سخنگوی سازمان ملل در مورد تخریبشدن آثار باستانی عراق اظهار نگرانی کرد. یکی از خبرنگاران از وی پرسید که آیا واقعا نگران است. سخنگوی مذکور گفت:
«نه، نگرانی ندارم. اما وظیفه دارم که آن را اظهار کنم».
این سخنگو با اشاره به کاری که طالبان با بوداهای بامیان کردند، گفت:
«اگر یادتان باشد، سابق در شهر بامیان افغانستان دو تا بودا بودند و طالبان هر دوتایشان را منفجر کردند. آنوقت ما اظهار نگرانی کردیم؛ اما کسی به اظهار نگرانی ما توجه نکرد».
وی در پاسخ به این سوال که سازمان ملل وقتی کاری نمیکند، چرا اظهار نگرانی میکند، گفت:
«ببینید، نگرانی چیز بدی است و اگر در درون آدم گره شود و همانجا بماند، ممکن است رفته-رفته باعث سرطان شود. این است که ما آن را اظهار میکنیم تا بیرون بیاید و مسافر کوه و بیابان شود. راستی، مسافر گفتم یادم آمد که سی نفر از شهروندان افغانستان نیز ربایششان رخ داده است. جا دارد که این رویداد نامناسب را به بهترین وجه محکوم نموده و اظهار نگرانی خود را بکنم بکنم».
گفته میشود سازمان ملل قصد دارد در سال روانِ میلادی هزاران نفر از چهارسوی جهان را در شعبهی اظهار نگرانی خود استخدام کند. معاون دبیرکل سازمان ملل به رسانهها گفت:
«متأسفانه میزان وقوع رویدادهای نگرانیآور به حدی بالا رفته که ما با کارمندان موجود خود نمیتوانیم به اظهار نگرانی در مورد همهی این رویدادها برسیم. به همین خاطر، تصمیم گرفته شد که افراد بیشتری استخدام کنیم تا مطابق به نوع و درجهی شدت رویدادهای ناگوار، به روشهای کاملا جدید و مؤثر اظهار نگرانی کنند».
وی اضافه کرد:
«البته مورد افغانستان کمی فرق میکند. ما چهارصد و هشتاد هزار برگهی مزینشده به اظهار نگرانی خود را به دولت افغانستان دادهایم و جای تاریخ و محل رویداد و نوع فاجعه را خالی گذشتهایم. قرار شده که هر بار فاجعهای اتفاق افتاد، دولت افغانستان خانههای خالی را پر کرده و به امضای ما در پای برگهها توجه نماید».
آگاهان معتقد اند که خدا نیاورد همهی ما از اوییم و به سوی او باز میگردیم، با نگرانی.
