با طرح دور جدید گفتوگوهای صلح میان دولت افغانستان و طالبان، رسانههای پاکستانی از طرح واگذاری رهبری برخی از وزارتخانهها و ولایتها به طالبان خبر داده است. این زمزمهها پیش از این نیز شنیده شده بودند. چند ماه پیش در اوج کشمکشها بر سر معرفی کابینه، بعضی رسانهها دلیل تأخیر در معرفی کابینه را چانهزنی برای سهیم کردن طالبان و حزب اسلامی در حکومت وحدت ملی خوانده بودند و این زمزمهها پس از آن نیز هرازچند گاهی بر سر زبانها میافتاد.
صرف نظر از تأیید یا عدم تأییدِ بحثِ دادن کرسیهای دولتی به طالبان، این یک واقعیت است که دولت افغانستان تلاش میکند با حفظ قانون اساسی، حضور نیروهای خارجی و سیاستهای کلی دولت، از هر راه ممکن طالبان را به روند مصالحه دعوت کند. دادن کرسیهای دولتی به این گروه به عنوان یکی از این راهها از زمان رییس جمهور کرزی تاکنون تعقیب شده؛ اما نتیجه نداده است. در بحث مذاکرات صلح با طالبان و تلاش برای آوردن آنها به میز مصالحه، شریک ساختن آنها در قدرت همواره یکی از گزینهها بوده است. دولت افغانستان به منظور دست یافتن به صلح، به دادن یکی-دو وزارت به طالبان حاضر بوده و در محاسبات سیاسیاش، حلکردن مسئلهی طالبان در بدل یکی-دو وزارت را بهصرفه و قابل قبول تشخیص داده است؛ اما طالبان به این پیشنهاد راضی نبودهاند. تغییر قانون اساسی، خروج کامل نیروهای خارجی از کشور و طراحی سیاست خارجی افغانستان بر اساس ترجیحات سیاسی طالبان، از خواستهای اصلی این گروه در روند مصالحه بودهاند؛ اموری که برای دولت افغانستان اهمیت حیاتی دارند و غیرقابل سازش پنداشته میشوند.
دادن دو یا چند وزارتخانه به طالبان، مسئلهی امنیت افغانستان را حل نمیکند و حکومت وحدت ملی نباید دچار این کوتهنگری شود. حتا اگر این محاسبه را درست بپنداریم، با آنهم به ثمر رساندن پروسهی مصالحه را با باجدهی و سهیم ساختن آنها در قدرت، نباید تعقیب کنیم. دادن کرسیهای حکومتی به طالبان، به معنای باجدهی به این گروه جانی و تروریست است. طالبان که در کشتن مردم افغانستان و دهشتافگنی به هیچ چیزی احترام قایل نیستند و همهروزه با حملات انتحاری دسته دسته مردم بیگناه را میکشند، به هیچ عنوان شایستهی سهیمشدن در قدرت نیستند. وجود این گروه در ساختار نظام و بدنهی حکومت به هیچ عنوان مورد قبول مردم افغانستان نیست. حتا اگر کرسیهای حکومتی به این گروه داده شوند، باز هم دست از دهشتافگنی و جنایت برنمیدارد. هیچ ضمانتی وجود ندارد که این گروه در صورت سهیم شدن در قدرت، دست از جنگ، ترور و دهشتافگنی بردارد.
گذشته از آن، طالبان ابزار استراتژیک پاکستان برای بازی در افغانستان است. این گروه توسط آیاسآی و نظامیان پاکستانی به وجود آمد و هم اکنون نیز از سوی آنها تمویل و حمایت میشود. برنامههای نظامی طالبان از سوی افسران آیاسآی تهیه و با کمک آنها در افغانستان اجرا میشوند. به عبارتی، پاکستان بازیگردان اصلی معادلهی جنگ و صلح افغانستان است. از اینرو، این گروه عملا هیچ صلاحیتی در معادلهی جنگ و صلح ندارد. به همین خاطر است که روند مصالحهی دولت افغانستان با این گروه به نتیجه نمیرسد. رییس جمهور کرزی نیز در آخرین ماههای حکومتش در خصوص روند مصالحه به همین درک رسیده بود؛ اینکه طالبان صلاحیت مذاکره را ندارند و برای پایان یافتن جنگ افغانستان و دست کشیدن طالبان از شورش، باید با پاکستان مذاکره کرد. بنابراین، نمیتوان با دادن یک یا چند وزارت به طالبان، به جنگ افغانستان خاتمه بخشید و روند مصالحه را به نتیجه رساند.
