چای دو گانه‌ی اعصاب ندارید؟

دولت جمهوری اسلامی افغانستان به «چای دوگانه‌ی معده» می‌ماند که این روزها بازارهای افغانستان را به اشغال خود در آورده است. این چای دوگانه‌ی معده دو خاصیت دارد: یکی این‌که معده‌های بی‌سروصدا را یک کمی قوت می‌بخشد تا گاه‌گاهی برای اثبات حضور خود بوعی بزنند یا قنبرررررررری بگویند. دیگری این‌که معده‌های بسیار نالان و غران را به طمانینه و سکون وا می‌دارد؛ به گونه‌ای که بعضی آدم‌ها از بس صدایی از شکم خود نمی‌شنوند، پیش داکتر می‌روند و شکایت می‌کنند که درون‌شان مرده. حالا مخترعان این چای دوگانه‌ی معده چه گونه توانسته‌اند این دو خاصیت عجیب را در این چای بیامیزند، خدا می‌داند. دولت افغانستان هم همین طور است. اگر کسی داد و فریاد کند که داعش در غزنی خلافت اسلامی برپا کرده، دولت می‌گوید که ما این را خبر داریم، زیاد جوش نزنید. اما اگر مردم آرام در خانه‌های خود نشسته باشند و سریال کارادایی را تماشا کنند، دولت داد و بی‌داد راه می‌اندازد که افغانستان به هیچ‌کس اجازه نخواهد داد در داخل خاکش عملیات کند. قبلگاه گل محمد در هر مجلس می‌پرسد: «چه شده؟ کسی به خاک ما تجاوز کرده؟»

نمونه‌ی دیگرش همین والی غزنی است. مشاورش رفته سخنگوی داعش شده و کسی نیست به ایشان بگوید که تو حالت خوب است؟ یک سال پیش همین والی نبود که می‌گفت به طالبان اجازه داده دو راکت به شهر غزنی بزنند؟ حال، شما بروید به دولت خبر بدهید که آن از والی‌ات و آن هم از مشاور والی‌ات. فکر می‌کنید دولت چه می‌گوید؟ می‌گوید که نگران نباشید، ما می‌دانیم که والی غزنی طالب است و دست از طالب ندارد تا کام وی برآید. همین مانده که دولت و سازمان امنیتش مدعی شوند که ملا عمر آخند برای دولت جاسوسی می‌کند.

از آن‌سو، رزاق مأمون در گزارشی مؤثق نشان داده که کرزی در یک مجلس صد درصد خصوصی و محرم گفته که قصد دارد محمد اشرف غنی، رییس جمهور فعلی کشور را تا شش ماه دیگر بازداشت کرده و در بند 135 زندان پل‌چرخی بیندازد. بنابر گزارش وبسایت آقای مأمون، آقای کرزی این تصمیم را در تبانی با دولت ناروی گرفته. ظاهرا کرزی در یکی از شب‌های ظلمانی خزان امسال پنهانی به ناروی می‌رود و در آن‌جا با رییس سازمان اطلاعات افریقای جنوبی دیدار می‌کند و صبح برمی‌گردد. حالا اگر این را از دولت بپرسید، می‌گوید بلی بلی، می‌دانیم و اوضاع را کاملا تحت نظر داریم. البته از روی آمارهایی که دولت می‌دهد، تردیدی نمی‌ماند که واقعا می‌داند چه به چه است. می‌گوید پاکستان تا کنون سیزده هزار و نه‌صد و شصت‌ و‌ هفت و نیم راکت به خاک افغانستان پرتاب کرده. آدم وقتی که این کلمه‌ی «نیم» را می‌شنود، کمی آرام می‌شود. چون معنایش این است که در قلمرو این دولت پشه نمی‌تواند پر بزند، مگر این‌که ابتدا مجوز اخذ نماید. آن هزار خانواده‌ی داعشی چه گونه به غزنی رسیده‌اند؟ نگران نباشید، دولت خبر دارد. و همین کافی است.