مردمسالاری، مشارکت مدنی و کارایی دولت
مردمسالاری یعنی حکومت مردم. حکومتی که برمبنای اراده و خواست اکثریتِ مردم تشکیل یافته است. در مردمسالاری نه خود مردم، بل نمایندگانی که از طریق انتخابات از سوی مردم برگزیده میشوند، مصروف رتق و فتقِ امور سیاسی هستند. مشارکتِ عمومی در نظام مردمسالار نه تنها یک ضرورت اجتنابناپذیر، که مشروعیت و عدمِ مشروعیت حکومتها نیز از آن ریشه میگیرد. مشارکت مردمسالار همچنان مستلزمِ دو هنجار مهمِ اعتدال و مصالحه نیز است. این هنجارها یا باید از قبل در متنِ جامعه وجود داشته باشند، یا از جانب رهبرانِ سیاسی، جامعهی مدنی و رسانهها به افکار عمومی القا شوند.
مشارکتِ موفق در امور سیاسی و حکومتداری، مستلزمِ سماجت و صرف انرژی برای منفعت عموم میباشد که باید از سوی نخبگانِ سیاسی، جامعهی مدنی و رهبرانِ دولت مورد توجه قرار گیرد.
مشارکت مردم در همه صورت الزاما سیاسیِ محض نیست، بل بخش عمدهی آن در در جامعهی مدنی شکل میگیرد و جامعهی مدنی محلِ محک زدنِ خواستها و آرزوهای مردم است. منظور از جامعهی مدنی، آن مدار اجتماعی است که از سازمانها، مؤسسات و انجمنهای داوطلبی که متأثر از قدرت و اتوریتهی حکومت نیستند، تشکیل یافته و صدای رسای مردم اند. مشارکتِ مدنی خود کمککنندهی دولتی است که از متنِ مردم برخاسته و نتایج مثبت و منفی تطبیق برنامههای دولت نیز به این مشارکت بستگی دارد. حکومت وحدت ملی با آنکه مشروعیتِ قانونی ندارد و اصولا برمبنای قانون تشکیل نیافته است؛ اما توجهِ رهبرانِ حکومت به خواستها و نیازهای مردم، میتواند اتوریتهی از دسترفتهی حکومت را بازیابد و مانعی بر سر راهِ مشارکتِ عمومی و فضایی باز اجتماعی-سیاسی ایجاد نکند.
