در ذهن من تظاهرات تداعیکنندهی چند چیز است:
شنیدن شعار: مرگ بر.
دیدن اقداماتی چون آتشزدن پرچمی، عکسی، یا سمبولی. (همین پریروز فعالان مدنی مخالف خشونت افغانستان عکس مولانا فضلالرحمان را آتش زدند).
در مواردی هم: شکستن و تخریب داراییهای عامه.
تظاهرات میلیونی پاریس اما هیچکدام از این نشانهها را نداشت.
راهپیمایی کردند. سکوت کردند و گفتند، از آزادی حمایت میکنیم.
دریغ از «مرگ بر»ی، «مرده باد»ی، شکستنی، سوختنی…
دارم فکر میکنم، چرا این «تظاهرات با حافظهی تاریخی من از این کلمه»، همخوان نیست؟
