تجدیدِ خاطره با ایدیولوژی
تقویمِ ميلادي به شدت انتزاعی و ایدیولوژیک است. اسطورهی مسیح به عنوان آغاز سال نو، قرائتِ سراپا مذهبی از جهان است. نوروز به عنوانِ مبنایِ تقویم، دقیقاً در نقطه مقابلِ این قرائت ایدیولوژیک قرار دارد. نوشدنِ سال بیش از آنکه امر فرهنگی باشد، طبیعی است و به شکلِ دگرگونی در نظمِ طبیعت ظاهر میگردد. تقويم مبتنی بر نوروز ناتواراليستي و سالِ نو تجدیدِ خاطره با طبیعت است. تقویمِ میلادی، در واقع، تجدیدِ خاطره با ایدیولوژی و نوشیدنِ خونِ مسیحِ مصلوبی است که صرفاً یک توهم مذهبی است و در وجودِ واقعیِ – تاريخي او هزاران شک و تردید وجود دارد. در نبود خاطراتِ ايدئولوژيك رد پاي سالِ نو به كلي ناپديد ميگردد.
