چند روز از غصه میمردیم که غیرت افغانها کجا رفته. هفتهنامهی «شارلی ابدو» (همان شاغلی عبدول خود ما) در پاریس چند تا کاریکاتور منتشر کرده بود و طبعا انتظار میرفت که در اثر این رویداد غمانگیز، حدود 34 نفر در افغانستان کشته شوند. اما هیچ خبری نبود. شارلی ابدو یک میلیون نسخه فروخت، دو میلیون فروخت، سه میلیون فروخت و آخر به شش میلیون رسید. اما از افغانستان صدایی برنخاست. از آگاهان که میپرسیدیم، اظهار بیاطلاعی میکردند و میگفتند چه؟ تا که امروز شنیدیم تظاهرات عظیم مردمی در سرتاسر افغانستان برگزار شده. باور نکردیم. چون سخت است آدم باور کند که از خاکستر شعله ترشح کند. اما فیلمش را که دیدیم، دلمان جمع شد. افغانستان چه قدر جمعیت داشته، خبر نداشتیم. اینکه میگویند جمعیت افغانستان اقلیت است، دروغ محض بوده. در فیلمهایی که از تظاهرات مردم بر علیه کفار منتشر شده، بهروشنی دیده میشود که جمعیت افغانستان به صد درصد میرسد. یک خانم موسفید که ریش نداشت تا سفید شود، گفت:
«من آمدهام که چوب به آستین فرانسویها بزنم. این دفعهی آخرشان باشد. یکبار دیگر کارتون او علیه السلام را منتشر کنند، خودم میروم این بیدینها را شفتور میکنم».
مرد خوشلباسی که جاکت چرمی سرخی بر تن داشت و کنار سرک ایستاده بود، با فردی که در کنارش ایستاد بود، میگفت:
«هوا سرد است، برادران هم از جای خود تکان نمیخورند. ناوقت میشود. بیایند که این کراچیها را چپه کنیم و شیشههای چند دکان را بشکنیم و برویم. مزاحم مردم هم نشویم، بیچارهها از کاروبار ماندند».
در خبری دیگر، گفته میشود محمد اشرف غنی، رییس جمهور افغانستان، آتش زدن تایر موتر در تظاهرات را ممنوع کرده. وی در مجلسی گفته که تصمیم دارد تا سال 1398 شمسی تمام تایرهای کهنه را از سراسر افغانستان جمع کرده و روغنشان را استخراج کرده و رابرشان را برای تقویت زیربنای معادن افغانستان به کار بیندازد. رییس جمهور گفته است که تایر کهنه افتخار ماست و ما آن را پارهای از هویت ملی افغانستان میدانیم. از ایشان نقل شده که در حقیقت مالک موتر خداست، تایرهایش چند روزی نزد ماست. کارشناسان میگویند که اگرچه تایر کهنه چیز خوبی است، ولی رییس جمهور ما هم عادت دارد که حرفهای دور از ذهن و عجیب-غریب بزند و بنابراین، جای آن است که از این پس تا چهار سال دیگر زیاد حرفهای ایشان را جدی نگیریم.
