز واسکت میپوشید، گفت:
«ما لنگ و استخوانِ آدم به هوا میپاشیم، خانه خراب میکنیم، افغان سر میبریم، کودکان را گلولهباران میکنیم، مسافر میرباییم، زنان را شلاق میزنیم و خلاصه هر شرارتی که در این جهان باشد میکنیم؛ اما دولت افغانستان چرتش هم خراب نمیشود. اما این خبرنگار ناراضی همیشه این دولت را ناراحت میکند. نمیدانم چرا، اما خیلی دلمان میخواهد راکتها را بر زمین بگذاریم و به جای برادر ناراضی، همان خبرنگار ناراضی شویم».
