در ارزیابیای که توسط مؤسسهی گالوب انجام شده، آمده است که اعتماد مردم نسبت به عملکرد و توانایی نیروهای امنیتی کشور 71 درصد افزایش یافته است. اما بیشتر مردم افغانستان از وضعیت امنیتی کشور نگران اند. در این تحقیق گفته شده که 39 درصد افغانها باورمند اند که اوضاع کشور بدتر میشود و 29 درصد باور دارند که وضعیت مثل گذشته باقی میماند و 18 درصد نسبت به آینده خوشبین اند.
اعتماد مردم نسبت به عملکرد نیروهای امنیتی کشور بهخاطری افزایش یافته است که بعد از آغاز روند انتقال مسئولیتهای امنیتی از نیروهای خارجی به نیروهای امنیتی کشور، آنها توانستهاند مسئولیتهای رزمیشان را بهخوبی انجام دهند. از شروع اولین مرحلهی انتقال مسئولیت به نیروهای امنیتی، این نیروها موفق عمل کردهاند و اکنون که تمامی مسئولیتهای امنیتی و رزمی در کشور به عهدهی نیروهای دفاعی و امنیتی کشور میباشد، این امیدواری وجود دارد که این نیروها میتوانند در برابر دشمن مقاومت نشان دهند و تا حد توان مسئولیتهایشان را بهخوبی انجام میدهند.
نگرانی مردم از بیباوری نسبت به صداقت و عملکرد نیروهای امنیتی نیست، از این است که تحرکات نظامی طالبان و سایر نیروهای مسلح مخالف دولت افزایش یافته است و در این اواخر گزارشهایی از ولایتهای جنوبی کشور میرسانند که در بعضی از این ولایتها نیروهای مسلح خارجی که وابستگی به داعش دارند، جابهجا گردیدهاند. این مسئله و بیبرنامگی دولت نسبت به وضعیت امنیتی از عواملی هستند که مردم را نسبت به آینده و بهخصوص وضع امنیتی کشور نگران ساخته است و نگرانی مردم از این جهت میتواند بهجا و واقعی باشد.
اکنون که سه ماه از عمر حکومت وحدت ملی میگذرد، بیشترین توجه آن در مورد مسایل سیاسی، تشکیل کابینه و ارتباطات بوده است و اینکه این حکومت چه برنامهای برای بهبودی امنیت کشور دارد، تاکنون مطرح نکرده است. این مسئله میرساند که رهبری دولت نسبت به تهدیدهای امنیتی توجه کمتری دارد و نسبت به تحرکات مخلفان مسلح و تهدیدهای ناشی از آمدن نیروهای خارجی مسلح به کشور توجه ندارد و نیز در مورد این واقعیت که نیروهای امنیتی چگونه با این همه تهدیدها برخورد کنند، برنامههایی را مطرح نکرده و نسبت به این مسایل با اغماص و سادهانگاری برخورد میکند.
حال که تمامی توجه حکومت به برنامههای سیاسی معطوف است، گفته میتوانیم که در این زمینه هم با دشواریهای وقتگیر همراه میباشد. بیشتر از سه ماه است که اعضای کابینهی آن نهایی نشده و تا هنوز جلسهی رای اعتماد پارلمان برای وزیران پیشنهادی آن برگزار نگردیده است. از اینکه تعطیلات زمستانی پارلمان نزدیک است، این احتمال قطعی است که اعضای کابینه تا بهار سال آینده نهایی نشود. به همین خاطر، صدای مخالفتها و نارضایتیهای سیاسی مردم نسبت به کندی برنامههای حکومت بلند است. اگر برنامههای حکومت این چنین زمانگیر شوند و نسبت به وضعیت امنیتی توجه نشود، این احتمال دور از واقعیت نیست که وضعیت امنیتی کشور با مشکلات بیشتری از سوی طالبان و مخالفان مسلح روبهرو گردد.
پس لازم است که رهبری دولت نسبت به نگرانی مردم از آینده توجه کند و فرصتهای خدمتگذاری و طرح برنامههای امنیتی و سیاسی را برای بهبود وضعیت امنیتی، سیاسی و اقتصادی کشور هدر ندهد. آنچه که تاکنون تجربه شده، نشان میدهد که دشمنان این سرزمین در پی این فرصت میباشند که از آن برای بدتر شدن وضعیت کشور بهره ببرند.
